Από χθες, με κυβερνητική πρωτοβουλία, το θέμα της λειψυδρίας και των γενικότερων προβλημάτων επάρκειας και ποιότητας του πόσιμου νερού στην Ελλάδα, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Και καλό είναι να παραμείνει ως απόλυτη πολιτική και κοινωνική προτεραιότητα, διότι εάν… παραγκωνιστεί για να προταχθούν και να προηγηθούν άλλα, το μόνο βέβαιον είναι ότι θα επιστρέψει ακόμη δριμύτερο. Είναι σαφές ότι η επιθυμία (!) και η προσπάθεια (;) είναι να μην πει η Ελλάδα «το νερό νεράκι». Ίσως, μάλιστα, να υπάρχει ένας σημαντικός παράγοντας που επηρεάζει το συγκεκριμένο θέμα, αλλά δεν εξετάζεται με την προσοχή που θα έπρεπε. Ή μάλλον δεν του αποδίδεται δημοσίως η βαρύτητα που του αρμόζει, αφού η βασική έννοια των υπευθύνων είναι να αυξήσουν τους διαθέσιμους προς αξιοποίηση υδάτινους πόρους. Πρόκειται τον κρίσιμο παράγοντα της κατανάλωσης, που αυξάνεται κυρίως στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα και τις τουριστικές και παραθεριστικές περιοχές, επειδή αυξάνεται μόνιμα ή εποχικά ο πληθυσμός. Επίσης αυξητικές τάσεις στην κατανάλωση νερού υπάρχουν στις αγροτικές εργασίες, λόγω του ότι οι Έλληνες αγρότες επιμένουν σε υδροβόρες καλλιέργειες (βαμβάκι, ρύζι κλπ.) και άλλες δραστηριότητες. Ο περιορισμός της κατανάλωσης νερού, λοιπόν, είναι μετά βεβαιότητος ένα από απαραίτητα κλειδιά για να καταστεί διαχειρίσιμο το πρόβλημα της λειψυδρίας.
Ο ρόλος της ΕΥΑΘ
Χθες, πάντως, στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΥΑΘ πραγματοποιήθηκε ενημέρωση επί του κυβερνητικού σχεδιασμού για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας μέσω της συνολικής αναδιάρθρωσης των περιφερειακών και δημοτικών δομών που εμπλέκονται στο συγκεκριμένο πεδίο. Σε αυτόν τον σχεδιασμό, οι δύο μεγάλες και οργανωμένες εταιρείες του κύκλου του νερού στη χώρα μας, η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ, αναμένεται να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο, κυρίως λόγω της ανεπτυγμένης τους τεχνογνωσίας επί του αντικειμένου. Ας σημειωθεί ότι στη σύσκεψη της Τετάρτης υπό τον Κ. Μητσοτάκη από την πλευρά της ΕΥΑΘ παρέστη ο διευθύνων σύμβουλος Άνθιμος Αμανατίδης, οπότε η ενημέρωση του Δ.Σ. έγινε από πρώτο χέρι.
Τα…. κλιματιστικά του ΟΑΣΘ!
Με τον υδράργυρο να χτυπά εδώ μέρες κόκκινο και το παρατεταμένο κύμα καύσωνα να μη λέει να υποχωρήσει, ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου είναι πλέον το… κλιματιστικό. Η μεγαλύτερη εφεύρεση του Αμερικανού Γουίλς Κάρριερ το 1902. Στη Θεσσαλονίκη, παρά το ότι βρισκόμαστε προς τα τέλη Ιουλίου και πολλοί εργαζόμενοι βρίσκονται σε άδεια, αρκετοί ακόμη έχουν ξεμείνει στην πόλη και κυκλοφορούν όλες τις ώρες της ημέρας, ακόμη και τις πιο καυτές, όταν λόγω του τσιμέντου, της ασφάλτου και της υγρασίας η αίσθηση είναι για ακόμη υψηλότερη θερμοκρασία. 40άρια και βάλε. Πολλοί από αυτούς που βρίσκονται στην πόλη, λοιπόν, χρησιμοποιούν τα αστικά λεωφορεία για να μετακινηθούν. Τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ που παρά τις αναβαθμίσεις απέχουν ακόμη από το σημείο που θα έπρεπε να είναι. Το επίκαιρο ζήτημα είναι πως, παρά τις ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες, οι άνθρωποι στη διοίκηση του Οργανισμού παραδέχονται πως τα λεωφορεία δεν… αντέχουν και πολλά-πολλά. Έτσι ήδη από την Τρίτη, τη δεύτερη ημέρα του κύματος καύσωνα, έστειλαν οδηγία στους οδηγούς των λεωφορείων να χρησιμοποιούν, λέει, το κλιματιστικό στα λεωφορεία υπό… προϋποθέσεις, διότι η λειτουργία του «επιβαρύνει σε μέγιστο βαθμό όλα τα σύστημα των λεωφορείων, από κινητήρα μέχρι ηλεκτρολογικά συστήματα».
