Καλημέρα σας!
Όσο περνούν οι ημέρες και πλησιάζουμε στις εκλογές της 21ης Μαΐου τόσο η πολιτική και κομματική αντιπαράθεση υπερκαλύπτει την εγχώρια επικαιρότητα. Κάτι λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι τα πολιτικά βρίσκονται στο… αίμα του Έλληνα, που έτσι κι αλλιώς ασχολείται σχεδόν καθημερινά μαζί τους όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Την επομένη των εκλογών το ενδιαφέρον εστιάζεται στη σύνθεση της κυβέρνησης και τις προγραμματικές δηλώσεις. Από τη μεθεπόμενη η εκάστοτε αντιπολίτευση ζητάει εκλογές, ενώ τη σκυτάλη παίρνουν τα γκάλοπ και οι ημερομηνίες των πρόωρων εκλογών. Κάπως έτσι φθάνουμε συνήθως εξουθενωμένοι στην πραγματική προεκλογική περίοδο, αλλά 10 – 15 ημέρες πριν τις πραγματικές κάλπες και πάλι η αδρεναλίνη ανεβαίνει. Όσο για τους υποψήφιους βουλευτές στη Θεσσαλονίκη ακολουθούν και αυτήν τη φορά την πεπατημένη. Καθημερινές έξοδοι σε μαζικούς χώρους και τα βράδια μικρότερες συγκεντρώσεις στα σπίτια πολιτικών φίλων. Στο ενδιάμεσο δίνουν μία, δύο, τρεις, 13 συνεντεύξεις, στις οποίες απαντούν λίγο – πολύ με τον ίδιο τρόπο, τις ίδιες φράσεις, τις ίδιες λέξεις, το ίδιο ύφος. Πιθανόν και στις ίδιες ερωτήσεις, αν κι αυτό έχει δευτερεύουσα σημασία. Και η ζωή συνεχίζεται…
Με λένε Ρίζο…
Στην εγχώρια πολιτική σκηνή –ίσως και διεθνώς, αλλά σίγουρα στην Ελλάδα- το ρητό «με λένε Ρίζο κι όπως θέλω τα γυρίζω» έχει ευρύτατη αποδοχή. Συνιστά, δηλαδή, συνηθισμένη συμπεριφορά και πρακτική όχι μόνο πολιτευτών και πολιτικολογούντων, αλλά και παραγόντων που κατέχουν υψηλές θέσεις ευθύνης, όπως -για παράδειγμα- είναι αρχηγοί κομμάτων, υπουργοί και οι πρωθυπουργοί. Πάντα υπάρχει μια δικαιολογία –συνήθως στα όρια της γελοιότητας- ή ένα λεκτικό σχήμα –συχνά εκτός συντακτικών και εννοιολογικών παραμέτρων-, ώστε κάποιος πολιτικός παράγων να υποστηρίξει είτε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που ο ίδιος πράττει είτε κάτι εντελώς αντίθετο απ’ ό,τι έλεγε προηγουμένως. Η παροιμιώδης προσέγγιση ότι «όλα είναι πολιτικά», που καταργεί δεδομένα, δεσμεύσεις και την ίδια τη λογική, έχει ως φυσιολογικό συμπλήρωμα την πλήρη αστάθεια θέσεων και την πανεύκολη αλλαγή τους, αναλόγως του ρόλου που παίζει και της θέσης που κατέχει στο πολιτικό σκηνικό.
… και όπως θέλω τα γυρίζω
Σε αυτό το πλαίσιο ένα δημοψήφισμα στο οποίο κέρδισε με 62% το ΟΧΙ, αλλά τελικά νίκησε το ΝΑΙ, είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ή μάλλον ήταν, διότι από χθες δεν είναι μόνο του. Αξιοκρατικά, δίπλα σε αυτή την τεράστια κωλοτούμπα Τσίπρα του 2015, στέκεται, πλέον, ο καθηγητής Ιατρικής στο Χάρβαρντ Όθων Ηλιόπουλος, ο οποίος είναι επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή είναι ο εκλεκτός των εκλεκτών του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος –σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ- δεν μπορούσε να λείπει από την επόμενη Βουλή, την οποία εννοείται ότι θα κοσμήσει με την παρουσία του. Μόνο που ο κ. Ηλιόπουλος ή δεν τα έχει σταθμισμένα καλά τα πράγματα ή τα μαθήματα που πήρε είναι λάθος. Ενώ, λοιπόν, ο ίδιος είναι καθηγητής στο Χάρβαρντ, ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο από τα πιο γνωστά των ΗΠΑ και μεγάλου κύρους, οι εγκαταστάσεις του οποίου επιπροσθέτως φυλάσσονται από πανεπιστημιακή αστυνομία, δεν θέλει για την Ελλάδα ούτε ιδιωτικά πανεπιστήμια ούτε πανεπιστημιακή αστυνομία. Το ασαφές και… μπερδεμένο του μηνύματος είναι ολοφάνερο, όπως άλλωστε αυταπόδεικτη είναι και η αντίφαση. Το ακόμη