Καλημέρα σας και καλή εβδομάδα!
Και για όσους επέστρεψαν από διακοπές ή το τριήμερο της Παναγίας από σήμερα στον πάγκο τους, καλή επάνοδο. Για όσους συνεχίζετε στο τέμπο της θερινής διακοπής, καλή συνέχεια. Ολόψυχα.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες πάντως δεν βρίσκονται σε διακοπές. Δεν είχε Δεκαπενταύγουστο για αυτούς. Μετά την Αλάσκα και το περιβόητο ραντεβού -για το ποιος κέρδισε, ποιος έχασε μεγάλη κουβέντα- του Τραμπ με τον Πούτιν τρέχουν κανονικά. Για να προλάβουν τις εξελίξεις, να παίξουν ρόλο σε αυτές, να κάτσουν σχεδόν ισότιμα στο τραπέζι που γράφεται η ιστορία. Γιατί συμφωνουμε όλοι πως έχει αλλάξει ο κόσμος και συνεχώς αλλάζει. Και τώρα αλλάζει ο κόσμος όπως τον ξέρουμε. Δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε στην πραγματική του διάσταση, αλλά αλλάζει.
Το συννεφάκι της ΕΕ
Κι όπως λέει ο ομότιμος καθηγητής Γεωπολιτικής στη Σορβόννη, Γιώργος Πρεβελάκης, η Ευρώπη για πολλά χρόνια ζούσε σε ένα ροζ συννεφάκι, και μάλλον λέμε εμείς, πρέπει να κατέβει από εκεί και να δείξει τις πραγματικές της δυνατότητες κι επιτέλους ας δείξει πως εκτός όλων των άλλων, έχει και ριφλέξ…
Με το εισιτήριο για τις ΗΠΑ
Ο Ζελένσκι και οι «7 Σωματοφύλακες» σήμερα πηγαίνουν για τη συνάντηση με τον Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Λέγεται πως η «Μεγάλη Δευτέρα» για το Ουκρανικό ξημερώνει σήμερα καθώς μετά την πρόσκληση του Αμερικανού πρόεδρου στον ομόλογό του φάνηκε πως ενεργοποιήθηκαν και κάποιοι από τους Ευρωπαίους ηγέτες και παρόλο που δεν πήραν προσωπική πρόσκληση από την Ουάσιγκτον, με καραμπόλα, δηλ. ότι είναι προσκεκλημένοι του Ουκρανού προέδρου, μπαίνουν στο αεροπλάνο για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Έτσι, η πρόεδρος της Κομισιόν, Ούρσουλα φον Ντερ Λάιεν, ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, ο Γερμανός Καγκελάριος, Φρίντριχ Μερτς, η πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζόρτζια Μελόνι, ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ, ο Φινλανδός πρόεδρος Αλεξάντερ Στουμπ και ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, έκλεισαν εισιτήριο για την πτήση στην αμερικανική πρωτεύουσα. Η δημιουργία αυτού του πρωτοφανούς κοινού μετώπου(;) από την Ευρώπη χτίστηκαν μετά και την χτεσινή 2,5 ωρών τηλεδιάσκεψη που είχαν μεταξύ τους τα μέλη της «Συμμαχίας των Προθύμων», δηλ. των υποστηρικτών του Κιέβου απέναντι στην Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Βέβαια, θα πει κάποιος πολύ εύλογα πως στην Ευρώπη γενικότερα, αλλά και πιο ειδικά στην ΕΕ, εδώ και τρία χρόνια τηλεδιασκέπτονται, αλλά τα αποτελέσματα τα ξέρουμε. Είναι η κατάσταση που βρίσκεται ακόμη και τώρα που μιλάμε το Ουκρανικό. Μόνο που τώρα μιλάμε για την μ.Α. εποχή, δηλ. την μετά Αλάσκα περίοδο. Η τρίωρη συνάντηση Τραμπ – Πούτιν στην παγωμένη πολιτεία των ΗΠΑ άλλαξε όλα τα δεδομένα. Το τι έχει γραφτεί και το τι έχει ειπωθεί για αυτήν, ασχέτως εάν δεν συγκλίνουν όλα μεταξύ τους, δείχνουν πως οι δύο ηγέτες βάζουν πεντακάθαρα τα θεμέλια σε αυτό που λέμε «αλλάζουν τον κόσμο». Θα δούμε τι θα γίνει. Εάν θα επιτευχθεί ειρήνη στην Ουκρανία, ποιος θα πάρει τι, ποιος θα χάσει τι, ποια θα είναι η επόμενη μέρα. Και οι Ευρωπαίοι βλέποντας όλα αυτά σπεύδουν να κατέβουν από ένα σύννεφο νιρβάνας, σκεπτόμενοι πως ο κόσμος όλος γυρίζει γύρω τους(μας) και να ενεργοποιηθούν πραγματικά. Πάντως σήμερα θα μάθουμε περισσότερα και τα σχέδια που μάλλον βάζει στο τραπέζι του Λευκού Οίκου για την Ουκρανία που όπως λένε κάποιοι αναλύτες, ίσως μαγειρεύτηκαν και στην κουζίνα του Κρεμλίνου και τώρα σερβίρονται. Ωστόσο κάτι που θεωρείται πολύ πιθανόν να μην συμβεί σήμερα στον Λευκό Οίκο είναι να μην ξαναδούμε σκηνές να επαναλαμβάνονται από το φιάσκο της προηγούμενης επίσκεψης Ζελένσκι όταν τον μάλωναν εν χορώ Τραμπ και Βανς. Ίσως και για αυτό έχει μαζί του και τους «7 Σωματοφύλακες». Θα δούμε.
