Δύο πρώην πρωθυπουργοί των μνημονίων, οι οποίοι απομακρύνθηκαν από την εξουσία με ηχηρό τρόπο επειδή οι πολίτες τους αποδοκίμασαν ηχηρά, ετοιμάζονται (δήθεν) να κάνουν καινούργια κόμματα, ώστε να παίξουν ρόλο ρυθμιστή. Το κακό για τον Τσίπρα και τον Σαμαρά είναι ότι στα χρόνια που βρίσκονται εκτός εξουσίας δεν έχουν πει τίποτα το καινούριο. Ο ένας επιμένει με τα σοσιαλ-νεφελώδη του και ο άλλος επαναλαμβάνει τα εθνικιστικά του. Δεν κομίζουν κάτι νέο, κάποια καινούρια ιδέα έστω. Οπότε; Οπότε βασίζονται στο νόμο της αδράνειας, που βρίσκει ευρεία εφαρμογή στην ελληνική κοινωνία. Μόνο που εκτός από την αδράνεια υπάρχει και η μνήμη.
Η αντοχή της Ελλάδας
Εξεταστική από το 1998 για το ΟΠΕΚΕΠΕ, στην ουσία για τις αγροτικές επιδοτήσεις, αποφάσισε η κυβέρνηση κι η Νέα Δημοκρατία. Έχουμε πολλά να δούμε και να ακούσουμε για ένα πάρτι που κρατάει ένα τέταρτο του αιώνα και κάτι παραπάνω. Η υπόθεση θα είχε την πλάκα της εάν το θέμα δεν ήταν τόσο σοβαρό. Η εικόνα της Ελλάδας στην Ευρώπη δεν είναι διαχρονικά η καλύτερη δυνατή και μάλλον μέσα από τη συζήτηση για τον ΟΠΕΚΕΠΕ θα γίνει χειρότερη. «Πόσο ν’ αντέξουνε ο Μάρκος κι ο Τσιτσάνης / δεν έχουν κάνει ούτε ένα βίντεο κλιπ» που τραγουδούσε και ο Πανούσης στην εποχή που η εικόνα κυριαρχούσε στην αγορά της μουσικής στην Ελλάδα και διεθνώς. Κι όμως -Τζιμάκο- άντεξαν και αντέχουν και οι δύο. Έτσι και η Ελλάδα. Αντέχει. Στο όνομα των αρχαίων προγόνων, του Αριστοτέλη, του Σοφοκλή, του Αισχύλου, του Ευριπίδη, του Πλάτωνα και του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Η αναδίπλωση ενός Δούκα...
Χαμός έγινε χθες με την ανάρτηση του δημοσιογράφου Προκόπη Δούκα, ο οποίος «χρέωσε» στους Pink Floyd και στο θρυλικό «The wall» του 1979 την αμορφωσιά στη χώρα. Πολλοί του την… έπεσαν και εν πολλοίς είχαν δίκιο. Ο συγκεκριμένος αφορισμός, ανεκδιήγητος και νηπιακού επιπέδου, προκάλεσε αρνητική έκπληξη, καθώς προήλθε από έναν κατά τεκμήριο σοβαρό άνθρωπο. Γι’ αυτό και ο Δούκας απέσυρε την επίμαχη ανάρτηση. Ας δεχτούμε ότι όλοι μας μπορεί να έχουμε και κακές στιγμές
... και το έναυσμα για τη μόρφωση
Διότι το θρυλικό τραγούδι, με αφορμή την κριτική στο αυταρχικό και καταπιεστικό εκπαιδευτικό σύστημα στην Αγγλία της δεκαετίας του ’50 και ’60, πέτυχε το ακριβώς αντίθετο από την αμορφωσιά: Τον προβληματισμό που συχνά αποτελεί έναυσμα για τη μόρφωση.
