Είναι από τα καλά της εποχής Big Brother και κοινωνικών δικτύων που διανύουμε. Σχεδόν τίποτα δεν ξεφεύγει από τις κάμερες και την καταγραφή, με αποτέλεσμα να βλέπουμε πράγματα που παλαιότερα μόνο να διαβάσουμε την περιγραφή τους μπορούσαμε. Και αν… Το χθεσινό παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό, με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν να μπλοκάρεται στους δρόμους της Νέας Υόρκης από την πομπή του Αμερικανού προέδρου. Με τον Μακρόν, μάλιστα, να τηλεφωνεί στον Τραμπ και να του ζητάει να κάνει κάτι. Και όλα αυτά να τα παρακολουθούμε σχεδόν σε απευθείας μετάδοση. Επί της ουσίας τώρα, ο Τραμπ δεν έκανε τίποτα. Και δεδομένου ότι στις ΗΠΑ η αστυνομία και οι δυνάμεις ασφαλείας λειτουργούν με πολύ αυστηρά πρωτόκολλα που δεν… χαμπαριάζουν από ξένους ηγέτες -ο Αμερικανός πρόεδρος προηγείται πάντα και παντού, εκτός κι αν ο ίδιος επιλέξει διαφορετικά-, ο Μακρόν υποχρεώθηκε να περπατήσει κάποια απόσταση για να φτάσει στο κτήριο της γαλλικής πρεσβείας, που είναι γαλλικό έδαφος και προφανώς περνάει ο λόγος του. Μια βόλτα στη φθινοπωρινή Νέα Υόρκη δεν είναι κι άσχημα. Το αντίθετο…
Η αίγλη της Τσιμισκή και…
Όταν το 1970 ο Στράτος Διονυσίου τραγούδησε στην ταινία του Νίκου Φώσκολου «Ορατότης μηδέν» το ζεϊμπέκικο του Μίμη Πλέσσα «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου» η καλλιτεχνική του πορεία άλλαξε. «Κατέβηκα από την Εγνατία στην Τσιμισκή» έλεγε ο Στράτος, που ως γνήσιος Θεσσαλονικιός μιλούσε με τους κώδικες της πόλης. Διότι ακόμη και την εποχή που η Εγνατία είχε περισσότερη εμπορική κίνηση από την Τσιμισκή, στις δεκαετίες του 1950, 1960,1970, ακόμη και 1980, εξαιτίας των πολλών Βορειοελλαδιτών που έφταναν στην πόλη για ψώνια, η Τσιμισκή είχε περισσότερη αίγλη. Με τα βιβλιοπωλεία της, με τις τράπεζες και βέβαια με τις πιο ακριβές μπουτίκ της Θεσσαλονίκης. Γι’ αυτό πάντα -εκτός κι αν εξαιτίας του Μετρό τα επόμενα χρόνια αλλάξουν τα πράγματα- η κάθοδος από την Εγνατία στην Τσιμισκή θα είναι -τουλάχιστον εμπορικά και αισθητικά- αναβάθμιση.
… η μετακόμιση της Ζωής
Με αυτήν την έννοια και η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωσταντοπούλου προετοιμάζει αυτήν την περίοδο την… αναβάθμισή της στη Θεσσαλονίκη. Διότι εντός του Οκτωβρίου το κόμμα μετακομίζει. Αλλάζει γραφεία. Από έναν μικρό χώρο στην Εγνατία μεταφέρεται στην Τσιμισκή 124, μεταξύ Διαγωνίου και Εθνικής Αμύνης, σε έναν ισόγειο χώρο που σήμερα βρίσκεται υπό διαμόρφωση, με τα συνεργεία να δουλεύουν καθημερινά. Η φωτογραφία της Κωνσταντοπούλου έχει ήδη αναρτηθεί στη βιτρίνα, αφού το κόμμα «πουλάει» πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα Ζωή. Κάπου εκεί πέριξ της γιορτής του Αγίου Δημητρίου προγραμματίζονται τα εγκαίνια, με την παρουσία -φυσικά!- της προέδρου. Η κ. Κωνσταντοπούλου δεν θα μπορούσε να λείπει από μια τέτοια εξέλιξη στη Θεσσαλονίκη.
12 πρωτάκια στο Ζάππειο
Το πρώτο τους σχολικό ταξίδι ξεκινούν 12 πρωτάκια στο Ζάππειο Εκπαιδευτήριο, το μόνο ελληνικό σχολείο της Κωνσταντινούπολης, το οποίο λειτουργεί σε όλες τις βαθμίδες πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. «Με ιδιαίτερη χαρά, συγκίνηση και περηφάνια υποδεχτήκαμε φέτος 12 μικρούς μαθητές στο πρώτο τους σχολικό ταξίδι. Δώδεκα πρωτάκια, 12 παιδικές φωνές που αντηχούν στους διαδρόμους του σχολείου μας, 12 χαμόγελα που γεμίζουν φως στις αίθουσες, 12 ψυχές που κρατούν ζωντανή τη φλόγα της Ομογένειας», αναφέρεται στην ανακοίνωση του Εκπαιδευτηρίου, με την οποία συνοδεύεται η σχετική φωτογραφία.
