Με τον πρώτο μεγάλο καύσωνα του φετινού καλοκαιριού να έχει ξεκινήσει τουλάχιστον στις προβλέψεις και ενώ έχουμε μπει στο τελευταίο δεκαήμερο του Ιουλίου και ήδη πολλοί εργαζόμενοι βρίσκονται σε άδεια, το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για τα πολιτικά θέματα, όπως η παραπομπή στο Δικαστικό Συμβούλιο του Κώστα Αχ. Καραμανλή και η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, είναι μάλλον περιορισμένο. Κι ας αγωνίζεται το πολιτικό προσωπικό όπως και όσο μπορεί. Κι ας σιγοντάρουν (κάποια από) τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος βρίσκεται… αλλού. Στις διακοπές που μπορεί ή δεν μπορεί να κάνει. Στη ζέστη που μπορεί ή δεν μπορεί να αντιμετωπίσει. Στην ακρίβεια που επιμένει από το σούπερ μάρκετ μέχρι τους χώρους εστίασης. Για πολλούς η χειμερινή περίοδος που θα ξεκινήσει τον Σεπτέμβριο με το άνοιγμα των σχολείων και τις εξαγγελίες στα εγκαίνια της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και μάλλον η πιο συναρπαστική εδώ και χρόνια. Βεβαίως στην πολιτική, την οικονομία και την κοινωνία σημασία έχει το αποτέλεσμα, αλλά και το… ταξίδι έχει την αξία του.
Σαρωτική επέμβαση
Αντίθετα το ενδιαφέρον -και την οργή- του κόσμου τις τελευταίες ημέρες συγκέντρωσε το θέμα των χρεώσεων στα ΑΤΜ των τραπεζών. Τελικά η κυβέρνηση προχώρησε χθες σε… σαρωτική παρέμβαση, που -όπως λέει το καφενείο- θα τη ζήλευε και ο ΣΥΡΙΖΑ της παλιάς καλής εποχής. Μηδενίζοντας σχεδόν το σύνολο των χρεώσεων στα ΑΤΜ τόσο των τραπεζών, όσο και των τρίτων παρόχων ο κ. Πιερρακάκης έκανε επίδειξη δύναμης και ταυτόχρονα ικανοποίησε την κοινή γνώμη. Στην Ελλάδα είμαστε και θα δούμε ακόμη πολλά. Στην παρέμβασή του, πάντως, στη Βουλή ο υπουργός Οικονομικών, Κ. Πιερρακάκης, κράτησε κάποιες ισορροπίες αφού έβαλε στο κάδρο «της οργής και των αποφάσεων» τόσο τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη, όσο και τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννη Στουρνάρα και τους συνεργάτες του. Απ’ ότι μπορεί κάποιος να αντιληφθεί το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν δύσκολο για αρκετούς. Κάθε άλλο παρά καλοκαιρινό…
Το νόημα της επετείου
Με αποδόσεις τιμών και απονομές παρασήμων σε αντιστασιακούς αυτοδιοικητικούς της Θεσσαλονίκης, αλλά και τη γνωστή -και εύκολα προβλέψιμη- μουσική υπόκρουση των τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη θα τιμήσει φέτος ο δήμος Θεσσαλονίκης την 24η Ιουλίου, την ημέρα που το 1974 αποκαταστάθηκε η Δημοκρατία στην Ελλάδα. Η γιορτή θα γίνει μεθαύριο Πέμπτη στις 9 το βράδυ στη Νέα Παραλία μπροστά στον Λευκό Πύργο. Την ίδια ημέρα και ώρα στο Προεδρικό Μέγαρο στην Αθήνα η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας, καθώς και οι κοσμικοί τους καλεσμένοι θα συγκεντρώνονται για να στείλουν τα δικά τους μηνύματα. Μισό αιώνα και κάτι παραπάνω από τη Μεταπολίτευση δυστυχώς το μυαλό όσων οργανώνουν αυτές τις εκδηλώσεις είναι -εκ του ασφαλούς- στην επέτειο. Ούτε στο τώρα, ούτε στο αύριο. Διότι κάθε ιστορική επέτειος δικαιώνεται -στο βαθμό που δικαιώνεται- από τα αποτελέσματα που παράγει ή δρομολογεί. Είναι βέβαιον ότι τότε -το 1974- οι πρωταγωνιστές της εποχής οραματίζονταν την Ελλάδα μετά από 50 χρόνια διαφορετική από αυτήν που είναι σήμερα. Σε ορισμένα σημεία -μάλιστα- πολύ διαφορετική!
