Τις τελευταίες τρεις ημέρες η ειδησεογραφία στην Ελλάδα προτάσσει την κακοκαιρία. Εάν, μάλιστα, δεν υπήρχε ο τυφώνας Τραμπ πάνω από την Ευρώπη, ίσως τα τηλεοπτικά δελτία να ήταν μονοθεματικά. Φυσικά το καιρικό πάντα ενδιαφέρει τον κόσμο, αφού αφορά την καθημερινότητά του, αλλά η κακοκαιρία που καταγράφεται τις τελευταίες ημέρες δεν έχει ακραία φαινόμενα, εκτός από τη χθεσινή παρατεταμένη βροχόπτωση στην Αττική. Που σε κάθε περίπτωση δεν ήταν ένας ακόμη… Ντάνιελ. Μια κακοκαιρία εξαιτίας της οποίας ο κρατικός μηχανισμός βρέθηκε στα κόκκινα, με χαρακτηριστική εικόνα το συνεργείο της ΕΥΔΑΠ να παραφυλάει για να μην πεταχτεί το γνωστό φρεάτιο στη λεωφόρο Βουλιαγμένης και τα μηνύματα της πολιτικής προστασίας εκπέμπονται κατά ρυπάς. Βοήθησε λίγο και ο περιφερειάρχης Αττικής Νίκος Χαρδαλιάς που έκλεισε τα σχολεία στην Αθήνα και η εικόνα συμπληρώθηκε. Διότι πάντα το προληπτικό κλείσιμο των σχολείων είναι ενός κάποιου τύπου… SOS. Είναι προφανές ότι οι αρμόδιοι φυλάνε τα ρούχα τους για να έχουν τα μισά, σε ένα κράτος που στα δύσκολα επιμένει να λειτουργεί οριακά. Διότι -ας μην ξεχνιόμαστε- τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από το πουθενά, ακόμη και λόγω καιρικών φαινομένων, κυρίως στις τραγωδίες στη Μάνδρα και στο Μάτι. Και πάλι υπήρξαν χθες τουλάχιστον δύο θύματα, ένα λιμενικός στο Άστρος Κυνουρίας που πνίγηκε στη θάλασσα και μια γυναίκα που παρασύρθηκε από τα νερά στην Άνω Γλυφάδα.
Επιλεκτική ενημέρωση από τη Δημογλίδου
Ο αθηνοκεντρισμός, που είναι βαθύτατα και συστημικά ριζωμένος στις δομές του ελληνικού κράτους, επηρεάζει ακόμη και την ενημέρωση των Ελλήνων δημοσιογράφων -επομένως και των Ελλήνων πολιτών- από την Ελληνική Αστυνομία. Διότι η υπεύθυνη Επικοινωνίας της ΕΛΑΣ Κωνσταντία Δημογλίδου -γνωστή από τις πυκνές τηλεοπτικές της εμφανίσεις- ενημερώνει συστηματικά και οργανωμένα, μόνο δημοσιογράφους που βρίσκονται στα όρια του λεκανοπεδίου της πρωτεύουσας. Κάπως έτσι ακόμη και υποθέσεις που αφορούν -για παράδειγμα- τη Θεσσαλονίκη οι Θεσσαλονικείς δημοσιογράφοι τις πληροφορούνται μέσω… Αθηνών, αφού και τα μέσα ενημέρωσης της πόλης τα μαθαίνουν από συναδέλφους της πρωτεύουσας. Το περίεργο -και άξιον απορίας- είναι ότι η ΕΛΑΣ διαθέτει -και πολύ σωστά- Γραφείο Τύπου στη Θεσσαλονίκη, στο Αστυνομικό Μέγαρο στην οδό Μοναστηρίου. Του οποίου Γραφείου Τύπου τα στελέχη είναι επαρκέστατα και συνεργάσιμα, ωστόσο, περιορίζονται λόγω της συγκεντρωτικής αυτής λειτουργίας στην ενημέρωση μικρότερου ενδιαφέροντος θεμάτων, αφού η κ. Δημογλίδου ενημερώνει επιλεκτικά τους δημοσιογράφους της Αθήνας -να το ξανασημειώσουμε- ακόμη και για θέματα της Θεσσαλονίκης. Κι όλα αυτά σε μια υπηρεσία της οποίας προΐσταται ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ο οποίος και γνώστης της απαράδεκτης αυτής κατάστασης είναι και από τη Βόρεια Ελλάδα κατάγεται, αλλά και στις επανειλημμένες θητείες του στο συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο έχει χειριστεί κορυφαία θέματα -όπως η εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη»- χωρίς να υπάρξει κανέναν φάουλ σε επικοινωνιακό επίπεδο. Αναμένουμε αμέσως αλλαγή στάσης διότι ούτε οι Θεσσαλονικείς είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας ούτε οι δημοσιογράφοι της πόλης μας επαγγελματίες δεύτερης διαλογής.
