Καλημέρα σας!
Η υπόθεση της απόφασης του Ελεγκτικού Συνεδρίου για επαναφορά των συντάξεων των δικαστικών στα προ του 2012 επίπεδα αποτελεί μία από τις βασικές ειδήσεις των ημερών. Απόδειξη αυτού είναι ότι τη συζητούν και την σχολιάζουν οι πάντες. Η κυβέρνηση δια των αρμοδίων υπουργών, διότι έχει δημοσιονομική επίπτωση, αλλά και πολιτικό κόστος. Και οι απλοί άνθρωποι διότι αντιλαμβάνονται ότι όταν δικαστήρια -και μάλιστα ανώτερα δικαστήρια- κρίνουν αιτήματα δικαστικών, η δεοντολογία πάει περίπατο. Αλλά και στελέχη του δικαστικού σώματος με ευθεία σχέση με την κοινωνία αντιλαμβάνονται την πρόκληση, αλλά και τη δυσφήμιση που επέρχεται στο δικαστικό σώμα, λόγω της διαδικασίας και ασχέτως του αν πρόκειται για λιγότερο ή περισσότερο δίκαιο αίτημα. Κι επειδή όλα αυτά εκτός των δημοσιονομικών είναι λίγο σχετικά πράγματα -που τηρείται η δεοντολογία στην Ελλάδα και τι θα πει πολιτικό κόστος;- η κυβέρνηση και η εκτελεστική εξουσία γενικότερα έχει μόνο μία μακροπρόθεσμη οδό. Να βρει νομοθετικό -εάν χρειάζεται και συνταγματικό- τρόπο, ώστε τα δικαστήρια να μην αποφαίνονται για ζητήματα που έχουν άμεσες δημοσιονομικές επιπτώσεις. Για τον απλούστατο λόγο πως τα λεφτά στην εποχή του ευρώ ή υπάρχουν στα δημόσια ταμεία ή δεν υπάρχουν. Καμία περικοπή μισθών και συντάξεων στα χρόνια των μνημονίων δεν έγινε επειδή έτσι ήθελαν κάποιοι πολιτικοί, είναι γελοίο και να το σκεφτεί κανείς. Έγιναν επειδή το 2010 το δημόσιο χρήμα τελείωσε και η χώρα -τέλος πάντων αυτό που στην Ελλάδα ονομάζουμε χώρα- έδωσε μάχη επιβίωσης. Και σε αυτή την προσπάθεια έγιναν επιλογές, που αν ανατραπούν θα σημαίνει ένα από τα εξής δύο πράγματα: Ή ότι δεν χρειάζονταν να γίνουν, οπότε η ελληνική χρεοκοπία της δεκαετίας του 2010 είναι fake news και όλα πρέπει να επιστρέψουν στο 2009, με έναν νόμο και ένα άρθρο αλά Τσίπρα, με τα γνωστά αποτελέσματα. Ή ότι καλώς έγιναν, αλλά θα ήταν καλύτερο για κάποιους να εξαιρεθούν από τις περικοπές, τις οποίες θα πληρώσουν στο σύνολό τους όλοι οι υπόλοιποι.
Εκλογές για ΝΔ και ΚΚΕ και…
Μόλις 48 ώρες πριν από τις εκλογές της Κυριακής σε δήμους και περιφέρειες και αν δεν υπήρχε αφενός κινητικότητα από τη μεριά του Κ. Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας και αφετέρου η οργανωμένη σε πανελλαδική έκταση παρουσία της Λαϊκής Συσπείρωσης, όπως ονομάζεται παντού η αυτοδιοικητική παράταξη του ΚΚΕ σχεδόν δεν θα είχαμε καταλάβει ότι γίνονται εκλογές. Με αυτά τα δεδομένα μόνο τυχαίο δεν θα είναι το γεγονός ότι μετά τα αποτελέσματα ταμείο θα κάνουν μόνο τα δύο αυτά κόμματα, τα οποία είναι εξόχως πιθανό να πετύχουν το μεγαλύτερο κομμάτι των στόχων τους. Οι υπόλοιποι είτε εμφανίζονται μόνο στα δικά τους… κάστρα είτε ψαρεύουν στα θολά νερά και στην ασάφεια. Μόνο που και οι δύο πρακτικές είναι παλαιομοδίτικες, δηλαδή καθόλου σύγχρονες.
… υποψήφιοι με μεγάλα σόγια
Τώρα, θα πει κανείς, σε μία χώρα που για τους μικρότερους δήμους ακόμη μετράει το… αίμα -έστω σε κάποιο βαθμό- τι είδους πολιτικό εκσυγχρονισμό να αναζητήσει κανείς; Διότι πολλοί από τους συμβούλους των συνδυασμών των μικρότερων περιφερειακών δήμων επιλέγονται με βάση το… σόι. Εάν είναι μεγάλο, εάν είναι πιστό κλπ. Συχνά, μάλιστα, ο αγώνας για την εξασφάλιση υποψηφίων συμβούλων με αυτά τα χαρακτηριστικά είναι σκληρός, επίπονος και… αιματηρός. Υπάρχουν υποψήφιοι δήμαρχοι που «αναγκάζονται» να υποσχεθούν πολλά, από καινούργια πεζοδρόμια και διορισμούς μέχρι αντιδημαρχίες.
