Μεταξύ των πολλών ειδήσεων που έβγαλε η ημερίδα της Voria.gr για τη Θεσσαλονίκη μετά το μετρό προέκυψε κι ένα παραλειπόμενο που πέρασε κάτω από τα ραντάρ αλλά αξίζει να αναφερθεί. Όταν λοιπόν ο υφυπουργός Υποδομών Νίκος Ταχιάος μιλούσε για την επέκταση του μετρό στην Καλαμαριά έκανε ειδική μνεία στη συνεισφορά του Γιάννη Μαγκριώτη. Όπως ουσιαστικά άφησε να εννοηθεί, ο λόγος που η Καλαμαριά ήταν η πρώτη επέκταση του μετρό Θεσσαλονίκης, η οποία προχώρησε και πλέον υλοποιείται, ήταν επειδή το 2012 ο κ. Μαγκριώτης, τότε υφυπουργός Μεταφορών, Υποδομών και Δικτύων της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, είχε φροντίσει να προωθήσει τις απαιτούμενες διαδικασίες. Και, κακά τα ψέματα, όταν η αναγνώριση έρχεται από έναν πολιτικό αντίπαλο έχει μεγαλύτερη αξία –ειδικά αν αυτός είναι ο Νίκος Ταχιάος, στον οποίο πολλά μπορούν να καταλογίσουν όσοι δεν τον συμπαθούν, όχι όμως ότι είναι δημοσιοσχετίστας και κόλακας. Τώρα, γιατί εδώ και 12 χρόνια το ΠΑΣΟΚ δεν έχει φροντίσει να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά στη Θεσσαλονίκη τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία είναι ένα ερώτημα που μάλλον θα παραμείνει αναπάντητο...
Η θέα του Κασσελάκη
Πριν από λίγες μέρες το Κίνημα Δημοκρατίας, δηλαδή το νέο κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη, πραγματοποίησε την πρώτη του εκδήλωση γνωριμίας και οργάνωσης του εγχειρήματος στη Θεσσαλονίκη. Η συνάντηση παρουσία πρώην βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και στελεχών της κίνησης του κ. Κασσελάκη πραγματοποιήθηκε στο συνεδριακό κέντρο «Αιμίλιος Ριάδης» στη ΔΕΘ και σε αυτήν παρευρέθηκαν και ορισμένα παλαιά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσά τους και πρώην βουλευτές. Ο κ. Κασσελάκης εμφανίστηκε διαδικτυακά από τη Νέα Υόρκη στέλνοντας το δικό του μήνυμα για το εγχείρημα. Το ερχόμενο Σάββατο, όμως, 21 Δεκεμβρίου στις 12:30 ο Στέφανος Κασσελάκης θα βρεθεί δια ζώσης στη Θεσσαλονίκη για μια συνάντηση με δημοσιογράφους, ώστε να ανταλλάξει σκέψεις και ευχές, μιας κι έρχονται τα Χριστούγεννα. Η συνάντηση θα γίνει στο «Δωμάτιο με θέα», πάνω από το Ολύμπιον, που αν μη τι άλλο έχει και απίστευτη θέα στην πλατεία Αριστοτέλους. Τώρα εάν έχει κι άλλη… θέα για τα πολιτικά πράγματα του τόπου, θα το δούμε.
Τα καλύτερά μας χρόνια
Ένα διαφορετικό ραντεβού έχουν δώσει παλαιότεροι εργαζόμενοι και δημοσιογράφοι που εργάστηκαν στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη». Ένα ραντεβού για να θυμηθούν. Το ερχόμενο Σάββατο 21/12 θα συγκεντρωθούν στο κτήριο της ΕΣΗΕΜ-Θ στην Στρατηγού Καλλάρη 5, μετά από κάλεσμα της διαδικτυακής τηλεόρασης «Ανιχνεύσεις» την οποία «τρέχει» ο συνάδελφος δημοσιογράφος και για χρόνια εργαζόμενος στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη», Παντελής Σαββίδης. Στην πρόσκληση -υπάρχει σκίτσο του ΑΚΟΚ, δηλαδή του Γιώργου Ακοκκαλίδη, που επίσης για χρόνια συνεργαζόταν με την εφημερίδα- σημειώνεται πως κεντρικός ομιλητής θα είναι ο πρώτος χρονικά -πραγματικά θρυλικός- διευθυντής της Αντώνης Κούρτης, ο οποίος διετέλεσε επικεφαλής της επί δεκαετίες. Ο τίτλος της εκδήλωσης είναι «Τα καλύτερα μας χρόνια» με υπότιτλο «Στην εφημερίδα Θεσσαλονίκη», στην οποία τόσο ο Αντ. Κούρτης όσο κι ο Π. Σαββίδης έχουν βάλει τη σφραγίδα τους στις καλύτερες στιγμές της εφημερίδας.
