Ο ποιητής λέει πως τα ωραιότερα πράγματα δεν τα έχουμε ζήσει, δεν τα έχουμε πει, δεν τα έχουμε αισθανθεί, δεν τα έχουμε δει. Πέρα από το προσωπικό επίπεδο η εικόνα που θα άξιζε να δούμε αυτές τις ημέρες, αλλά μάλλον δεν θα τη δούμε ποτέ, είναι η έκφραση του Ντόναλντ Τραμπ να παρακολουθεί χθες από την τηλεόραση των Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ να υποστηρίζει ότι στήνει μια νέα τάξη πραγμάτων συνεπικουρούμενος από τον Βλάντιμιρ Πούτιν και τον Κιμ Γιονγκ Ουν, ενώ λίγες ημέρες νωρίτερα είχε υποδεχθεί στο Πεκίνο τους ηγέτες της Ινδίας και του Ιράν. Για να φτάσει ο Αμερικανός πρόεδρος να γράψει στα κοινωνικά δίκτυα για συνωμοσία κατά της Αμερικής φανταστείτε πώς αισθάνθηκε. Αλλά και πώς σωματοποιήθηκαν αυτά τα αισθήματά του. Τώρα εάν ο Σι και οι λοιποί ξύπνησαν τον Τραμπ απότομα από το όνειρό του να διαλύσει τη συμμαχία της Δύσης θα φανεί. Εάν ο Αμερικανός πρόεδρος κατάλαβε ότι μπορεί ο ίδιος να έχει καλή προσωπική σχέση τόσο με τον Ρώσο όσο και με τον Βορειοκορεάτη πρόεδρο, αλλά η συγκεκριμένη συνθήκη δεν σημαίνει τίποτα για τους ίδιους, που έχουν αποδείξει ότι επί δεκαετίες είναι στοχοπροσηλωμένοι στη διατήρηση της εξουσίας με οποιοδήποτε τίμημα, θα το δείξει ο χρόνος. Εάν ο ένοικος του Λευκού Οίκου συνειδητοποίησε ότι το μόνο που ενδιαφέρει τους συγκεκριμένους ηγέτες στο πεδίο των διεθνών σχέσεων είναι η αύξηση της επιρροής τους, η άνοδος της ισχύος τους και η ταπείνωση των αντιπάλων τους, θα αποδειχθεί από τις κινήσεις του από εδώ και μπρος. Ένα είναι σίγουρο. Εντός της οικονομικής και επιχειρηματικής παγκοσμιοποίησης ο πλανήτης είναι χωρισμένος με βάση τις σφαίρες επιρροής και η Δύση, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, για να διατηρήσει την επιρροή, τη δύναμη, την αίγλη, τον πολιτισμό και τον τρόπο της ζωής της δεν αρκεί να σχολιάζει.
Σκαλωσιές παντού
Ότι η κατασκευαστική δραστηριότητα στη χώρα μας έχει ανακάμψει το ξέρουμε. Για την ακρίβεια το βλέπουμε. Διότι μπορεί τα στοιχεία του 2025 να δείχνουν κάμψη στην οικοδομικές άδειες, αλλά εκτός από την κατασκευή κτηρίων αυτή καθαυτή υπάρχουν οι συντηρήσεις πολυκατοικιών και οι ανακαινίσεις διαμερισμάτων και καταστημάτων. Ιδιαίτερα η εικόνα από τις υπό ανακαίνιση πολυκατοικίες στη Θεσσαλονίκη είναι εντυπωσιακή, επειδή για τη συγκεκριμένη δουλειά απαιτούνται σκαλωσιές, που δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες και δεν περνούν απαρατήρητες. Για παράδειγμα στην οδό Τσιμισκή, τη βιτρίνα της πόλης, μόνο στο διάστημα μεταξύ της Αριστοτέλους και της Εθνικής Αμύνης υπάρχουν πέντε κτήρια που τα αγκαλιάζουν σκαλωσιές. Για να μη μιλήσουμε για τις γειτονιές, τόσο του κέντρου όσο και των ανατολικών περιοχών.
Φυσικά υπάρχει εξήγηση. Με την οικονομική κρίση της δεκαετίας του 2010 οι συντηρήσεις σπιτιών είχαν περάσει σε δεύτερη, τρίτη ή τέταρτη μοίρα κι έτσι τα τελευταία χρόνια η συγκεκριμένη ανάγκη εκφράστηκε μαζικά. Μόνο που η έλλειψη τεχνικών συνεργείων, δηλαδή εργαζομένων στον κατασκευαστικό κλάδο, είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί… ουρά, ένα είδος επετηρίδας που σιγά σιγά εξυπηρετείται. Ειδικά από τη στιγμή που ολοκληρώθηκαν οι κατασκευαστικές εργασίες στην κύρια γραμμή του μετρό απελευθερώθηκαν εργατικά χέρια με τεχνικές δεξιότητες, που πλέον εξυπηρετούν και μικρότερα πρότζεκτ. Μικρότερα μεν, πολύ σημαντικά δε τόσο για τους ιδιοκτήτες των ακινήτων, οι οποίοι συντηρούν τις περιουσίες τους, όσο και για το σύνολο του πολεοδομικού συγκροτήματος, που μέσω των συντηρημένων ακινήτων αποκτά ιδιαίτερη αξία.