Στην ίδια επιστολή, την οποία δημοσιεύουμε, ζητείται από τους οδηγούς να χρησιμοποιούν το κλιματιστικό με… μέτρο και κατά τη δική τους αξιολόγηση, ενώ επισημαίνεται ακόμη πως το βράδυ το κλιματιστικό θα πρέπει μάλλον να κλείνει, αν και αυτές τις ημέρες συχνά τα βράδια η θερμοκρασία είναι πάνω από τους 30 βαθμούς Κελσίου.
Υπάρχει, επίσης, και η αντιφατική οδηγία που λέει από τη μία πως «λόγω της εμφάνισης υψηλών θερμοκρασιών από νωρίς το πρωί οι οδηγοί θα πρέπει να θέτουν σε λειτουργία τον κλιματισμό», ενώ λίγο πιο κάτω αναφέρεται πως «απαγορεύεται ρητά η λειτουργία του κλιματιστικού όσο το λεωφορείο είναι σε αναμονή στην αφετηρία στο τέρμα». Προφανώς η οδηγία αυτή, που έχει αναρτηθεί στα σταθμαρχεία, μπερδεύει ακόμη περισσότερο οδηγούς και σταθμάρχες. Και επίσης συμβάλλει στην αύξηση της ταλαιπωρίας των επιβατών, αφού -όπως λένε κάποιοι από αυτούς- έχει τύχει να μπουν σε γεμάτο λεωφορείο με κλειστό κλιματιστικό και απηύδησαν μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους.
Τα.. έσπασαν Θόδωρος Παπαδόπουλος και Σίμος Δανιηλίδης
Ρήξη στη σχέση των δημάρχων Θέρμης Θόδωρου Παπαδόπουλου και Νεάπολης – Συκεών Σίμου Δανιηλίδη έφερε η υπόθεση της ανάπλασης της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Οι Διόσκουροι της αυτοδιοίκησης στη Θεσσαλονίκη, δύο από τους μακροβιότερους δημάρχους της πόλης, πορεύονται εδώ και περίπου 2,5 δεκαετίες μαζί στους αγώνες για την πόλη, όπως και στα θεσμικά συλλογικά όργανα, έχοντας κοινές θέσεις, καθώς πολιτικά πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ. Πολλές φορές ο ένας στήριξε τον άλλον και ειδικά ο δήμαρχος Θέρμης έκανε αγώνα για τον ομόλογό του στις εκλογικές αναμετρήσεις σε ΠΕΔ και ΚΕΔΕ, ενώ ήταν παρών σε όλες του τις δράσεις, με τελευταίο παράδειγμα την παρουσία του στη σύσκεψη και στην παράσταση στον υφυπουργό Μακεδονίας – Θράκης για το ζήτημα των ΚΔΑΠ, έστω κι αν είχε διαφορετική εκτίμηση για το θέμα. Η πρόταση που κατέθεσε χθες ο Θόδωρος Παπαδόπουλος για παραμονή κάποιων εκθέσεων στον υφιστάμενο χώρο της ΔΕΘ και φιλοξενία των μεγάλων κλαδικών στη Θέρμη προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του Σίμου Δανιηλίδη, ο οποίος απάντησε με σκληρό τρόπο και μάλιστα προτού καν γίνει η σχετική ανακοίνωση! Χωρίς να κατονομάζει τον δήμαρχο Θέρμης (άλλωστε εκείνη την ώρα ακόμα δεν είχε ανακοινωθεί κάτι) έκανε λόγο για «δήθεν εναλλακτικές προτάσεις χωροθέτησης της ΔΕΘ», ενώ χρησιμοποίησε απαράδεκτα βαριές εκφράσεις λέγοντας πως η πρόταση είναι «μάλλον στην υπηρεσία συμφερόντων» και κάνοντας παραλληλισμό με τη διοίκηση Παπαγεωργόπουλου στον δήμο Θεσσαλονίκης που επέμεινε για μεταφορά της ΔΕΘ στους Λαχανόκηπους, δηλαδή εντός των διοικητικών του ορίων. Σε σχετική ερώτηση που δέχτηκε ο Θόδωρος Παπαδόπουλος διατήρησε την ψυχραιμία του και απάντησε ότι σέβεται τις θέσεις όλων των δημάρχων, αλλά έχει τη δική του άποψη, η οποία εκφράζει τον δήμο Θέρμης. Ωστόσο, είναι δεδομένο ότι στη μακρόχρονη αυτή σχέση το γυαλί ράγισε οριστικά...
