Καλημέρα σας!
Με το γνωστό σύστημα των διαρροών άρχισαν να γίνονται γνωστά τα πρώτα ονόματα του νέου διοικητικού σχήματος της ΔΕΘ – Helexpo. Σήμερα που το απερχόμενο Διοικητικό Συμβούλιο συνεδριάζει για τελευταία φορά ενδέχεται να ακουστούν κι άλλα. Μόνο που ειδικά στη ΔΕΘ – Helexpo, που επιχειρηματικά δεν βρίσκεται στην ελίτ της χώρας, τα ονόματα και σχετικώς άγνωστα θα είναι και ιδιαίτερη σημασία δεν έχουν. Το στοίχημα που υπάρχει για το μέλλον είναι «βαρύ σαν ιστορία», σαν την ιστορία της Έκθεσης στη Θεσσαλονίκη. Και κάπου εδώ τελειώνουν τα καλά νέα, αφού τα… βαριά στοιχήματα συνήθως χάνονται. Άσε που δεν υπάρχει ούτε χρόνος, ούτε ανοχή από την κοινωνία της Θεσσαλονίκης, που τα τελευταία χρόνια ακούει για την αναγέννηση και την αναγέννηση και την αναγέννηση της Έκθεσης, οπότε ο πήχης είναι ψηλά.
Η πολιτικός Καρυστιανού
Το θέμα από την αρχή -εντάξει όχι από την αρχή αρχή, αλλά πάντως αρκετά νωρίς- δεν ήταν αν η Μαρία Καρυστιανού θα ασχοληθεί με την ενεργό πολιτική, αλλά πόσο θα αντέξει να μείνει εκτός. Η απάντηση έχει ήδη δοθεί διότι είτε φτιάξει δικό της κόμμα, είτε ενταχθεί σε κάποιο από τα υπάρχοντα ή τα υπό κατασκευήν, είτε τελικά δεν μπει κάτω από κάποια σημαία, η πρόεδρος του Συλλόγου Θυμάτων Τεμπών εδώ και καιρό συμπεριφέρεται ως ενεργός πολιτικός. Εμφανίζεται οργισμένη να αντιδικεί με άλλους πολιτικούς, παρεμβαίνει σε θέματα που ξεπερνάνε κατά πολύ το ρόλο της χαροκαμένης μάννας, ενώ καταγγέλλει τους κρατούντες σε όλα τα επίπεδα – στην πράξη τους πάντες και τα πάντα- όπως ακριβώς κάθε συνεπής πολιτικός της κάθε και εκάστοτε αντιπολίτευσης. Παράλληλα, η πολιτική της παρουσία μετριέται στις δημοσκοπήσεις, κάτι που προφανώς δεν είναι δική της πρωτοβουλία, αλλά δεν κάνει και τίποτα για να σταματήσει το θέμα, αντίθετα το αφήνει και… σέρνεται. Επίσης, πρόσφατα ήρθαν στο φως… ανατριχιαστικές λεπτομέρειες -ονόματα, ημερομηνίες, ραντεβού κλπ.- για διεργασίες στις οποίες συμμετείχε η ίδια απευθείας για την ίδρυση κόμματος. Όλα αυτά είναι δικαίωμα της κ. Καρυστιανού, όπως και κάθε Έλληνα πολίτη. Μόνο που μόλις κάνει το επόμενο βήμα ή ακόμη κι αν περάσει λίγος καιρός με την παρουσία της στο ίδιο τέμπο, η ασυλία που έχει ως «χαροκαμένη μάνα» και ο σεβασμός της κοινωνίας απέναντί στο δράμα της θα πάψει να ισχύει. Ήδη οι υπόλοιποι γονείς των θυμάτων των Τεμπών, οι οποίοι συνοδοιπορούσαν με τη δραστήρια πρόεδρο του συλλόγου τους, άρχισαν να παίρνουν τις αποστάσεις τους.