Η γλυκιά Θεσσαλονίκη
Τι και αν πέρασαν 13 χρόνια; Ο πρόεδρος της Συντεχνίας Καταστηματαρχών Ζαχαροπλαστών Θεσσαλονίκης και λίαν προσφάτως εκλεγείς πρόεδρος του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, Μάριος Παπαδόπουλος, έχει κάθε λόγο να είναι χαρούμενος. Ο λόγος; Η μεγάλη φωτεινή επιγραφή που τοποθέτησε ο δήμος Θεσσαλονίκης στην οδό Αριστοτέλους στο ύψος της οδού Εγνατία και αναγράφει αυτό που ο κ. Παπαδόπουλος ζητά από το 2011, να υιοθετηθεί ως χαρακτηρισμός «Τhessaloniki Sweet’s City». Η επιγραφή αποδεικνύεται άκρως ελκυστική, καθώς τουρίστες αλλά και Θεσσαλονικείς κρατώντας σακούλες από ζαχαροπλαστεία της πόλης φωτογραφίζονται μπροστά σε αυτήν με περισσή χαρά! Η επιγραφή, μάλιστα, είναι τοποθετημένη πλησίον του ΒΕΘ, γεγονός που χαροποιεί ακόμη περισσότερο τον νέο πρόεδρο του Επιμελητηρίου που σε ανάρτηση στον λογαριασμό του στο Facebook αναφέρει: «THESSALONIKI THE SWEET CITY!! είμαι χαρούμενος όπως και όλα τα μέλη της Συντεχνίας των Καταστηματαρχών Ζαχαροπλαστών Θεσσαλονίκης για την πρωτοβουλία του δήμου Θεσσαλονίκης να υιοθετήσει τον χαρακτηρισμό για την πόλη μας που ζητάμε από το... 2011!!! Νιώθω ευγνώμων για όλους τους ανθρώπους που υπηρέτησαν τη Συντεχνία μας σε ρόλους στο διοικητικό συμβούλιο, αλλά και για όλους τους ζαχαροπλάστες της πόλης μας που κάνουν "γλυκά θαύματα" κάθε μέρα και ανεβάζουν τον πήχη της ζαχαροπλαστικής όλο και πιο ψηλά!!! ευχαριστώ τον αντιδήμαρχο Βασίλη Γάκη και τον δήμαρχο Στέλιο Αγγελούδη για τη στήριξη!!!».
Κράτος και έρευνα
Μεγάλη είναι η ανάγκη για πόρους από τους επιστημονικούς φορείς και πολλοί από αυτούς το λένε όπου σταθούν και όπου βρεθούν. Στην ομάδα αυτήν ανήκουν και οι άνθρωποι του ΕΚΕΤΑ, οι οποίοι απλώνουν τις μελέτες τους σε ερευνητικά πεδία τα οποία είναι δύσκολο να καλύψουν οικονομικά. Η ανάγκη για πόρους είναι μεγάλη και οι συνεργασίες του Κέντρου με τις ιδιωτικές εταιρείες είναι εκείνες που στηρίζουν και εξελίσσουν το επιστημονικό έργο των ερευνητών. Συγκεκριμένο παράδειγμα: Όταν για ένα έργο ή για κάποιο τμήμα η κρατική χρηματοδότηση είναι 500.000 ευρώ τον χρόνο και οι ανάγκες 5 εκατ. ευρώ, δηλαδή δεκαπλάσιες, το συμπέρασμα είναι ότι η συμβολή του κράτους στην προώθηση της έρευνας είναι 10%. Λάθος;
Το λυπημένο αρκουδάκι
Το αρκουδάκι της φωτογραφίας, που κάθεται λυπημένο δίπλα στους κάδους απορριμμάτων, όπου το εναπόθεσαν οι πρώην πλέον ιδιοκτήτες του, φαίνεται ότι έκλεισε τον κύκλο του. Έναν κύκλο γλυκό και συνάμα θεαματικό, αφού μόνον ένας Θεός ξέρει πόσα χέρια και χεράκια το αγκάλιασαν, πόσοι και πόσες κοιμήθηκαν στην αγκαλιά του, ακόμη και πόσοι άνθρωποι του εξομολογήθηκαν τα μυστικά και τους καημούς τους. Με αυτήν την ιστορία η θέση δίπλα στα σκουπίδια της κουζίνας και της τουαλέτας δεν του αξίζει. Και μάλιστα παραμονές Χριστουγέννων. Η παρατηρητική Μαρία σημείωσε πως, επειδή στις πατούσες του έχει σχεδιασμένες κόκκινες καρδούλες, ίσως να ήταν δώρο ενός ερωτευμένου στην καλή του σε κάποια επέτειο τους ή στη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου κι επειδή ο έρωτας… ναυάγησε εκείνο βρέθηκε στο πεζοδρόμιο. Ποιος να ξέρει… Κρίμα, πάντως, που η πολιτισμένη ανθρωπότητα δεν φροντίζει για την αξιοπρεπή απόσυρση αυτών των υποτίθεται άψυχων αντικειμένων, τα οποία, όμως, καταξιώνονται και αναβαθμίζονται χάρη στην αγάπη που δίνουν και παίρνουν από τους ανθρώπους.