Το μόνο βέβαιον είναι ότι όσοι εκείνα τα χρόνια άκουγαν τον Ρότζερ Γουότερς και την παρέα του, αλλά και άλλους ψαγμένους ροκ καλλιτέχνες, μάλλον κερδισμένοι βγήκαν. Με τους άλλους των… πολύχρωμων και πολύφωτων εγχώριων «πολιτιστικών κέντρων» τι γίνεται; Μπορεί ένας υπουργός, τακτικός θαμώνας του κάθε κοσμικού ή β΄ κατηγορίας σκυλάδικου, να προσφέρει; Ή μπορεί ένα υπουργείο Πολιτισμού που επιχορηγούσε τον κάθε πικραμένο να είναι χρήσιμο; «Όχι άλλο Νταλάρα, Πάριο κι Αλεξίου / Ρίτσο σε νταμάρια / κουλτούρα καφενείου» τραγουδούσε 40 χρόνια πριν και πάλι ο Πανούσης, αλλά ποιος τον άκουγε;
Οι θεριακλήδες και τα βλήματα
«Παφ και τάλιρο», έλεγε πριν από πολλά χρόνια ο αξέχαστος ηθοποιός Νίκος Παπαναστασίου, κάνοντας ένα… πικρό λογοπαίγνιο για το πόσο κόστιζε το κάπνισμα εκείνη την εποχή, ειδικά για όσους προτιμούσαν εισαγόμενα τσιγάρα. Ίσως κάπου στις Βρυξέλλες να πήραν την ιδέα από την παλιά διαφημιστική καμπάνια και αναμένεται να βάλουν φόρους - φωτιά στα τσιγάρα προκειμένου να συγκεντρωθούν οι πόροι που απαιτούνται για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας.
Έτσι, με τα όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι τώρα, η ΕΕ ελπίζει πως οι Ευρωπαίοι -ανάμεσά τους και οι Έλληνες- καπνιστές θα πληρώσουν τη… νύφη, δηλαδή θα τσοντάρουν στο νέο Ευρωπαϊκό Ταμείο για την Άμυνα κατά 14 δισ. ευρώ!
Με αυτήν τη συνταγή η Κομισιόν φαίνεται ότι κυνηγά με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Από τη μια να αυξηθούν οι τιμές των τσιγάρων και γενικότερα των καπνικών προϊόντων ακόμη και στις χώρες που σήμερα βρίσκονται χαμηλότερα. Με αυτό τον τρόπο ενδέχεται να δώσει ένα καίριο χτύπημα στο κάπνισμα, μια αποδεδειγμένα βλαβερή για την υγεία συνήθεια. Από την άλλη, ενισχύει το πρόγραμμα «ReArm Europe», για το οποίο ως γνωστό γίνεται χαμός τους τελευταίους μήνες και αφορά τον επανεξοπλισμό της ΕΕ με σύγχρονα αμυντικά οπλικά συστήματα.
Η αυριανή μέρα για το θέμα θα είναι κρίσιμη, αφού θα συνεδριάσει το Κολέγιο των Επιτρόπων για το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο και πρώτα πρώτα στην ατζέντα φιγουράρουν τα καπνικά και τα ρυπογόνα προϊόντα. Και για να πάρετε μια ιδέα για τις αυξήσεις που συζητούν, με όσα έχουν διαρρεύσει μέχρι τώρα, κρατήστε την ανάσα σας: μέσος όρος αύξησης 41%. Στα τσιγάρα έως 94%. Στον στριφτό καπνό 24%. Στα δε πούρα και πουράκια οι αυξήσεις -σε κάποιες χώρες- θα ξεπεράσουν και το 300%.
Το δίλλημα αφορά τους θεριακλήδες, οι οποίοι ή το κόβουν ή εξακολουθούν να το ανάβουν και χρηματοδοτούν τα… βλήματα για την ευρωπαϊκή άμυνα. Λεπτομέρεια: αυτή η φορολογία θα πηγαίνει απευθείας στον ευρωπαϊκό κουμπαρά, χωρίς κανέναν ενδιάμεσο, άρα οι συγκεκριμένοι πόροι θα λείψουν από τα έσοδα των κρατικών προϋπολογισμών.
