Ο χώρος της υγείας ήταν ανέκαθεν… ζωηρός, αλλά η ιστορία με τον Άδωνι Γεωργιάδη παραπάει. Και μπορεί ο ίδιος να απορεί και να εξίσταται από το γεγονός, όπως λέει, ότι κάποιοι εξισώνουν το θύμα- δηλαδή τον ίδιο- με τους θύτες, δηλαδή τους συνδικαλιστές που διαφωνούν με την πολιτική του και ξεπερνούν τις κόκκινες γραμμές στις διαμαρτυρίες τους, αλλά ο τρόπος που χειρίζεται την υπόθεση βγαίνοντας στα κανάλια για να αποδείξει το δίκιο του δεν… λειτουργεί. Πολύ απλά κουράζει και φτάνει στα όρια της γραφικότητας. Διότι το θέμα δεν είναι μόνο ο -εξ ορισμού άσχημος και απαράδεκτος- τρόπος που αντιμετωπίζουν κάποιοι φανατικοί και ακραίοι έναν υπουργό με προπηλακισμούς και… φτυσίματα, αλλά και η αντίδραση του υπουργού, ο οποίος εκ της θέσεώς του θα πρέπει να υποβαθμίζει τέτοια γεγονότα. Διότι -κ. Γεωργιάδη- ο κόσμος που βλέπει τις εικόνες καταλαβαίνει πολύ καλά τι συμβαίνει, από ποιους συμβαίνει και γιατί συμβαίνει. Δεν είναι χαζός. Εκνευρίζεται, όμως, όταν σας βλέπει να… χτυπιέστε για το δίκιο σας, λες και απευθύνεστε σε ανθρώπους μειωμένης αντιλήψεως. Κι επειδή βρισκόμαστε στην Ελλάδα, όπου η καχυποψία είναι διάχυτη, ευλόγως κάποιοι αναρωτιούνται εάν όλα αυτά τα εναντίον σας επεισόδια τα προκαλείτε ή τα υποδαυλίζετε. Κάπως έτσι χάνετε το δίκιο, που όπως ο ίδιος διαβεβαιώνετε, είναι με το μέρος σας. Χώρια η αισθητική των εικόνων, που παραπέμπει σε χώρες ανατολικότερα και νοτιότερα της δικής μας. Πάρτε το αλλιώς, υπουργέ. Είναι κρίμα το έργο σας στο ΕΣΥ να επισκιάζεται από τηλεοπτικά σόου. Διότι ακόμα και το όποιο σκεπτικό της συσπείρωσης του δικού σας πολιτικού κοινού έχει κάποια όρια που αν ξεπεραστούν η κατάσταση γυρίζει μπούμερανγκ...
Το παρκάρισμα της χρονιάς και…
Στην πόλη πλέον δεν αναζητούμε τους οδηγούς που παρκάρουν παράνομα. Αναζητούμε αυτούς που, αν υπήρχε βραβείο γαϊδουριάς, θα το διεκδικούσαν με σοβαρές πιθανότητες να το κερδίσουν. Ο εν λόγω οδηγός, λοιπόν, εντοπίστηκε τις προηγούμενες ημέρες στην Κάτω Τούμπα. Δεν ξέρουμε αν είδε και απόειδε για να βρει πάρκινγκ -δεδομένου ότι στην περιοχή τα οχήματα είναι πολλά, υπερβολικά πολλά και η αναζήτηση θέσης ειδικά τα βράδια μπορεί να ξεπερνά και τη μισή ώρα- αλλά η θέση που εν τέλει επέλεξε, σίγουρα δεν τον τιμά ως πολίτη που (οφείλει να) σέβεται τους συμπολίτες του. Ο οδηγός, λοιπόν, αποφάσισε να αφήσει το όχημά του στο πεζοδρόμιο στη συμβολή των οδών Αναξιμένους και Αδελφών Εμμανουήλ. Και για να ακριβολογούμε: Άφησε ολόκληρο το αμάξι επάνω στο πεζοδρόμιο! Αποτέλεσμα ήταν να φράζει κάθε διέλευση πεζού, καροτσιού ακόμη και... σκύλου. Κανείς και τίποτα δεν χωρούσε να περάσει από το πεζοδρόμιο, ιδίως αν υπολογίσουμε ότι υπήρχε και ένα παρακείμενο παρκαρισμένο όχημα στον δρόμο.
Ήδη, λοιπόν, από τον Φεβρουάριο έχουμε τον βασικό… ύποπτο για το παρκάρισμα της χρονιάς. Φυσικά για όλους τους λάθος λόγους. Και όσο κι αν διακωμωδούμε ορισμένες φορές κάποια περιστατικά, σε αυτή την κοινωνία θα πρέπει επιτέλους να εντυπωθεί η ατομική ευθύνη. (Ας μην αναλύσουμε στο παρόν κείμενο τις ευθύνες της απούσας από τα περίχωρα του δήμου Θεσσαλονίκης δημοτικής αστυνομίας και της Τροχαίας).
…το γαϊδούρι της Τούμπας
Δεν θα μιλήσουμε για τα προβλήματα που δημιουργεί η κίνηση του συγκεκριμένου οδηγού σε πεζούς, μητέρες, ηλικιωμένους και άτομα με αναπηρία, που δεν μπορούν να διασχίσουν με ασφάλεια το πεζοδρόμιο και θα πρέπει να βγουν στον δρόμο. Θα πούμε απλά μια οφειλόμενη συγγνώμη στα γαϊδούρια, γιατί μέχρι και αυτά έχουν μεγαλύτερη ενσυναίσθηση από τον συγκεκριμένο ακοινώνητο.
