Η διαρροή της λίστας με τα 554 ονόματα αστυνομικών που θα στελεχώσουν το ελληνικό… FBI αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι τέτοια υπηρεσία, με την αποτελεσματικότητα των Αμερικανών και την αισιοδοξία που εκπέμπει ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, στην Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει. Όταν οι άνθρωποι δεν μπορούν να περιφρουρήσουν τα δικά τους… μυστικά, φανταστείτε τι γίνεται με τις υποθέσεις των άλλων. Η υπόθεση είναι μελαγχολική, αλλά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε τυχαία ούτε μεμονωμένη. Η παρέα στο καφέ Αριστοτέλους σχολιάζει το αυτονόητο: ότι κάποιος ή κάποιοι, είτε από την πολιτική ηγεσία είτε από τη φυσική ηγεσία της ΕΛΑΣ, δεν συμφωνούν με το σχέδιο ή τα πρόσωπα. Και σκέφτηκαν να… κάψουν το θέμα, αδιαφορώντας για τους ανθρώπους, οι οποίοι -σύμφωνα με την εκπρόσωπο Τύπου της ΕΛΑΣ, Κωνσταντίνα Δημογλίδου- κινδυνεύουν επειδή αποκαλύφθηκαν τα ονόματά τους. Κύριε Χρυσοχοϊδη -σύντροφε Μιχάλη-, για την Ελληνική Αστυνομία μιλάμε. Εσύ, ως ο μακροβιότερος υπουργός Προστασίας του Πολίτη, έπρεπε να το ξέρεις.
Ο πρόεδρος του ΣΕΒΕ υποψήφιος σύμβουλος στο ΒΕΘ!
Οι μεγάλες αγάπες σίγουρα δεν ξεχνιούνται. Υπέρμαχος αυτής της λογικής φαίνεται πως είναι ο πρόεδρος του Συνδέσμου Εξαγωγέων (ΣΕΒΕ), Σίμος Διαμαντίδης, ο οποίος, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες της Voria.gr, είπε το μεγάλο «ναι» στον υποψήφιο για την προεδρία του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης, Μάριο Παπαδόπουλο, επικεφαλής του συνδυασμού «Πρωτοβουλία για τον Βιοτεχνικό Κόσμο». Πρόκειται για μια υποψηφιότητα έκπληξη, που ωστόσο όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις ξέρουν καλά ότι οι δύο άντρες συνδέονται με βαθιά εκτίμηση. Ο κ. Διαμαντίδης, μάλιστα, διετέλεσε Α' αντιπρόεδρος του ΒΕΘ, αλλά και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Επιμελητηρίου, με αποτέλεσμα να έχει καλή γνώση των επιμελητηριακών θεμάτων και όλων όσων απασχολούν τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Παράλληλα, η εμπειρία και η τεχνογνωσία του κ. Διαμαντίδη, λόγω της θέσης του στον ΣΕΒΕ, αποτελούν εχέγγυο για τη συνδρομή που μπορεί να έχει στην ενίσχυση της εξωστρέφειας των βιοτεχνικών επιχειρήσεων, η οποία αποτελεί ζητούμενο και κλειδί για την ανάπτυξη του μικρομεσαίου επιχειρείν.
Ο μαραθώνιος των τραπεζοκαθισμάτων
Αίσθηση προκάλεσε στη Θεσσαλονίκη -κυρίως ανάμεσα στους επιχειρηματίες της εστίασης- η ανάδειξη από τη Voria.gr της συζήτησης που είχαν εκπρόσωποί τους με τη δημοτική αρχή του δήμου Θεσσαλονίκης για τα τραπεζοκαθίσματα και κυρίως η προτροπή – παράκλησή τους να υπάρχει από την πλευρά των ελεγκτικών μηχανισμών μια κάποια επιείκεια για το… Σαββατοκύριακο, κάτι που στη διάρκεια της συζήτησης απορρίφθηκε. Αν και τόσο το αίτημα όσο και η απάντηση δεν προκαλούν έκπληξη -οι μεν αιτούνται χωρίς να έχουν να χάσουν τίποτα, οι δε αρνούνται κάτι για το οποίο εκ της θέσεώς τους δεν είναι δυνατόν να συναινέσουν-, και μόνο η συζήτηση του θέματος αποτελεί ζήτημα. Πίσω από τις… κλειστές πόρτες και τα… αδιάκριτα βλέμματα όλοι συμφωνούν ότι το θέμα της ευταξίας και των τραπεζοκαθισμάτων στη Θεσσαλονίκη θα κριθεί σε βάθος χρόνου. Ότι δεν είναι σπριντ, αλλά μαραθώνιος. Και ότι όλοι γνωρίζουν πως στην Ελλάδα δεν είμαστε προπονημένοι στους… ελεγκτικούς μαραθωνίους. Για όλα, πάντως, υπάρχει -κάπου, κάποτε- μια αρχή. Οπότε…