Τα… πνευματικά δικαιώματα του ΟΑΣΘ
Ένα πολύ ενδιαφέρον μήνυμα έφτασε χθες μέσω κοινωνικού δικτύου στη Voria.gr, με αφορμή ένα κείμενο που γράφτηκε για τον ΟΑΣΘ, στον οποίο εν έτει 2023 πανηγυρίζουν επειδή οι πληροφορίες για τα δρομολόγια των αστικών λεωφορείων και γενικότερα τις μετακινήσεις στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν, πλέον, στα συστήματα του Google maps. Συντάκτης του μηνύματος είναι ο πολιτικός μηχανικός και συγκοινωνιολόγος Π. Βλαχοδημητρόπουλος, ο οποίος αναφέρει τα εξής: «Ο προκάτοχος της ΟΣΕΘ ΑΕ (Οργανισμός Συγκοινωνιακού Έργου Θεσσαλονίκης Ν4482/17), το Συμβούλιο Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης (ΣΑΣΘ), είχε "βάλει" την αστική συγκοινωνία της Θεσσαλονίκης στο Google maps πριν το 2010 επί προεδρίας Παπαϊωάννου Π. καθηγητή ΑΠΘ. Τότε ο ΟΑΣΘ κατηγόρησε το ΣΑΣΘ για "κλοπή" πληροφοριών και οφέλη σε βάρος του ΟΑΣΘ. Η πληροφορία "κατέβηκε" όταν έληξε η χωρίς οικονομικό αντικείμενο σύμβαση του ΣΑΣΘ με τη Google». Τόσο συγκλονιστικά απλά μπορούν να είναι τα πράγματα στη Θεσσαλονίκη του… ΟΑΣΘ, που μόνο πνευματικά δικαιώματα δεν εμφανίζεται να ζητάει για την πληρωμένη ταλαιπωρία που… κερνάει στο επιβατικό κοινό. Συγχαρητήρια σε όποιον πρώην ή νυν του ΟΑΣΘ πιστεύει ότι τα αξίζει!
Η ομερτά του ελαιόλαδου
Η κλοπή του ελαιόλαδου στον συνεταιρισμό του Πολυγύρου ήρθε για να μας αποδείξει περίτρανα ότι τους επόμενους μήνες θα βιώσουμε μια νέα κρίση στη διατροφή μας. Κατά το κοινώς λεγόμενον θα πούμε το «λάδι λαδάκι». Κι όμως φαίνεται οι απώλειες λαδιού, από συνεταιρισμούς, δεν είναι καινούργιο σπορ. Ας μην ξεχνάμε ότι η Χαλκιδική είχε ζήσει μια ακόμα ακαρπία στο όχι μακρινό 2021. Πληροφορίες αναφέρουν ότι και τότε στελέχη συνεταιρισμών είδαν ποσότητες λαδιού να κάνουν φτερά από χώρους αποθήκευσης. Τότε βέβαια μας απασχολούσαν άλλα ζητήματα, αφού το ελαιόλαδο το αγοράζαμε φτηνά και το θέμα είχε περάσει στα ψηλά. Τώρα που ο κάποτε ταπεινός τενεκές λάδι θα θυμίζει ράβδο χρυσού είναι δύσκολο να υπάρξει κάποιου είδους ομερτά. Και μία ουσιώδης λεπτομέρεια: η υπόθεση στον συνεταιρισμό της Χαλκιδικής αποκαλύφθηκε διότι κάποιοι παραγωγοί – μέλη του συνεταιρισμού θέλησαν να αξιοποιήσουν οι ίδιοι απευθείας την άνοδο των τιμών του ελαιολάδου και να πουλήσουν κατά μόνας και όχι μέσω του συνεταιρισμού. Κάπως έτσι θέλησαν να πάρουν το λάδι που τους αναλογεί και ανακάλυψαν το έλλειμμα. Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του. Και για τους διαχειριστές του συνεταιρισμού, αλλά και για τα μέλη του, που -όπως συμβαίνει συχνά ανάμεσα στους αγρότες- όταν ανεβαίνουν οι τιμές ξεχνούν συνεταιριλίκια, συμφωνίες, συμβόλαια και τρέχουν να αποκομίσουν βραχυπρόθεσμο όφελος. Κάπως έτσι είναι η πιάτσα, στην οποία η εκμετάλλευση της συγκυρίας για την αποκόμιση μεγαλύτερου κέρδους -κάποιοι θα σκεφτούν τη λέξη αισχροκέρδεια- είναι συνηθισμένη υπόθεση.
Η Σίβηρη του Γ. Ιωαννίδη
Σήμερα το απόγευμα φίλοι, συγγενείς και η κοινωνία της Θεσσαλονίκη αποχαιρετά τον Γιάννη Ιωαννίδη. Τον παίκτη, προπονητή και πολιτικό, που έφτασε να γίνει υφυπουργός Αθλητισμού. Ασφαλώς η καριέρα του ως προπονητής μπάσκετ -κυρίως στον Άρη του Γκάλη και του Γιαννάκη, αλλά και στον Ολυμπιακό επί ημερών Κόκκαλη και με μεγάλα αστέρια στο ρόστερ- τον έκανε γνωστό, διάσημο και πλούσιο. Τελικά του άνοιξε την πόρτα και στην ενεργό πολιτική. Η λιγότερο γνωστή ιδιότητα του Γιάννη Ιωαννίδη ήταν αυτή του εργολάβου. Όχι γενικά κι αόριστα, αλλά στη Σίβηρη, στην Κασσάνδρα της Χαλκιδικής. Ένα χαμηλών τόνων και… ντεσιμπέλ θέρετρο που αγαπούσε, έκανε ο ίδιος διακοπές για πολλά χρόνια και στο οποίο έκτισε αρκετά συγκροτήματα. Μάλιστα, με την κατασκευαστική του δραστηριότητα ο Γ. Ιωαννίδης προσέλκυσε στη Σίβηρη αρκετούς πασίγνωστους ανθρώπους του μπάσκετ, ανάμεσά τους τον Ντούσαν Ίβκοβιτς, τον Ευθύμη Κιουμουρτζόγλου και τον Βαγγέλη Αλεξανδρή.