Πεζοδρόμιο στην Εγνατία
Τι κι αν δεν υπάρχει χώρος ή αποθήκη σε μία επιχείρηση! Αυτό δεν πτοεί μερικούς. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας επιχειρηματίας καταστήματος οικιακών ηλεκτρικών συσκευών στο κέντρο της Θεσσαλονίκης αποφάσισε να αφήσει μερικά πλυντήρια στο πεζοδρόμιο της Εγνατίας, ακριβώς έξω από το μαγαζί του. Τι κι αν είναι πρόκειται για ένα πολυσύχναστο πεζοδρόμιο στην καρδιά της Θεσσαλονίκης; Έτσι τον βόλευε, έτσι έπραξε.
Cheesecake από το Τόκιο
Αφού επί ένα τουλάχιστον χρόνο είδαμε όλους -μικρούς και μεγάλους, άντρες και γυναίκες, διάσημους και μη- στα social media να κάνουν Dubai chocolate, τώρα βρισκόμαστε σε άλλη συνταγή. Στο Japanese cheese cake με ελληνικό γιαούρτι- έτσι λέει αυτολεξί η συνταγή - και μπισκότα. Και πάλι από την αρχή βλέπουμε το ίδιο σίριαλ. Ακόμα και την «κουτσή Μαρία» να κάνει Japanese cheesecake, να το βιντεοσκοπεί και να το δείχνει στο Facebook, στο Instagram, στο TikTok. Βέβαια το κατά πόσο έχουν ενημερωθεί στην Ιαπωνία για όλο αυτό που γίνεται, αλλά και το πώς ξεκίνησε, παραμένει μυστήριο. Το βέβαιον είναι ότι λόγω κοινωνικών δικτύων υπάρχει μια ροπή προς την κάθε… ανοησία, που αναπαράγεται με γρήγορους ρυθμούς, αφού διαφορετικά κάποιοι ανάμεσά μας νιώθουν ότι δεν είναι «in», για την ακρίβεια ότι είναι «off». Προφανώς επικρατεί η αντίληψη ότι είναι καλύτερα να είμαστε «πρόβατα» ακόμα και σε κάτι τέτοιο, παρά εκτός… κοπαδιού και να κινδυνεύουμε να μας φάει ο λύκος. Της ανωνυμίας εν προκειμένω. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι γνήσιοι, αυθεντικοί… Ελληνάρες, ξεκίνησαν να… πειράζουν τη συνταγή και να φτιάχνουν παραλλαγές προσθέτοντας στη συνταγή μέλι, καφέ, κακάο και τα σχετικά. Το εντυπωσιακό -όπως καταγράφεται στα social media- είναι το ποσό ενθουσιασμένοι είναι οι περισσότεροι με το αποτέλεσμα. Τρώγοντας, δηλαδή, γιαούρτι με μπισκότα! Τόσο πρωτότυπο.