Οι πρόσφυγες της Ευρώπης
Μέχρι πρότινος λέγαμε για πρόσφυγες από τη Συρία, που μετά κόπων και βασάνων, κυριολεκτικά ηρωικά, επιχειρούσαν να πατήσουν το πόδι τους στην Ευρώπη για να γλυτώσουν από τα δεινά που αντιμετωπίζει η χώρα τους με τον εμφύλιο πόλεμο την τελευταία δεκαετία. Τώρα βλέπουμε πρόσφυγες από τον Λίβανο να καταφεύγουν στη Συρία (!) για να γλυτώσουν από τη φρίκη του δικού τους πολέμου και των δικών τους βομβαρδισμών. Η Συρία να υποδέχεται πρόσφυγες; Απίστευτο κι όμως αληθινό. Απόδειξη της πολυπλοκότητας του θέματος, αλλά και των απρόοπτων που συχνά το συνοδεύουν. Το προσφυγικό – μεταναστευτικό συνεχίζει εδώ και χρόνια να αποτελεί μια δύσκολη κανονικότητα, κυρίως λόγω των πολέμων που μαίνονται ή των αυταρχικών καθεστώτων που λυμαίνονται την εξουσία σε αρκετές χώρες. Σήμερα, δεύτερη μέρα της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλες, το θέμα θα ξανασυζητηθεί από τους ηγέτες της Ευρώπης. Όπως συζητήθηκε και χθες, αλλά και στις νυχτερινές τους επαφές. Οι κόντρες υπάρχουν και θα συνεχιστούν, με τη σύγκλιση απόψεων να μην είναι σε αυτήν τη φάση εφικτή. Το επόμενο διάστημα ποιος ξέρει; Στη ζωή τίποτα δεν αποκλείεται. Εν προκειμένω η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν έλαβε σχετική εντολή, να βρει και να προτείνει πρωτότυπες προσεγγίσεις! Το μεταναστευτικό παραμένει εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα για την Ευρώπη εδώ και χρόνια, καθώς αφενός με διάφορες αφορμές γιγαντώνεται, αφετέρου η αντιμετώπισή του σε επίπεδο ΕΕ δεν είναι ενιαία. Βορράς εναντίον Νότου, με βάση την πίεση που ασκείται στις χώρες της Μεσογείου. Την ίδια ώρα οι υπόλοιποι σφυρίζουν αδιάφορα και αντιδρούν σπασμωδικά. Αυτά όμως που γίνονται το τελευταίο διάστημα βάζουν ακόμη μεγαλύτερα ερωτήματα και βέβαια θολώνουν το τοπίο, ενώ αποδεικνύουν πως το κάθε κράτος – μέλος της ΕΕ κάνει ό,τι μπορεί, όπως μπορεί κι όσο σηκώνει η τσέπη του. Χαρακτηριστική είναι η ενέργεια της Ιταλίδας πρωθυπουργού Τζόρτζια Μελόνι, η οποία συμφώνησε με το Αλβανό ομόλογό της Έντι Ράμα να του δώσει 630 εκατ. ευρώ για να δημιουργηθεί στην Αλβανία χώρος προσωρινής διαμονής των μεταναστών που καταφθάνουν θαλασσοδαρμένοι στην Ιταλία. Τα βρήκαν οι δυο τους, έπεσαν τα ευρώ και δημιουργήθηκε ένα… πάρκινγκ σωμάτων και ψυχών σε τρίτη χώρα. Κάτι σαν τη μεταφορά ρύπων και αποβλήτων στις τρίτες, υποανάπτυκτες χώρες, που βλέπουμε εδώ και δεκαετίες. Την ίδια ώρα η Γερμανία σφίγγει μέσω… Σένγκεν την είσοδο στην επικράτειά της. Κι εμείς εδώ στην Ελλάδα δίνουμε τη μάχη της φύλαξης των συνόρων με φράχτες στον Έβρο, περιπολίες στο Αιγαίο και διαρκή επαγρύπνηση. Λες και το θέμα είναι μόνο δικό μας -σίγουρα είναι πρωτίστως δικό μας. Ή λες και μόνο εμείς θα βγάλουμε τα κάστανα από τη φωτιά -που, μάλλον, κυρίως εμείς θα τα βγάλουμε. Επιτέλους, η γραφειοκρατία των Βρυξελλών ας δει τα πράγματα όπως είναι, ας τα πει με το όνομά τους -χωρίς να φοβάται τα… φαντάσματά τους- κι ας τα αντιμετωπίσει στην κανονική τους διάσταση. Για να δούμε κατά πόσον και από ποιους θα εισακουστεί.