Πατίνι σε γλάστρα και…
Η Ρωμαϊκή Αγορά είναι ένα από τα πιο όμορφα τοπόσημα της Θεσσαλονίκης και οι δρόμοι που την περιβάλλουν έχουν γεμίσει πλέον με μαγαζιά και καφετέριες. Ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες η περιοχή σφύζει από ζωή και είναι λογικό να δημιουργούνται και… παρατράγουδα, όπως αυτό της φωτογραφίας, στην οποία εικονίζεται ένα πατίνι ανεβασμένο πάνω σε μια γλάστρα του δήμου! Ο δήμος Θεσσαλονίκης αναμένεται σε λίγες ημέρες να θέσει σε λειτουργία αυστηρούς περιορισμούς για τη χρήση των πατινιών με την εφαρμογή του νέου ΚΟΚ και τα πρόστιμα που θα περιμένουν τους παραβάτες θα είναι τσουχτερά. Μέχρι τότε, όμως, οι… απείθαρχοι μάλλον απολαμβάνουν τις τελευταίες ημέρες που περνούν κάπως… απαρατήρητοι κάνοντας κυριολεκτικά, ό,τι να’ ναι!
… γλάστρα σε φρεάτιο
Πάντως, στην ίδια περιοχή, οι γλάστρες του δήμου εκτός από αποκούμπια για τα πατίνια χρησιμεύουν και σε άλλες δουλειές. Για παράδειγμα, στην οδό Ολύμπου, το καπάκι από ένα φρεάτιο είναι εδώ και μήνες ξεχαρβαλωμένο και πολλές φορές μερικοί… τυχεροί (το επίθετο χρησιμοποιείται ειρωνικά) σκοντάφτουν κι από αυτούς όλο και κάποιος βλέπει το πόδι του να πέφτει μέσα στη λακκούβα! Φαίνεται, ωστόσο, πως οι περίοικοι για να αποφύγουν τα χειρότερα τοποθέτησαν πάνω στο ξηλωμένο καπάκι μια γλάστρα ώστε να μην την πατάει κανείς! Ευρηματικό…
Η νταντά της γειτονιάς
Πολλές φορές λέμε πως δεν έχει και τόση σημασία τι ακούγεται για ένα θέμα, αλλά κυρίως ποιος το λέει, πού το λέει και πότε το λέει. Τότε είναι που βαραίνει ακόμη περισσότερο η συνθήκη, καθώς συνδέεται με την πραγματικότητα. Σε αλληλουχία με το παραπάνω, ένα νεαρό ζευγάρι με παιδί μηνών άκουσε σε μια τηλεοπτική εκπομπή την αρμόδια υφυπουργό να μιλάει για την εφαρμογή του προγράμματος «Νταντάδες της γειτονιάς» και πόσο υποστηρικτικό θα εξελιχθεί για την ενίσχυση των νέων οικογενειών. Το ζευγάρι έκανε αναζήτηση στο διαδίκτυο, μπήκε στην αντίστοιχη ιστοσελίδα, προσπάθησε να εισαγάγει τα δεδομένα που απαιτούνταν, αλλά συνεχώς η σχετική πλατφόρμα το «πετούσε» εκτός συστήματος. Αφού, λοιπόν, μετά από μερικές προσπάθειες δεν τα κατάφεραν οι άνθρωποι -όχι να βρουν τη «νταντά», αλλά για να μπουν στο σύστημα- επιχείρησαν να μιλήσουν τηλεφωνικά στον αριθμό που υποδεικνύει η σχετική ηλεκτρονική σελίδα. Στο τηλεφώνημα απάντησε μια ευγενική κυρία και τους εξήγησε ότι το πρόγραμμα είναι πιλοτικό και ότι ακόμη η σχετική πλατφόρμα δεν έχει ανοίξει, κάτι που θα γίνει αργότερα. Στην ευγενική ένσταση του ζευγαριού ότι προσπάθησαν να μπουν στην ιστοσελίδα επειδή άκουσαν από την ίδια την υφυπουργό στην τηλεόραση ότι το πρόγραμμα «τρέχει» κανονικά, η αρμόδια υπάλληλος απάντησε: «Τι να σας πω. Δεν υπάρχει κάτι νεότερο. Δεν ξέρω τι ειπώθηκε». Η αδυναμία συντονισμού είναι προφανής, αλλά το ερώτημα παραμένει; Τελικά τι ισχύει; Ίσως πάντως να χρειάζεται μία «νταντά» για το τι ακούμε και μια δεύτερη «νταντά» για να προσέχουμε τι λέμε. Όλοι μας. Και κυρίως οι υπεύθυνοι και οι αρμόδιοι.