Τα τελευταία χρόνια η διάθεση των Ελλήνων έναντι των διεθνών ειδήσεων έχει βελτιωθεί, όχι επειδή ένα τσουνάμι κοσμοπολιτισμού σαρώνει τη χώρα -μάλλον το αντίθετο συμβαίνει-, αλλά διότι όλοι αντιλαμβάνονται τη σημασία των διεθνών εξελίξεων στην καθημερινότητα του καθενός. Κυρίως λόγω των οικονομικών επιπτώσεων, αφού η ακρίβεια της τελευταίας τριετίας είναι εν πολλοίς εισαγόμενη, αφού η Ελλάδα είναι κυρίως… εισαγωγική χώρα. Ασφαλώς και το εσωτερικό σύστημα της αγοράς, που δεν είναι τόσο εκσυγχρονισμένο ώστε να διασφαλίζει τον ελεύθερο ανταγωνισμό παίζει τον ρόλο του, αλλά όταν μια χώρα εισάγει το 100% της ενέργειας και το 70% των τροφίμων είναι σαφές ότι εξαρτάται σε πολύ σημαντικό βαθμό με όσα συμβαίνουν ανά τον πλανήτη. Πολύ περισσότερο που η Ελλάδα, εκτός από τον παγκόσμιο εμπορικό πόλεμο, που εφόσον εξελιχθεί θα δημιουργήσει σημαντικές ανατροπές, έχει κοντά της τις μεγάλες ανοιχτές πολεμικές πληγές των ημερών μας, την Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή.
Η αναστάτωση στην Τουρκία
Τις τελευταίες ημέρες, μάλιστα, στα εκτός των συνόρων προβλήματα της χώρας προστέθηκε η Τουρκία, που πάντα προκαλεί ζητήματα, αλλά με αφορμή τη σύλληψη του δημάρχου Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου το παιχνίδι στη γειτονική χώρα δείχνει να… χοντραίνει και η αναστάτωση δεν βολεύει. Κυρίως επειδή ο Ερντογάν συνηθίζει να… εξάγει τα εσωτερικά του προβλήματα. Ευτυχώς για τους τουριστικούς πράκτορες της Θεσσαλονίκης, οι εκδρομές προς την Κωνσταντινούπολη για το ημιεπίσημο τετραήμερο της 25ης Μαρτίου δεν είναι πολλές, ενώ μέχρι στιγμής δεν δείχνει να επηρεάζεται το πρόγραμμα του Πάσχα. Όπως λένε οι πράκτορες, οι πελάτες -δηλαδή όσοι θέλουν να ταξιδέψουν- δείχνουν να πιστεύουν ότι η κατάσταση στην Τουρκία θα έχει ομαλοποιηθεί μέχρι τη Μεγάλη Εβδομάδα. Άσε που η κατρακύλα της λίρας ευνοεί τις τσέπες των επισκεπτών της χώρας.
Ο… διαστημικός Μάσκ
Μιας κι ο λόγος για τα διεθνή αξίζει να αναφερθούμε στον Ίλον Μασκ. Προχθές η διαστημική εταιρεία του, η SpaceX, επέστρεψε στη Γη τούς αστροναύτες που είχαν εγκλωβιστεί επί εννέα μήνες στον διαστημικό σταθμό, λόγω αστοχίας της Boeing, που τους είχε μεταφέρει στο Διάστημα. Πρόκειται ασφαλώς για νίκη ουσίας και γοήτρου για τον άνθρωπο που προγραμματίζει -και προετοιμάζει- την αποστολή διαστημόπλοιου στον πλανήτη Άρη το 2026. Όσοι παρακολουθούν από κοντά τον πλουσιότερο άνθρωπο του κόσμου επιμένουν ότι το Διάστημα είναι η μόνη δραστηριότητα που αυτήν την περίοδο συναρπάζει, πλέον, τον Μασκ. Διότι στη Γη έχει κάνει πολλές δουλειές που και πρωτοποριακές ήταν και έχουν αποδώσει οικονομικά όσο δεν πάει, οπότε έχει… χορτάσει. Όσο για την ενασχόλησή του με την πολιτική, ως υποστηρικτής του Τραμπ στην αρχή και ως υπουργός σήμερα, ο Μασκ έχει το μειονέκτημα της καθημερινής τριβής με δύσκολα θέματα, όπως η γενναία περικοπή των δημόσιων δαπανών των ΗΠΑ, που είναι η βασική κυβερνητική του υποχρέωση.