Το Ζάππειο Εκπαιδευτήριο ιδρύθηκε στο Πέρα με χορηγία από τον Κωνσταντίνο Ζάππα και λειτουργεί αδιαλείπτως από τον 19ο αιώνα μέχρι τις μέρες μας, καθώς το πρώτο κουδούνι χτύπησε τον Σεπτέμβριο του 1875.
«Κάθε παιδί που ξεκινά την πορεία του στο Δημοτικό δεν είναι απλώς ένας αριθμός, είναι ένα θαύμα συνέχειας, μια ανάσα ζωής για την Ομογένεια της Πόλης. Είναι η πιο δυνατή απάντηση σε όσους αμφιβάλλουν για το μέλλον μας. Εμείς οι δάσκαλοι αντλούμε κουράγιο και δύναμη από τα παιδικά τους χαμόγελα, από τον ενθουσιασμό και τη δίψα τους για γνώση. Στα αθώα μάτια τους βλέπουμε τη δύναμη της παράδοσης, τη ζωντάνια της γλώσσας μας, την ελπίδα της παιδείας και νιώθουμε βέβαιοι πως το αύριο μάς ανήκει. Είναι αυτά που μας γεμίζουν αισιοδοξία, μας θυμίζουν την αξία του λειτουργήματός μας και μας δίνουν τη βεβαιότητα ότι το αύριο θα είναι πιο φωτεινό. Ευχόμαστε «στα πρωτάκια» μας και σε όλα τα παιδιά του σχολείου καλή πρόοδο, υγεία και επιτυχίες. Η αγάπη τους για μάθηση είναι το πιο πολύτιμο δώρο, το χαμόγελό τους η μεγαλύτερη ανταμοιβή μας. Είμαστε περήφανοι που βήμα βήμα οικοδομούμε μαζί το μέλλον της Ομογένειας», αναφέρουν οι δάσκαλοι στη συγκινητική ανάρτησή τους. Μακάρι οι σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας, που περνούν διαρκώς από 40 κύματα να ευνοήσουν στο μέλλον όχι μόνο την επιβίωση, αλλά κι την ανάπτυξη του ελληνικού στοιχείου της Πόλης.
Οι ουρανοξύστες της Κύπρου
Στους ρυθμούς της κατασκευαστικής έξαρσης ζει η Κύπρος, με την εικόνα του νησιού να παραπέμπει σε… Ντουμπάι ή σε μικρό… Μανχάταν, καθώς οι ουρανοξύστες ξεπετάγονται ο ένας μετά τον άλλον. Οι μηχανές της ανάπτυξης στην Κύπρο, μετά το σοκ του 2013 με το κούρεμα των καταθέσεων, την κατάρρευση του τραπεζικού τομέα και την παράλυση της οικοδομικής βιομηχανίας και της αγοράς ακινήτων, έχουν πάρει τα τελευταία χρόνια για τα καλά μπρος, αλλάζοντας τη χώρα. Μέχρι πρότινος ο πύργος Σιακόλα, που διαθέτει στον τελευταίο του όροφο και μουσείο - παρατηρητήριο, αποτελούσε σημείο αναφοράς για την κατασκευαστική ανάπτυξη της Λευκωσίας. Πλέον, με τον ρυθμό που έχουν πάρει τα πράγματα, οι έντεκα όροφοι του πύργου Σιακόλα φαντάζουν λίγοι, ενώ τους ρυθμούς της Λευκωσίας ακολουθούν και άλλες πόλεις. Οι ξένοι επενδυτές έχουν βάλει στο στόχαστρό τους τη Μεγαλόνησο, με πρώτους και καλύτερους τους Ρώσους, τους Λιβανέζους και εσχάτως τους Ισραηλινούς να κονταροχτυπιούνται για τα οικόπεδα που υπάρχουν ελεύθερα και όπως φαίνεται είναι αρκετά. Οι κατοικίες που στεγάζονται στους φουτουριστικούς ουρανοξύστες, με αιχμή του δόρατος το παραλιακό μέτωπο της Λεμεσού, όπως ακούγεται, γίνονται ανάρπαστες, με αποτέλεσμα οι αναπτύξεις αυτού του τύπου να διαδέχονται η μία την άλλη. Πάντως αρκετοί ντόπιοι διαμαρτύρονται λέγοντας πως η Κύπρος δεν είναι Νέα Υόρκη, αλλά και ότι έχει αλλοιωθεί η φυσιογνωμία των πόλεών της. Όπως συμβαίνει πάντα, κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις.