Δεν είναι μάρμαρα, είναι Γλυπτά!
«Είναι η υπερηφάνειά μας, είναι οι θυσίες μας. Είναι το ευγενέστερο σύμβολο τελειότητας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι οι φιλοδοξίες μας και το ίδιο τ’ όνομά μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητας». Αυτό είναι ένα απόσπασμα από την ιστορική ομιλία της Μελίνας Μερκούρη στις 29 Ιουλίου του 1982 στη Διάσκεψη των υπουργών Πολιτισμού της UNESCO, στο Μεξικό, όταν μίλησε με θέρμη και πείσμα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα. Έκτοτε η χώρα μας δίνει έναν σκληρό αγώνα σε διπλωματικό, πολιτικό και νομικό επίπεδο, στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο για να επιστρέψουν τα πολύτιμα Γλυπτά, που εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο και αποτελούν περίπου το 50% του συνόλου του γλυπτού διάκοσμου του Παρθενώνα που σώζεται σήμερα. Η χώρα καταναλώνει διπλωματικό κεφάλαιο για να επιτύχει τον επαναπατρισμό των μοναδικών αρχαιοτήτων, για τις οποίες χρόνια τώρα οι αρχαιολόγοι φωνάζουν πως είναι Γλυπτά και όχι μάρμαρα. Μεγάλη η διάφορα. Τεράστια. Γι’ αυτό και προκαλεί αρνητική εντύπωση κάθε φορά που χρησιμοποιείται στον γραπτό ή τον προφορικό λόγο η έκφραση «μάρμαρα του Παρθενώνα». Πολύ περισσότερο όταν αυτή η απαξιωτική για το μνημείο έκφραση χρησιμοποιείται -έστω χωρίς κακή πρόθεση, αλλά από άγνοια- ως τίτλος για μια εκδήλωση που επιθυμεί να τα εξυψώσει και να καταδείξει την αδικία που προκύπτει από τον… διαμελισμό του. Όπως συνέβη με εκδήλωση που διοργάνωσαν χθες βράδυ ο δήμος Θεσσαλονίκης και η Α' Δημοτική Κοινότητα, στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη, με θέμα -όπως αναγραφόταν στην πρόσκληση και στην αφίσα- «Η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα - Μια νομική, οικονομική και ηθική προσέγγιση» και ομιλήτρια την ομότιμη καθηγήτρια της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ, Αναστασία Γραμματικάκη-Αλεξίου.
Φάουλ. Πέναλτι, ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Άκου τα… μάρμαρα! Πρόκειται για 56 τμήματα της ζωφόρου, 15 μετόπες, 19 μορφές από τα αετώματα. Όλα αυτά βρίσκονται στο Λονδίνο και δεν είναι κομμάτια μάρμαρου, αλλά ο εξαιρετικός γλυπτός διάκοσμος, που αποσπάστηκε βίαια και λείπει από τον Παρθενώνα, το κορυφαίο μνημείο εδώ και 2.500 χρόνια, το ύψιστο σύμβολο της Δημοκρατίας, της φιλοσοφίας και της αρμονίας.
Τα μπάζα του Χορτιάτη
Τα ογκώδη και μπάζα δίπλα στους κάδους σκουπιδιών στη Θεσσαλονίκη δεν κάνουν, πλέον, αίσθηση σε κανέναν. Το μάτι έχει… συνηθίσει! Δυστυχώς! Μόνο που αυτή η άθλια πρακτική, η οποία προκαλεί περιβαλλοντικά προβλήματα και εικόνες χαμηλής αισθητικής, επεκτείνεται πλέον και εκτός του πολεοδομικού συγκροτήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα ξύλα από έπιπλα, οι πεταμένες γλάστρες και οι κουβάδες από χρώματα που είναι πεταμένα στην αρχή ενός μονοπατιού στο βουνό του Χορτιάτη, απέναντι από την είσοδο της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος & Παναγίας Χορταϊτίσσης. Κι αν κάποιος αναρωτηθεί τι είναι χειρότερο, τα μπάζα στην άκρη του μονοπατιού ή τα μπάζα έξω από έναν Ιερό Ναό, η απάντηση είναι πως κάποιος φόρτωσε στο αυτοκίνητό του ό,τι του περίσσευε και ήθελε να ξεφορτωθεί και τα πέταξε, πιθανότατα χωρίς να ενδιαφέρεται ούτε για το μονοπάτι ούτε για τον ναό.