Τουρισμός και υποδομές
Αύξηση 4% στις αφίξεις (πάνω από 40 εκατ.) αλλά ταυτόχρονα και αύξηση της τάξης του 9% στις ταξιδιωτικές εισπράξεις (πάνω από 22,5 δισ. ευρώ) κατέγραψε το 2025 ο ελληνικός τουρισμός, ενώ σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΣΕΤΕ Γιάννη Παράσχη -θεωρητικά τον πρόεδρο όλων των τουριστικών επιχειρήσεων τη χώρας- τα πρώτα σήματα για το 2026 είναι θετικά. Ταυτόχρονα ο ίδιος σημείωσε ότι οι επιχειρήσεις έχουν προβλήματα, ενώ εστίασε και «σε ένα διεθνές περιβάλλον μεγάλης αβεβαιότητας». Και κατέληξε αισιόδοξα λέγοντας «θέλουμε ο ελληνικός τουρισμός να προηγείται, να διαβάζει σωστά τα σήματα του μέλλοντος και να μετατρέπει την αβεβαιότητα σε στρατηγικό πλεονέκτημα. Η πορεία που σχεδιάζουμε σήμερα είναι ένας χάρτης για επιχειρήσεις, προορισμούς, θεσμούς και εργαζόμενους».
Όλα καλά λοιπόν; Το μόνο (;) που διέφυγε από τον κ. Παράσχη είναι το ζήτημα των υποδομών, που παραδόξως οι άνθρωποι του τουρισμού το προσπερνούν ασχολίαστο. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν η Ελλάδα αντέχει αυτά τα 40 και εκατομμύρια των αφίξεων και επισκεπτών; Διότι όποιος πηγαίνει διακοπές ακόμη και στα πιο πολυδιαφημισμένα και χλιδάτα σημεία της χώρας αντιλαμβάνεται ότι τα προβλήματα σε βασικές υποδομές είναι μεγάλα –«φως, νερό, τηλέφωνο» που λέγαμε παλιά, «νερό, αποχέτευση, δρόμοι, σκουπίδια και ηλεκτρική ενέργεια» σήμερα- αλλά επί του θέματος δεν έχει ανοίξει ούτε καν η συζήτηση. Μέχρι στιγμής ότι αντιμετωπίζεται -διότι δεν αντιμετωπίζονται όλα- γίνεται με μπαλώματα, τα οποία είναι θέμα χρόνου και τύχης να… σκάσουν. Καλός και άγιος ο τουρισμός, αλλά -οι ειδήσεις στην Ελλάδα συχνά ξεκινούν από ένα κάποιο αλλά- υπάρχει και μια χώρα. Σωστά;
Φαξ και τέλεξ
Σε σύνολο 47.849 επιχειρήσεων της χώρας με απασχόληση 10 άτομα και άνω, οι 47.246 επιχειρήσεις έχουν εφέτος πρόσβαση στο διαδίκτυο για επαγγελματικούς σκοπούς, ποσοστό 98,7%. Στην πρόσβαση συμπεριλαμβάνεται σταθερή και κινητή σύνδεση. Από αυτά τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής το πιο παράξενοι είναι αυτό που λείπει και απλώς συνάγεται. Είναι το 1,3% των επιχειρήσεων με δέκα εργαζόμενους και πάνω που ΔΕΝ έχουν σύνδεση στο ίντερνετ. Τελείως κουφό έτσι; Και πως δουλεύουν; Πως επικοινωνούν; Πως συνεργάζονται με άλλους; Πως κυλάει η καθημερινότητά τους; Λογικές απορίες! Και ακόμη ποιος είναι ο κλάδος δραστηριοποίησης τους και ποιος το αντικείμενό τους; Μήπως έχουν φαξ ή ακόμη και τέλεξ; Και καλά αυτές να έχουν φαξ ή τέλεξ, που βρίσκουν άλλες με φαξ ή τέλεξ για να συνεννοηθούν; Κι όμως συμβαίνει -σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ- στην Ελλάδα του 2025 προς 2026.