Η Αμφίπολη διχάζει
Πυροδοτεί συζητήσεις μια βδομάδα πριν καν ξεκινήσει, με αιχμή μια ανακοίνωση για τον τάφο στο μνημείο του τύμβου Καστά στην Αμφίπολη. Την ερχόμενη Πέμπτη (5/3) ξεκινά η διήμερη Επιστημονική Συνάντηση για «Το Αρχαιολογικό Έργο στη Μακεδονία και τη Θράκη το 2025», στο Κέντρο Διάδοσης Ερευνητικών Αποτελεσμάτων (ΚΕ.Δ.Ε.Α.) του ΑΠΘ. Πρόκειται για την 38η διοργάνωση των αρχαιολόγων της Μακεδονίας και της Θράκης, οι οποίοι και θα κάνουν 57 ανακοινώσεις και 11 παρουσιάσεις σε πόστερ, σχετικά με την έρευνα που διεξάγεται στον βορειοελλαδικό χώρο, από τον Έβρο ως την Καστοριά. Η αφίσα της διήμερης Επιστημονικής Συνάντησης έχει αεροφωτογραφία μιας από τις σημαντικότερες ανακοινώσεις για «Αγροτική εγκατάσταση στη θέση Πίνακας στη Σάνη Κασσάνδρας Χαλκιδικής», ωστόσο ενστάσεις μεταξύ των αρχαιολόγων προκαλεί μια άλλη ανακοίνωση. Η αρχαιολόγος και πρώην Γενική Διευθύντρια Αρχαιοτήτων του υπουργείου Πολιτισμού, Πολυξένη Αδάμ-Βελένη και ο ομότιμος καθηγητής Αρχαιολογίας στο ΑΠΘ , Γιώργος Βελένης, θα παρουσιάσουν εισήγηση με τίτλο «Ο μακεδονικός τάφος στον λόφο Καστά της Αμφίπολης». Σωστά καταλάβατε, η εισήγηση αφορά το γνωστό μνημείο στον αρχαιολογικό χώρο της Αμφίπολης. «Πρέπει να συζητηθούν κάποια πράγματα και οφείλουμε να πούμε κι εμείς την άποψή μας», απαντά η κ. Βελένη στην εύλογη απορία «τι αφορά η εισήγηση;». Η ίδια σημειώνει ακόμη πως έχει περάσει το περιθώριο των 10 χρόνων που είχε η ανασκαφέας, Κατερίνα Περιστέρη, για να μελετήσει το μνημείο και να δημοσιεύσει τα αποτελέσματα της έρευνάς της, κάτι που δεν έχει κάνει. Το μεσημέρι της ερχόμενης Πέμπτης στο ΑΠΘ αναμένεται μια ζωηρή συζήτηση για ένα θέμα που ένωσε για τη σπουδαιότητά του και ταυτόχρονα δίχασε για τον τρόπο της ανασκαφής και τα επιμέρους στοιχεία του την επιστημονική -πρωτίστως αρχαιολογική- κοινότητα. Οψόμεθα (για να είμαστε και στο κλίμα)...
Θαλασσινά ταξίδια
Ως γνωστόν οι ναυτικές ιστορίες είναι γοητευτικές. Συχνά, όμως, είναι και συγκινητικές, αφού η θάλασσα δεν συνδυάζεται μόνο με ηρωισμούς. Η ζωή των ναυτικών έχει μοναξιά και σκληρότητα, που μόνο εάν τη βιώσει κανείς μπορεί να την καταλάβει. Ο Γιώργος Σταυρίδης από την Αλεξανδρούπολη έχει περάσει πια τα 80 και στα νιάτα του ταξίδεψε για πολλά χρόνια με εμπορικά πλοία. Στα προηγούμενα χρόνια εξέδωσε ποιήματα και μια συλλογή διηγημάτων, αλλά με το τελευταίο του βιβλίο ανατρέχει στη ζωή του ως ναυτικού. Με τίτλο «Μια άνιση ιστορία» (Εκδόσεις Τόπος) το βιβλίο περιέχει τις εμπειρίες ενός Έλληνα ναυτικού, ο οποίος ταξιδεύει στους ωκεανούς και τα λιμάνια του κόσμου. Προφανώς πρόκειται για ιστορίες που βασίζονται στις εμπειρίες του ίδιου του συγγραφέα, ο οποίος καθόλου τυχαία έχει δώσει στον πρωταγωνιστή του το όνομα Οδυσσέας. Σαν το ομηρικό ήρωα, που όσο υπάρχουν άνθρωποι θα συμβολίζει τους περιπλανόμενους που αναζητούν ο καθένας τη δική του Ιθάκη. Ακριβώς όπως ο Αλεξανδρινός ποιητής στην «Ιθάκη» του αποθεώνει το ταξίδι έναντι του προορισμού έτσι και ο Γ. Σταυρίδης αφήνεται περισσότερο στη διαδρομή, που περιλαμβάνει τα λιμάνια, τις θάλασσες, τη συνύπαρξη, τις γυναίκες, τις σιωπές, τη ζωή και -αναπόφευκτα- το θάνατο. Όπως συμβαίνει κατά κανόνα με τα αυτοβιογραφικά αφηγήματα του Σταυρίδη έχει τα χρώματα και τη συγκίνηση της αλήθειας του συγγραφέα. Στα πλεονεκτήματα του βιβλίου το σχετικά περιορισμένο μέγεθος των περίπου 180 σελίδων, αλλά και η σπονδυλωτή διάρθρωσή του.