Ο Ερυθρός Σταυρός στους δρόμους
Μπορεί να έχουμε συνηθίσει τους εθελοντές και τα στελέχη του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού στην πρώτη γραμμή των μεγάλων γεγονότων φυσικών καταστροφών, κινδύνου και ταλαιπωρίας ανθρώπων, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι απουσιάζουν από τα μικρότερα και τα καθημερινά. Όπως αυτές τις ημέρες του καύσωνα που τα μέλη του Περιφερειακού Τμήματος Θεσσαλονίκης του Οργανισμού βρέθηκαν τις πιο καυτές ώρες στους δρόμους του κέντρου της πόλης για να ενημερώσουν και να υποστηρίξουν όσους ταλαιπωρούνται από τη ζέστη.
Κλιμάκια εκπαιδευμένων εθελοντών Σαμαρειτών-Διασωστών και Ναυαγοσωστών ενημέρωναν σχετικά με τα απαραίτητα μέτρα προστασίας από τις υψηλές θερμοκρασίες και τον καύσωνα, διένειμαν εμφιαλωμένο νερό σε πεζούς και ευάλωτους πολίτες και -σε περίπτωση ανάγκης- υποστήριξαν με παροχή βασικών πρώτων βοηθειών όσους έτυχε να έχουν ανάγκη. Δράσεις σαν κι αυτήν εντάσσεται στο πλαίσιο της διαρκούς μέριμνας του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού για τη δημόσια υγεία και την προστασία των πολιτών κατά τη διάρκεια ακραίων καιρικών φαινομένων.
Η Ιστορία του Πάγου
Κατακαλόκαιρο, εν μέσω καύσωνα, τι καλύτερο και πιο… δροσιστικό από το να διαβάζει κανείς για τον πάγο. Για τους παγετώνες που καθόρισαν τη μοίρα πολλών ανθρώπων, πολλών πολέμων, πολλών ταξιδιών, του ίδιου του πλανήτη. Για όλους αυτούς τους λόγους το βιβλίο του Ιταλού δημοσιογράφου Enrico Camanni «Η Ιστορία του Πάγου» (Εκδόσεις Historical Quest, μετάφραση Σωτήριος Δρόκαλος) είναι αποκαλυπτικό. Γραμμένο με δημοσιογραφική γλώσσα το βιβλίο καταγράφει τους πολλούς και διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους τα πιο κρύα μέρη του πλανήτη, οι πόλοι και οι δύσβατες κορυφές των βουνών, επηρέασαν κι εξακολουθούν να επηρεάζουν την πορεία της ανθρωπότητας. Ο συγγραφέας αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα και εξελίξεις που διαμορφώθηκαν λόγω των ψυχρών εκτάσεων, ενώ παράλληλα αναλύει δραστηριότητες, αλλά και αινίγματα που τροφοδοτούν οι πάγοι. Στην εποχή της κλιματικής αλλαγής, του φαινομένου του θερμοκηπίου και της αύξησης της θερμοκρασίας στον πλανήτη δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι σχετικές αναφορές, αφού στο λιώσιμο των πάγων καταγράφονται οι μεγάλες πρακτικές επιπτώσεις στο κλίμα, ενώ οι συνέπειες αυτής της πορείας πιθανόν να είναι πολύ δυσάρεστες για όλους μας. Το βιβλίο περιέχει στοιχεία ιστορίας, γεωγραφίας, γεωλογίας, περιπλανήσεων, ακόμη και τέχνης και προσευχής. Ο Camanni τα ταιριάζει, τα τοποθετεί δίπλα δίπλα ή φροντίζει το ένα να μπαίνει μέσα σε κάποιο άλλο, ώστε να καταλήξουμε σε ένα γοητευτικό αφήγημα, το οποίο πέρα από την αναγνωστική απόλαυση -διότι κι αυτό μετράει- θα μας ωθήσει να δούμε τον κόσμο με διαφορετικό, πιο ευρύ βλέμμα και πιο ανοιχτό πνεύμα.
