Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, αλλά και η προσπάθεια του θεοκρατικού καθεστώτος να διασπείρει τη σύρραξη στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή και τις χώρες του Περσικού Κόλπου είναι το πρώτο σαφές δείγμα των πολέμων της νέας εποχής. Εξ’ αποστάσεως, με πυραύλους και drones από αέρος και θαλάσσης. Χωρίς να έχουν καμία ιδιαίτερη σημασία τα χερσαία σύνορα, υπό την έννοια ότι οι αντιμαχόμενοι μπορούν να βρίσκονται, πλέον, πολύ μακριά ο ένας από τον άλλο. Φυσικά οι καταστροφές είναι μεγάλες και παρά τη διαφήμιση περί χειρουργικών χτυπημάτων τα θύματα είναι πολλά. Η ιστορία -δυστυχώς- προχωράει μέσω πολέμων και οι άνθρωποι παραμένουν τα μεγάλα θύματα. Άσχετα με τους λόγους, τις αιτίες και τις αφορμές κάθε πολέμου. Διότι ακόμη κι αν υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας που πιστεύουν χωρίς να το δηλώνουν δημόσια, ότι Τραμπ και Νετανιάχου είτε το έχουν συνειδητοποιήσει, είτε όχι, είτε το παραδέχονται, είτε όχι, πολεμούν υπερασπιζόμενοι τον τρόπο ζωής του δυτικού κόσμου, το αποτέλεσμα για τους ανθρώπους που βρίσκονται στην επίμαχη περιοχή δεν αλλάζει. Καταστροφή, αίμα, δάκρυα και… μαύρη βροχή σαν κι αυτήν που έπεφτε χθες στην Τεχεράνη μετά το πλήγμα στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της πόλης.
Ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη και…
Ήταν «ζεστό» πολιτικά το περασμένο τριήμερο για τη Θεσσαλονίκη. Αρχικά, το απόγευμα της Παρασκευής στην πόλη βρέθηκε ο πρώην πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας. Πολλοί απ’ όσους κινούνται στον λεγόμενο προοδευτικό χώρο λένε ότι η αίθουσα «Μανόλης Αναγνωστάκης» του δημαρχείου Θεσσαλονίκης, η οποία ήταν κατάμεστη την περασμένη Παρασκευή, δεν θα είχε γεμίσει εάν δεν ήταν γνωστό ότι θα παραβρεθεί στην εκδήλωση της Πρωτοβουλίας για την Ανασύνθεση του Προοδευτικού Χώρου ο κ. Τσίπρας.
Στην εκδήλωση ο κ. Τσίπρας έκλεψε τα φώτα της δημοσιότητας και όπως ήταν αναμενόμενο όλοι περίμεναν καρτερικά την ομιλία του. Και ο ίδιος, όμως, περίμενε το ίδιο… καρτερικά τους υπόλοιπους 15 (!) ομιλητές να ολοκληρώσουν όσα είχαν να πουν. Ωστόσο, οι πιο άτυχοι ήταν οι δύο ομιλητές που είχε προγραμματιστεί να μιλήσουν μετά τον Τσίπρα, αφού μετά την παρέμβασή του η αίθουσα σχεδόν άδειασε. Έτσι είναι το… σταρ σύστεμ και οι κανόνες του δεν αλλάζουν ούτε στην πολιτική, ούτε στην υποτιθέμενη πιο προοδευτική, στην αριστερή εκδοχή της.
…το εκτόπισμα του Καράογλου
Την επόμενη ημέρα, το Σάββατο, περισσότερα από 1.000 άτομα μάζεψε στη δική του εκδήλωση ο βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης της Νέας Δημοκρατίας, Θεόδωρος Καράογλου, σε μεγάλη αίθουσα ξενοδοχείου στη δυτική Θεσσαλονίκη. Ο κ. Καράογλου διοργάνωσε τη συγκεκριμένη εκδήλωση με αφορμή τη συμπλήρωση των 22 συναπτών ετών παρουσίας του στη Βουλή και δεν έχασε την ευκαιρία να ανακοινώσει και επίσημα στους πολιτικούς του φίλους ότι το 2028 θα είναι υποψήφιος για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Η πρωτοβουλία του εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τον πολιτικό κόσμο της πόλης και ο ίδιος έστειλε μηνύματα του προς όλες τις κατευθύνσεις λέγοντας αρχικά πως αυτή τη φορά δεν θα διαλέξει τον εύκολο δρόμο, αλλά τον δύσκολο, δηλαδή αυτόν της διεκδίκησης της Περιφέρειας, ενώ τόνισε ρητά ότι διεκδικεί το χρίσμα του λαού. Τα βλέμματα, μάλιστα, έκλεψε και η θερμή αγκαλιά του με τον επί 28 χρόνια δήμαρχο Θέρμης, Θεόδωρο Παπαδόπουλο, ο οποίος προέρχεται από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ. Αν μη τι άλλο, η έντονη παρουσία του κόσμου, στην εκδήλωση του Καράογλου, έδειξε πως ο επί 22 χρόνια βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία, έχει ερείσματα όχι μόνο στη Νέα Δημοκρατία, αλλά και ευρύτερα…
ΥΓ: Στα πηγαδάκια, πάντως, όλοι έλεγαν ότι το εκτόπισμα του Θεόδωρου Καράογλου στη Θεσσαλονίκη παραμένει μεγάλο. Έμπειρα πολιτικά μάτια τόνιζαν χαρακηριστικά ότι ο κόσμος το απόγευμα του Σαββάτου στο Porto Palace ξεπέρασε σε αριθμό αυτόν της εκδήλωσης για την πρωτοχρονιάτικη πίτα του Δημήτρη Βαρτζόπουλου. Έχουν κι αυτά τη σημασία τους...