Μια άλλη ζογκλερική οδήγηση
Η οδήγηση στους δρόμους της Θεσσαλονίκης αποτελεί μια μοναδική εμπειρία καθώς ποτέ δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις. Το να οδηγείς μέσα στην πόλη ενίοτε είναι επικίνδυνο καθώς δεν ξέρεις από πού μπορεί να πεταχτεί ένα πατίνι, από πού θα κάνει ελιγμό ένα δίκυκλο, από πιο σημείο ευνοείτε εκτός διάβασης θα περάσει ένας πεζός και πότε ένας οδηγός θα περάσει από μια διασταύρωση με κόκκινο.
Άλλες φορές η οδηγική εμπειρία παίρνει άλλες διαστάσεις. Εκεί για παράδειγμα που κινείσαι στη Βασ. Όλγας βλέπεις από απόσταση ένα πολύ περίεργο θέαμα. Στην αρχή δεν καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται αλλά όσο η απόσταση από το κινούμενο αντικείμενο μειώνεται και η ορατότητα γίνεται καλύτερη δεν μπορείς να πιστέψεις αυτό που βλέπεις και πάλι δεν μπορείς να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται. Όταν φτάνεις σε απόσταση αναπνοής τότε αντιλαμβάνεσαι ότι πρόκειται για έναν τύπο ο οποίος οδηγεί ένα δίκυκλο που είναι φορτωμένο -για την ακρίβεια ξέχειλο- με δεκάδες σακούλες δεξιά και αριστερά ακόμη και πάνω στο τιμόνι. Ο οδηγός μετά βίας μπορεί να πιάσει τα χερούλια αλλά και να δει καθώς έχει και άλλους σάκους μπροστά του.
Το αλλόκοτο θέαμα θα μπορούσε να είναι αστείο αν ο εν λόγω οδηγός κινούνταν σε έναν χωμάτινο δρόμο σε κάποιο χωριό χωρίς καθόλου κίνηση. Το να κυκλοφορεί όμως έτσι σε μια από τις μεγαλύτερες λεωφόρους της Θεσσαλονίκης είναι τουλάχιστον επικίνδυνο.
Η αθέατη Άγκνες στο γάμο της με τον Σαίξπηρ
Για όσους θέλουν να εξασκήσουν τα αγγλικά τους, το ιστορικό μυθιστόρημα της Ιρλανδής Maggie O'Farrell «Hamnet» (εκδ. Tinderpress, 2020) για την ελάχιστα γνωστή ιστορία πίσω από το πιο αινιγματικό έργο του Σαίξπηρ «Άμλετ», είναι μια άριστη επιλογή. Πρόκειται για το πορτρέτο ενός γάμου, που στιγματίζεται από την απώλεια ενός αγαπημένου παιδιού τη δεκαετία του 1580, με τη διαφορά ότι εδώ πατέρας είναι ο… Σαίξπηρ!
Η Άγκνες, γυναίκα του Σαίξπηρ, προκαλεί δέος με τα ασυνήθιστα και ανοίκεια για την εποχή χαρίσματά της. Εγκαθίσταται με τον άντρα της στην οδό Χένλεϊ στο Στράτφορντ και αποκτούν τρία παιδιά, τη Σουζάνα και τα δίδυμα, Χάμνετ και Τζούντιθ. Ο Χάμνετ πεθαίνει από πανώλη το 1596, σε ηλικία μόλις έντεκα ετών, και σε περίπου τέσσερα χρόνια ο Σαίξπηρ θα γράψει το αριστουργηματικό του έργο «Άμλετ» (από ό,τι φαίνεται Άμλετ και Χάμνετ ήταν στην εποχή εκείνη εκδοχές του ίδιου ονόματος), στο οποίο είναι ο πατέρας που πεθαίνει και ο γιος ζει για να εκδικηθεί.
Μια ιστορία ανέλπιστη τόσο για τον πρωταγωνιστή της, τον ανερχόμενο τότε Σαίξπηρ, όσο και για το ότι ρίχνει φως σε μια απώλεια που μένει μόνο ως αστερίσκος, αχνή υποσημείωση στη λογοτεχνική ιστορία. Υπέροχη αναπαραγωγή μιας εποχής, θαυμάσιο το ξεδίπλωμα των χαρακτήρων και των τραυμάτων της απώλειας.