Η τιμή του χρήματος
Το να εξηγήσει κανείς με σχετικά απλό τρόπο τους νόμους και τους κανόνες με τους οποίους κινείται και αυξομειώνει την αξία του στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο των πέντε – έξι βασικών και δεκάδων τοπικών νομισμάτων είναι σίγουρα κάτι φιλόδοξο. Αξίζει, όμως, τον κόπο, διότι ακόμη και αν δεν τα καταφέρει κατά 100% σίγουρα έχει συμβάλλει στο να αυξηθεί η κατανόηση ενός κόσμου που μας αφορά όλους. Με αυτή την έννοια το βιβλίο του Ρομπ Ντιξ με τίτλο «Η τιμή του χρήματος» και υπότιτλο «Πως να τα βγάλεις πέρα όταν οι οικονομικές συνθήκες είναι εναντίον σου» (Εκδόσεις Ψυχογιός, μετάφραση Ειρήνη Παϊδούση) είναι εξαιρετικά χρήσιμο. Ο Βρετανός συγγραφέας, ο οποίος θεωρείται ειδικός στα χρηματοοικονομικά, επιχειρεί μέσα σε 250 σελίδες αφενός να ορίσει κάποιες βασικές έννοιες γύρω από το χρήμα, τις αξίες, τις επενδύσεις, τα κέρδη και αφετέρου να διερευνήσει τους τρόπους και τις διαδρομές που υπάρχουν ώστε τελικά να καταφέρει κάποιος να μη δουλεύει για το χρήμα, αλλά να βάλει το χρήμα να δουλεύει για εκείνον. Παρά τον τίτλο κι τον υπότιτλο, που μπορεί και να ξεγελάσουν, το βιβλίο του Ντιξ δεν είναι γεμάτο ακατανόητους -ή έστω δυσκολονόητους- όρους, που θα το καθιστούσαν κουραστικό. Αντίθετα, όπως συνηθίζουν οι Αγγλοσάξωνες, περιέχει πολλά ιστορικά στοιχεία που βοηθούν κάποιον να παρακολουθήσει την εξέλιξη, αλλά και παραδείγματα, που βοηθούν στην κατανόηση κάποιων πολύπλοκων από τη φύση τους εννοιών και καταστάσεων. Όπως γράφει στον πρόλογό του ο συγγραφέας κινητοποιήθηκε όταν κατάλαβε ότι κατά τη διάρκεια της πανδημίας οι κυβερνήσεις εμφάνισαν ξαφνικά… λεφτόδεντρα, ενώ στο προηγούμενο διάστημα οι περισσότερες μιλούσαν για την ανάγκη δημοσιονομικής πειθαρχίας, που έφτανε μέχρι τη λιτότητα. Στην ουσία επικεντρώνεται στα τελευταία 50 χρόνια, που έχουμε περάσει σε έναν κόσμο στον οποίο οι αποταμιεύσεις χάνουν αξία πιο γρήγορα απ’ όσο μπορεί να τις συγκεντρώσει κάποιος, το βουνό του παγκόσμιου χρέους ψηλώνει διαρκώς και η οικονομική κατάσταση των περισσότερων ανθρώπων χειροτερεύει, όσο σκληρά κι αν προσπαθούν. Ο Ντιξ δίνει απαντήσεις σε πολλά από αυτά τα ζητήματα, αλλά -όπως ο ίδιος ομολογεί- το βασικό ζητούμενο είναι να πάρει μπρος ο κριτικός μηχανισμός καθενός, που καθημερινά καλείται να πάρει αποφάσεις οικονομικού χαρακτήρα -μικρότερες ή μεγαλύτερες. Δεδομένου ότι βρισκόμαστε σε εποχή ανόδου των τιμών η χρησιμότητα αυτών των γνώσεων και εμπειριών είναι αυτονόητη.