Η Βρετανία της πειρατείας
«Λεκιάζει την εικόνα μας στον υπόλοιπο κόσμο και μας παρουσιάζει σαν χώρα πειρατών και κλεφτών». Η φράση αυτή του γνωστού Βρετανού σκηνοθέτη, Ντέιβιντ Νίκολας Γούλκινσον, αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηρισμό τρόπο το νόημα του σχεδόν δίωρου ντοκιμαντέρ, που γύρισε και ολοκλήρωσε μετά από 16 χρόνια προσπαθειών, με θέμα τα Γλυπτά του Παρθενώνα (The Marbles). Η ταινία παρουσιάστηκε το βράδυ της περασμένης Παρασκευής στο κατάμεστο Ολύμπιον της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και ο Γουίλκινσον ήταν εκεί, παρά το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει - όπως δηλώνει στο τέλος του φιλμ «δεν ξέρω αν εξαιτίας αυτού θα καταφέρω να δω τα Γλυπτά στην πατρίδα τους». Στη συνομιλία του με το κοινό μετά την προβολή εξήγησε τον πολύχρονο αγώνα του να βρει χρηματοδότηση.
Το ενδιαφέρον του ντοκιμαντέρ είναι πως παρουσιάζει αποκλειστικά τη θέση των Βρετανών και τον αγώνα που δίνουν για την επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα. Ξεκινά από την ιστορική αναδρομή της απόσπασης μέχρι τις τελευταίες εξελίξεις. Στο ντοκιμαντέρ μιλούν διακεκριμένοι ιστορικοί, νομικοί, πολιτικοί, αλλά και μέλη της Βρετανικής Επιτροπής Επανένωσης, η οποία ιδρύθηκε το 1983 και μετά από ενέργειες της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη - 19 διεθνείς επιτροπές για το θέμα υπάρχουν σε όλο τον κόσμο. Ένθερμος υποστηρικτής της επανένωσης ο Γουίλκινσον έχει δηλώσει πως «το να επωφελείται η χώρα μου από κλεμμένη περιουσία είναι κάτι που δεν την τιμά», ενώ τρία σημαντικά λάθη που κάνουμε στην Ελλάδα επισημαίνονται μέσα από το φιλμ: δεν είναι «μάρμαρα», αλλά γλυπτά. Δεν είναι «Ελγίνεια» αφού δεν ανήκαν στον Έλγιν. Και δεν μιλάμε για «επιστροφή», αλλά για επανένωση, όρος που τονίζει ακόμη περισσότερο το ότι ανήκουν στην χώρα μας. Το ντοκιμαντέρ The Marbles είναι πλέον διαθέσιμο μόνο online στην πλατφόρμα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και ενισχύει με ισχυρά επιχειρήματα τον αγώνα που δίνει η Ελλάδα για να βρίσκονται εδώ όλα τα κομμάτια της λαμπρής ιστορίας της.
Η… αγάπη των αποδείξεων και…
«Αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη». Με αυτές τις φράσεις στις αρχές της δεκαετίας του 1990 μια διαφήμιση του υπουργείου Οικονομικών -επί υπουργίας Στέφανου Μάνου- προέτρεπε τους πολίτες να ζητούν απόδειξη για τις αγορές τους, αποδεικνύοντας έτσι πως νοιάζονται για την πατρίδα τους. Χρόνια μετά, σε ένα άλλο σύμπαν, στο Μετρό Θεσσαλονίκης, η αγάπη για τις αποδείξεις -και κατ’ επέκταση για τη χώρα και τις υποδομές της- δεν έχει εμπεδωθεί. Παρόλο που, πλέον, στις περισσότερες περιπτώσεις αποδείξεις εκδίδονται, είναι απογοητευτικό να βλέπει κανείς τον σωρό των πεσμένων αποδείξεων από τα εκδοτήρια εισιτηρίων, που αφήνονται εκεί, «μουτζουρώνοντας» την κατά τα άλλα αψεγάδιαστη εικόνα του Μετρό Θεσσαλονίκης. «Αγαπάς την Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη; Μάζεψε την απόδειξή σου και πέτα την στον κάδο» θα μπορούσε να είναι η νέα εκδοχή της διαφήμισης.
…η χωματερή του μετρό
Διότι σε όλες τις στάσεις του μετρό υπάρχουν δύο σταθερές. Η μία, είναι το μέσο (σταθερής τροχιάς) που πηγαινοέρχεται με εκπληκτική συνέπεια εκτελώντας τα δρομολόγιά του και μεταφέρει τον κόσμο και η άλλη είναι τα βουνά από τις αποδείξεις και τα χρησιμοποιημένα εισιτήρια στους σταθμούς. Η κατάσταση αυτή δεν τιμά την πόλη. Η αλήθεια είναι πως για λόγους ασφαλείας δεν υπάρχουν καλαθάκια στους σταθμούς – εάν κάποιος πετάξει μια γόπα ή επιχειρήσει για οποιοδήποτε λόγο να βάλει φωτιά στα καλαθάκια θα δημιουργηθεί σημαντικό πρόβλημα. Εξίσου αλήθεια, όμως, είναι ότι το χρησιμοποιημένο εισιτήριο και η απόδειξη δεν συνιστούν βάρος για κανέναν και θα πρέπει να πετιούνται στους κάδους σκουπιδιών, που υπάρχουν έξω από κάθε σταθμό. Δεν είναι λογικό -αντίθετα με πολιτισμικούς όρους είναι εντελώς απαράδεκτο- το 2026 κάποιοι να πετούν τα σκουπίδια τους στο πάτωμα μιας δημόσια υποδομής!