χειρότερο, όμως, είναι ότι κανείς -σίγουρα ούτε ο κ. Τσίπρας ούτε ο κ. Ηλιόπουλος- δεν δείχνει να ενδιαφέρεται γι’ αυτό. Ο μεν Αλέξης Τσίπρας μπορεί να επαίρεται ότι συμπεριέλαβε στην πιο εμβληματική θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας έναν καθηγητή από ένα διακεκριμένο μεγάλο πανεπιστήμιο της Αμερικής, άρα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ελκυστικός και για τους άριστους. Ο δε Όθων Ηλιόπουλος εισέρχεται στην πολιτική σκηνή χωρίς κόπο –ενδεχομένως με προσωπικό τίμημα, αλλά αυτό είναι δικό του θέμα-, περίπου σαν… δόκιμος. Αν του αρέσει μένει (χλωμό) κι αν δεν του αρέσει… φεύγει (πιθανό). Στο ενδιάμεσο θα έχει προλάβει να απαρνηθεί τις προσωπικές και επαγγελματικές του επιλογές για πολιτικούς λόγους. Διότι φαντάζεται κανείς το πρώτο βιολί του Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ να λέει δημοσίως αυτά που του συμβαίνουν στην πραγματική του ζωή, δηλαδή ότι το ιδιωτικό πανεπιστήμιο Χάρβαρντ είναι εξαιρετικό και σωστά το προστατεύει η αστυνομία;
Ώρα αποφάσεων (που δεν θα ληφθούν) για τη Θεσσαλονίκη
Μεγάλο ενδιαφέρον είχε η χθεσινή εκδήλωση στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης για το κυκλοφοριακό πρόβλημα της πόλης, το οποίο βρίσκεται τον τελευταίο καιρό στα… χειρότερά του. Λεπτομέρειες από τις παρουσιάσεις και τις προτάσεις των ειδικών μπορείτε να διαβάσετε στο ρεπορτάζ της Voria.gr, που κάλυψε εκτενώς το γεγονός. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι έφτασε η ώρα για αποφάσεις και για κινήσεις, διότι το κέντρο της Θεσσαλονίκης δεν αντέχει άλλο. Και μπορεί η λειτουργία του μετρό σε ένα χρόνο από σήμερα, ίσως και λιγότερο, να δώσει κάποιες ανάσες, αλλά το πρόβλημα θα παραμείνει οξύ. Θα το ελαφρύνει μόνο η εφαρμογή του Σχεδίου Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας, που για τον δήμο Θεσσαλονίκης προβλέπει παρεμβάσεις σε διάφορα στάδια, με τελικό στόχο την ουσιαστική απομάκρυνση των ιδιωτικών αυτοκινήτων από το κέντρο της πόλης και την καθιέρωση κανόνων στο πεδίο του εφοδιασμού των επιχειρήσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την πανδημία, με διάφορες δικαιολογίες που αφορούν την Covid-19, σε συνδυασμό με τα χάλια του ΟΑΣΘ, το 45% (!) των μετακινήσεων στη Θεσσαλονίκη γίνονται με ΙΧ αυτοκίνητα, μέγεθος που δεν είναι ούτε βιώσιμο, με βάση τους δρόμους που υπάρχουν, ούτε ανεκτό, αφού, πλέον, οι καθυστερήσεις είναι πολύ μεγάλες. Άλλο ένα εντυπωσιακό στοιχείο απολύτως μετρημένο από το Ινστιτούτο Μεταφορών του ΕΚΕΤΑ είναι ότι η αύξηση των χώρων εστίασης στην πόλη μετά την πανδημία, αλλά και η δυνατότητα που υπάρχει για σύντομη στάση και στάθμευση των αυτοκινήτων προκειμένου οι οδηγοί να εξυπηρετηθούν στο… πόδι, αυξάνει τον χρόνο καθυστέρησης της κυκλοφορίας των οχημάτων κατά 40% (!). Όλα αυτά, που δεν επιδέχονται αμφισβητήσεων, συν η επιβάρυνση της ήδη μολυσμένης ατμόσφαιρας της Θεσσαλονίκης για την οποία η Ελλάδα πληρώνει πρόστιμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επιβάλλουν τη λήψη μέτρων «εδώ και τώρα». Στην πραγματικότητα χθες ή μάλλον… προχθές. Επειδή, όμως, ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω –η επιστήμη αυτό δεν το έχει καταφέρει προς το παρόν ούτε καν με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης- ας κινηθούν οι αρμόδιοι άμεσα προς τη σωστή κατεύθυνση. Αφήνοντας για λίγο και προς χάρη αυτού του πολύ μεγάλου ζητήματος – προβλήματος στην άκρη την προσφιλή τους μέθοδο να πολιτεύονται δια των αναβολών και των εκκρεμοτήτων.