Το μόνο καλό είναι ότι οι ελληνικές γαλακτοβιομηχανίες ίσως να είδαν κάποια αύξηση στις πωλήσεις τους, αφού ακόμα και αυτοί που δεν έτρωγαν γιαούρτι, αγοράζουν για να κάνουν το Japanese cheese cake!
Ο Άρης στην Πολωνία
Εκτός από την περιπετειώδη και σημαντική νίκη του μπασκετικού Άρη στην Πολωνία επί της Σλασκ για το Eurocup, οι αθλητές των «κιτρινόμαυρων» είχαν έναν ακόμη λόγο να χαμογελάσουν, καθώς μετά τη λήξη του αγώνα τους περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Ένα μικρό αγοράκι από την περιοχή, ο Κάγιο, περίμενε με υπομονή τους παίκτες του Άρη να βγουν από τα αποδυτήρια, ώστε να τους γνωρίσει και να τους ζητήσει να υπογράψουν αυτόγραφα. Όπως κι έγινε.
Το αόρατο δόγμα
Ο νεοφιλελευθερισμός, ως η κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής μας, δηλαδή των τελευταίων 40 – 50 ετών, είναι φυσικό να συγκεντρώνει τόσο θετικές προσεγγίσεις, όσο και να δέχεται σκληρή κριτική, κυρίως επειδή επί των ημερών του η παρεμβατική δύναμη του χρήματος στα δημόσια πράγματα έχει αυξηθεί, τόσο έναντι της πολιτικής, όσο και έναντι της κοινωνικής εξουσίας. Στο βιβλίο του δημοσιογράφου Τζορτζ Μονμπιό και του κινηματογραφιστή Πίτερ Χάτσισον με τίτλο «Το αόρατο δόγμα» και υπότιτλο «Η μυστική ιστορία του νεοφιλελευθερισμού (και πως έφτασε να ελέγχει τη ζωή σου)» (Εκδόσεις Καστανιώτη, μετάφραση Μαριάννα Τζιαντζή) η κριτική στο επικρατούν σήμερα στη Δύση σύστημα είναι καταιγιστική. Αν και στις 200 σελίδες του βιβλίου παρατίθενται πολλά ιστορικά στοιχεία, η εμφανής προσπάθεια των συγγραφέων είναι να αποδομίσουν τον νεοφιλελευθερισμό -και την ελεύθερη αγορά-, αφενός υπογραμμίζοντας τις αποτυχίες του και αφετέρου επισημαίνοντας τις δυσάρεστες επιπτώσεις του στην πολιτική και την κοινωνία, καθώς τον θεωρούν ως τη χειρότερη εκδοχή του καπιταλισμού. Προς το τέλος του βιβλίου οι δύο συγγραφείς διαπιστώνουν ότι η έλλειψη πειστικού εναλλακτικού αφηγήματος στην ουσία στηρίζει τον νεοφιλελευθερισμό και προτείνουν την υποστήριξη κοινωνικών αξιών όπως ο αλτρουισμός, η ενσυναίσθηση, η κοινότητα, η οικογένεια, η αναζήτηση ενός πιο δίκαιου και ισότιμου κόσμου. Και μάλιστα με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, καθώς η ανθρωπότητα οφείλει να προλάβει την ολοκληρωτική περιβαλλοντική καταστροφή του πλανήτη. Η αλήθεια είναι ότι ενώ στα θέματα που αφορούν τον νεοφιλελευθερισμό και όσα τον κατηγορούν υπάρχουν γεγονότα, αριθμοί και πρόσωπα, για την αντιστροφή της κατάστασης οι συγγραφείς περιορίζονται σε χαρακτηρισμούς και ευχολόγια. Ακόμη κι έτσι, όμως, το «Αόρατο δόγμα», το οποίο και μετά την ανάγνωση του βιβλίο παραμένει… αόρατο, καθίσταται χρήσιμο για κάθε αναγνώστη, τουλάχιστον για τις κριτικές του επισημάνσεις, που στην πλειοψηφία τους έχουν βάση και αφορούν πραγματικές καταστάσεις.