Η επιστροφή του Θεού
Μια νέα -επαναστατική την χαρακτηρίζουν, καθ’ υπερβολήν- προσέγγιση για την πίστη στον Θεό προτείνει ο Καναδός ψυχολόγος και συγγραφέας ΔΡ. Τζόρνταν Πέτερσον στο βιβλίο με τίτλο «Εμείς που παλεύουμε με τον Θεό» και υπότιτλο «Ο Θεός ξαναγεννήθηκε» (Εκδόσεις Key Books, μετάφραση Χρήστος Πάλλας). Στις 510 σελίδες του βιβλίου, που αξίζουν τον κόπο, ο συγγραφέας επιχειρεί να αναλύσει και να αποκωδικοποιήσει τις θεμελιώδεις αφηγήσεις του Δυτικού Πολιτισμού, ξεκινώντας από πολύ παλιά. Με έμφαση στη λεπτομέρεια παρουσιάζει και εξηγεί βιβλικές ιστορίες επανάστασης, θυσίας, πόνου και θριάμβου – ιστορίες που έχουν συμβάλει στη διαμόρφωση της πολιτισμικής και ψυχολογικής ταυτότητας των σημερινών ανθρώπων της Δύσης. Ο Αδάμ, η Εύα και η αιώνια πτώση της ανθρωπότητας. Ο φθόνος ανάμεσα σε Κάιν και Άβελ. Ο κατακλυσμός του Νώε και πολλές ακόμη σπουδαίες ιστορίες αναλύονται με επιστημονικά, φιλοσοφικά και υπαρξιακά εργαλεία. Ο συγγραφέας, που προφανώς διακρίνεται για την ευρυμάθεια του επιχειρεί να απαντήσει σε ερωτήσεις όπως «Τι σημαίνουν, στ’ αλήθεια, αυτές οι ιστορίες;», «Ποια δύναμη τις δημιούργησε και τις διατήρησε μέσα στους αιώνες;», «Πώς μπόρεσαν να μιλήσουν στην ψυχή μας δίνοντάς μας συγκεκριμένη κατεύθυνση και νόημα;». Ο Πέτερσον υποστηρίζει πως ήρθε ξανά ο καιρός να εστιάσουμε, να εντρυφήσουμε και να κατανοήσουμε αυτές τις παρακαταθήκες, τόσο επιστημονικά όσο και πνευματικά. Και μας προτρέπει να αποκτήσουμε συνείδηση και να δούμε τον εαυτό μας και τους άλλους σαν να είναι η πρώτη φορά. Φιλόδοξος στόχος, που όμως παρουσιάζεται μέρα από το αφήγημα του ανθρώπου -και του συστήματος- της Δύσης, που στις μέρες του Τραμπ είναι έως επίκαιρο. Διότι ο Αμερικανός πρόεδρος κάνει ότι κάνει στο όνομα της επιβίωσης του Δυτικού τρόπου ζωής, ότι κι αν σημαίνει για τον καθένα αυτό. Σε μια περίοδο, μάλιστα, που είναι σαφέστερο από ποτέ ότι υπάρχει σε πλήρη εξέλιξη -έστω κι αν σε πολλές περιπτώσεις εξελίσσεται υπόγεια και αθόρυβα- ένας «παγκόσμιος πόλεμος» πολιτισμών με σαφή θρησκευτικά χαρακτηριστικά, το συγκεκριμένο βιβλίο είναι χρήσιμο. Είτε, στο τέλος, συμφωνήσει, είτε διαφωνήσει πλήρως ή εν μέρει με τον συγγραφέα.
ΥΓ. Η μετάφραση και η έκδοση στην Ελλάδα βιβλίων σαν κι αυτό συνιστούν ηρωική πράξη!