Το πτυχίο ναυαγοσώστη
Μεγάλη είναι η ζήτηση για πιστοποιημένους τίτλους ναυαγοσώστη, όπως φαίνεται από την ανταπόκριση του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Στα μέσα της προηγούμενης εβδομάδας το Περιφερειακό Τμήμα του Ε.Ε.Σ. στη Θεσσαλονίκη ανακοίνωσε ότι δημιουργεί σχολή ναυαγοσωστών θάλασσας και πισίνας με πιστοποιημένο τίτλο στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Σε τρεις μόλις ημέρες έχουν ήδη εκφράσει ενδιαφέρον μέσω της σχετικής ηλεκτρονικής φόρμας περί τους 15 υποψηφίους. Όπως φαίνεται, λοιπόν, πιθανότατα η σχολή που εξαρτάται από τον αριθμό όσων ενδιαφερθούν θα λειτουργήσει πιο σύντομα απ’ ότι υπολόγιζαν οι ιθύνοντες του Ε.Ε.Σ.
Στην Αμερική των ’50s
H ανάσταση του δυτικού κόσμου, ο αγώνας επιβίωσης των Ελλήνων και η συγκλονιστικά δημιουργική ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 1950 στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού συνυπάρχουν σε ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο, που μόνο τύποις εντάσσεται σε αυτό που ονομάζουμε ναυτική λογοτεχνία.
Αν και χωρίς αμφιβολία πρόκειται για ένα εξαιρετικό δείγμα ναυτικής λογοτεχνίας, το Porto Tango του Νίκου Σούλια (Εκδόσεις KAKTOS), που λόγω θέματος και ατμόσφαιρας διαβάζεται καλύτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι μια ιστορία δρόμου -θαλασσινού και στεριανού-, που εξελίσσεται με ταχύ, κινηματογραφικό ρυθμό. Ο συγγραφέας διηγείται όσα είδε, όσα πέρασε κι όσα έζησε στα καράβια, στα λιμάνια, στους ωκεανούς, αλλά και τις περιπλανήσεις του στην Αμερική, που εκείνη την εποχή έκτιζε τον σύγχρονο μύθο της που αντέχει ακόμη.
Μόνο που ο Νίκος Σούλιας δεν περιορίζεται στη διήγηση όσων έζησε. Εξηγεί και όσα κατάλαβε από πρώτο χέρι. Για παράδειγμα βρισκόταν στην Αβάνα, όταν ο Φιντέλ Κάστρο έμπαινε θριαμβευτής στην πρωτεύουσα της Κούβας, έχοντας εκδιώξει τον Μπατίστα. Αναλύει πολιτικές καταστάσεις, κάνει κοινωνικά σχόλια, αναφέρεται σε οικονομικά δεδομένα, ενώ δεν διστάζει ούτε να παινέψει, αλλά ούτε και να ασκήσει κριτική στο σινάφι του. Στους ναυτικούς, στους πλοιοκτήτες, στους διοικητικούς των εφοπλιστικών εταιρειών. Όλοι αυτοί αποτελούν έναν ξεχωριστό κόσμο, σχεδόν αθέατο από τη στεριά και τους στεριανούς.
Η ιστορία καλύπτει την περίοδο 1955 – 1960, τα πρώτα πέντε χρόνια που ο Νίκος Σούλιας βρέθηκε στη θάλασσα και ταξίδευε σχεδόν διαρκώς, χωρίς να επιστρέψει ούτε μία ημέρα στην Ελλάδα. Πέρα και πάνω απ’ όλα, το Porto Tango, το οποίο είναι εξαιρετικά γραμμένο, είναι η ιστορία της επιβίωσης, της ενηλικίωσης και της προόδου ενός ανθρώπου που πιστεύει στον εαυτό του, αλλά παλεύει μόνος, χωρίς ασφάλεια και χωρίς… καβάντζες. Ως εκ τούτου το μήνυμα είναι διαχρονικό και προβάλλεται με φόντο τα εξωτικά χρώματα της αμερικανικής ηπείρου κι έχοντας ως σάουντρακ τη μουσική της εποχής και κυρίως το λάτιν κύμα που σάρωνε -και εξακολουθεί να σαρώνει- την περιοχή.
