«Τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε από την πολλή δουλειά», μου έλεγε προχτές το βράδυ οδηγός ταξί στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. «Πάντα έτσι δεν ήτανε;», σχολίασα, αλλά με έκοψε κατευθείαν: «Όχι, τώρα τρέχουμε όσο δεν φαντάζεσαι, γιατί με τον νέο ΚΟΚ οι καμπάνες για την οδήγηση με αλκοόλ τσούζουν πολύ κι άρχισαν πολλοί να αφήνουν τα αυτοκίνητά τους σπίτι, οπότε βγαίνουν να διασκεδάσουν, πίνουν και μετά παίρνουν ταξί. Δεν το πιστεύουμε πως φτάσαμε σε αυτό. Και καλά κάνουνε, βέβαια, γιατί είχε παραγίνει το πράγμα. Το τι έχουν δει τα μάτια μου, ειδικά Παρασκευές και Σάββατο με τους μεθυσμένους να οδηγάνε, δεν θα το πιστέψεις. Επιτέλους!».
Εκτιμώ πως μέσα σε αυτήν τη μίνι συνομιλία με τον οδηγό ταξί αποκαλύπτεται -δυστυχώς- η ουσία αυτού που λέμε «ο φόβος φυλάει τα έρμα». Κι εδώ που τα λέμε, εάν πρόκειται να σταματήσουν να οδηγούν μεθυσμένοι στους δρόμους μας γιατί φοβούνται τις -ομολογουμένως βαριές- καμπάνες που προβλέπονται στον νέο ΚΟΚ, ας το δεχτούμε κι ας το πάμε έτσι.
Τα αλκοτέστ, μετά από καθυστερήσεις χρόνων, άρχισαν επομένως να γίνονται καθημερινότητα -νυχτερινή κυρίως- στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Τα μπλόκα δίνουν και παίρνουν και αρχίσαμε να βλέπουμε περισσότερους «καθαρούς» από αλκοόλ να πιάνουν το τιμόνι. Το να φας πρόστιμο εκατοντάδων ευρώ για ένα ποτηράκι, που φυσικά ποτέ δεν είναι ένα και να στερηθείς το δίπλωμα οδήγησης για αρκετό διάστημα, ε, δεν είναι και λίγο πράγμα, ειδικά αν το αυτοκίνητο σε πάει και στη δουλειά.
Όλα αυτά βεβαίως εκκινούν από τον νέο ΚΟΚ που ψηφίστηκε και μπήκε σε ισχύ εδώ και λίγο καιρό. Το ενδιαφέρον όμως της υπόθεσης δεν σταματά στο ότι ο φόβος φυλάει τα έρμα. Είναι επίσης ενδιαφέρον πως ο νέος ΚΟΚ, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον την οδήγηση υπό την επήρεια της μέθης, εφαρμόζεται! Κι αυτό είναι που κάνει τη διαφορά αυτήν τη φορά. Ελπίζω φυσικά η ένταση των ελέγχων να συνεχιστεί και να μην εκφυλιστεί το μέτρο της αστυνόμευσης διά της γνωστής διολισθήσεως, να μη χαλαρώσουν δηλαδή σταδιακά οι έλεγχοι, να μη αραιώσουν. Χάσαμε πολλούς -κυρίως νέους- ανθρώπους σε τροχαία, όπως επίσης πολλοί που επέζησαν κουβαλάνε αναπηρίες για μια ζωή, μόνο και μόνο γιατί κάποια στιγμή, κάποια μοιραία λεπτά πήγαιναν μαζί το αλκοόλ και την οδήγηση.
Επίσης, φυσικά έλεγχοι στους οδηγούς για το αν έχουν πιει και μετά πιάνουν το τιμόνι γίνονται σε πολλές ευρωπαϊκές, αναπτυγμένες χώρες εδώ και χρόνια. Κανείς μας -Έλληνας εννοώ- δεν διανοήθηκε να οδηγήσει για παράδειγμα στο Παρίσι, στο Βερολίνο ή στο Άμστερνταμ έχοντας πιει κι ένα και δύο, ούτε μισό μην σου πω ποτηράκι αλκοόλ. Γιατί ξέρουν εξαρχής πως εκεί δεν παίζουνε. Εμείς όλα αυτά τα χρόνια αφήναμε το θέμα στην οικογένεια, στο σχολείο ελάχιστα, κυρίως στην τύχη του – περιμέναμε, βλέπεις, πως τα ελληνόπαιδα, δεν μπορεί, θα γεννιούνται με DNA Σουμάχερ τουλάχιστον.
Κι επειδή μιλάμε για οδήγηση και τις καμπάνες του νέου ΚΟΚ, να δώσω και τα εύσημά μου γι’ αυτές που προβλέπονται σε οδηγούς μοτοσικλέτας που δεν φοράνε κράνος. Ακόμη και για τους συνεπιβάτες τους. Τέρμα το «εδώ πιο κάτω πάω και γι’ αυτό δεν το φόρεσα». Και σε αυτό το κομμάτι υπάρχει βελτίωση και πάλι με τη μέθοδο «ο φόβος φυλάει τα έρμα», αφού οι έλεγχοι είναι συνεχείς και τα πρόστιμα πέφτουν βροχή. Ας είναι λοιπόν, έστω και λόγω των αυστηρών προστίμων, να φορούν κράνος όλοι όσοι ανεβαίνουν στις μηχανές. Κι επιμένω και σε αυτό το σημείο πως πρέπει οι έλεγχοι να συνεχίσουν να είναι εντατικοί, με διάρκεια, να μην ξεχειλώσει κανένα μέτρο κι έχουμε πάλι τα γνωστά θλιβερά αποτελέσματα.
Από σήμερα πλέον, μετά από μια σύντομη περίοδο χάριτος και δοκιμαστική λειτουργία, οι κάμερες στην Αττική μπαίνουν σε κανονικούς ρυθμούς και τα πρόστιμα για όσους περνούν με κόκκινο ή δεν φορούν ζώνη ή κράνος θα πέφτουν βροχή. Από τις… βροχές που χρειαζόμαστε, γιατί πολύ απλά το να παραβιάζει κανείς το κόκκινο φανάρι στους δρόμους δεν είναι απλώς μια αντικοινωνική συμπεριφορά, αλλά μια ξεκάθαρα εγκληματική ενέργεια. Άντε και στα δικά μας λοιπόν, να αποκτήσουν αντίστοιχη λειτουργία οι κάμερες και στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, να πηγαίνουμε με τον φόβο και να ερχόμαστε, γιατί με το καλό μόνο… κακό είδαμε.