Ο πασχαλινός οβελίας
Με το Πάσχα να πλησιάζει, η μάχη του οβελία καλά κρατεί και μάλιστα με αξιώσεις. Στα κρεοπωλεία της Θεσσαλονίκης -προφανώς και ολόκληρης της χώρας- η συζήτηση μεταξύ πελατών και ιδιοκτητών περιστρέφεται γύρω από την τιμή που θα φτάσει φέτος το πατροπαράδοτο πασχαλινό έδεσμα. Σε αρκετές περιπτώσεις οι κρεοπώλες δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας, καθώς -όπως λένε- οι τιμές μπορεί να είναι τουλάχιστον 1 - 2 ευρώ πιο τσιμπημένες σε σχέση με πέρυσι, που ούτως η άλλως υπήρχαν γκρίνιες. Μιλούν δηλαδή για 14 με 16 ευρώ το κιλό και για χαμηλότερες τιμές στα σούπερ μάρκετ, που όμως σπεύδουν να πουν πως είναι «…άλλης ποιότητας» και πιθανόν «…άλλης εθνικότητας». Κάπου εκεί αρχίζει και «στραβώνει» αυτόματα το πρόσωπο του καταναλωτή, καθώς ακούει για μία ακόμη ανατίμηση, ενώ αντιλαμβάνεται ότι ένα πασχαλινό τραπέζι δεν μπορεί να καλυφθεί με ένα κιλό (!) παϊδάκια. Οι καταστηματάρχες τονίζουν με έμφαση πως για τις τιμές που ακολουθούν την ανηφόρα (κάθε χρόνο λίγο έως πολύ το ίδιο συμβαίνει) φταίει και ο ταυτόχρονος εορτασμός ορθόδοξου και καθολικού Πάσχα. Πάντα κάτι φταίει άλλωστε… Όπως σημειώνουν, αποτελεί την κύρια αιτία που έχει οδηγήσει στην αύξηση εξαγωγών ελληνικών αμνοεριφίων με αποτέλεσμα οι ποσότητες να φαίνεται πως δεν θα είναι επαρκείς για την εγχώρια αγορά. Ως δεύτερο αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι οι τιμές να αρχίσουν να ανηφορίζουν με μεγαλύτερη ευκολία. Ενδιαφέρον για αρνάκια γάλακτος έχει εκδηλωθεί από τη Γαλλία, την Ισπανία και την Ιταλία. «Δεν θα φτάσουν για όλους», λένε οι κρεοπώλες, οι οποίοι προβλέπουν πως αναγκαστικά η ζήτηση θα καλυφθεί από εισαγόμενα, κυρίως από τη Ρουμανία. Ως κατακλείδα στη συζήτηση υπάρχει η παρότρυνση προς τους καταναλωτές να κάνουν νωρίς τις προμήθειές τους, καθώς στην περίσταση ταιριάζει κουτί η λαϊκή ρήση «των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν».
Οι δημόσιες βρύσες
Οι κάπως μεγαλύτεροι ανάμεσά μας -ας πούμε όσες και όσοι έχουν καβατζάρει τα 60 και μεγάλωσαν στη Θεσσαλονίκη- θυμούνται ενδεχομένως ότι στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οι Θεσσαλονικείς έλεγαν το νερό… νεράκι. Τουλάχιστον τους πιο ζεστούς, τους καλοκαιρινούς μήνες του χρόνου. Ήταν τότε που οι οικογένειες έβαζαν ξυπνητήρι στις 3 τα ξημερώματα για να κάνουν μπάνιο! Ευτυχώς με το έργο της υδροδότησης της πόλης από τον Αλιάκμονα αυτά τα… καψώνια ανήκουν στο παρελθόν. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά, πλέον, η Θεσσαλονίκη αποκτά κοινόχρηστες βρύσες, κάτι που αναβαθμίζει το πολιτιστικό της επίπεδο. Το σχετικό πρόγραμμα της ΕΥΑΘ, που ξεκίνησε πέρσι στο παραλιακό μέτωπο με τη συνεργασία του δήμου Θεσσαλονίκης και της περιβαλλοντικής οργάνωσης Greenpeace, συνεχίζεται και φέτος με την τοποθέτηση δημόσιας βρύσης σε δέκα ακόμη σημεία της πόλης, στο κέντρο, κυρίως στον άξονα της Εγνατίας. Η αρχή θα γίνει από αύριο Σάββατο 22 Μαρτίου, που είναι η παγκόσμια ημέρα νερού, με την πρώτη φετινή δημόσια βρύση να τοποθετείται έξω από την είσοδο του Μετρό, στη στάση Αγίας Σοφίας. Μήπως, λέμε μήπως, τώρα που οι δημόσιες βρύσες δρομολογήθηκαν και προφανώς θα αυξάνονται, μήπως ήρθε η ώρα ο δήμος Θεσσαλονίκης να ασχοληθεί με τις δημόσιες τουαλέτες; Διότι οι δημόσιες κοινόχρηστες υποδομές συνιστούν πολιτισμικά στοιχεία. Ιδιαίτερα σε μια πόλη που θέλει να είναι φιλόξενη, προσπαθεί να αυξήσει την επισκεψιμότητά της και υπερηφανεύεται για τον πολιτισμό της, που είναι η λέξη – κλειδί στην υπόθεση.
