Εκείνο που γνωρίζουμε μετά βεβαιότητος είναι ότι το «1984» του Τζορτζ Όργουελ, με τον Μεγάλο Αδελφό να καταγράφει τα πάντα, συμβαίνει στις μέρες μας στην πραγματικότητα. Σχεδόν πάντα για ό,τι συμβεί οπουδήποτε υπάρχει μια καταγραφή από κάποια κάμερα ασφαλείας, κάποιο κινητό ή κάποιο καταγραφικό σύστημα αυτοκινήτου. Φαίνεται, όμως, ότι σε πολλές περιπτώσεις κάτι ανάλογο συνέβαινε ανέκαθεν. Η χθεσινή αποκάλυψη των -πιθανότατα γνήσιων- οκτώ φωτογραφιών που καταγράφουν την πορεία προς τον θάνατο των 200 εκτελεσμένων στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, την Πρωτομαγιά του 1944, είναι συγκλονιστική, ενώ αποτελεί -εφόσον πιστοποιηθεί κατά 100% η αυθεντικότητά τους- την είδηση της ημέρας. Διότι οι φωτογραφίες αυτές αποτελούν τα μοναδικά ντοκουμέντα ενός εγκλήματος, που αν και έγινε από τα κατοχικά στρατεύματα των Ναζί, προφανώς δεν συνιστά έγκλημα πολέμου, αλλά ένα κοινό, κοινότατο και κυνικό έγκλημα κατά της ανθρώπινης ζωής. Κατά της ελληνικής κοινωνίας. Τελικά η μανία του Χίτλερ και των συνοδοιπόρων του να φωτογραφίζουν και να κινηματογραφούν σχεδόν οποιαδήποτε δραστηριότητά τους κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο -όχι μόνον μάχες- προσφέρει μια υπηρεσία. Δίνει τη δυνατότητα στους κανονικούς ανθρώπους, αφού ξεπεράσουν τη φρίκη και καταφέρουν να ανοίξουν και πάλι τα μάτια τους, να μην ξεχάσουν ποτέ.
Η ασέβεια Νατσιού
Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου, ώρα 7.30 το απόγευμα. Στο Φραγκόκαστρο, δίπλα τον αρχαιολογικό χώρο της Μονής Ζυγού, στην Ουρανούπολη Χαλκιδικής, εκεί όπου υπάρχει το ένα από τα δύο χερσαία σύνορα του Αγίου Όρους -το άλλο βρίσκεται στο Καραούλι στα Νέα Ρόδα- εμφανίζονται τρεις άντρες, ερχόμενοι από το εσωτερικό της Αθωνικής Πολιτείας. Ζητούν από τον υπάλληλο της Ιεράς Κοινότητας-φύλακα (σερδάρη) και τους δύο αστυνομικούς που βρίσκονται εκεί να τους ανοίξουν την πόρτα και να βγουν στην Ουρανούπολη. Τους απαγορεύεται η έξοδος, καθώς η είσοδος και η έξοδος από το Φραγκόκαστρο επιτρέπεται μόνον με την άδεια της Ιεράς Επιστασίας και μόνον για έκτακτες περιπτώσεις. Τίποτα από τα δύο δεν ίσχυαν στην περίπτωση των τριών. Οι επισκέπτες επέμεναν και μάλιστα με τρόπο φορτικό. Ο ένας ήταν ο πρόεδρος του κόμματος Νίκη, Δημήτρης Νατσιός, και οι άλλοι δύο συστήθηκαν ως συνεργάτες του. Ο υπάλληλος επικοινώνησε με τον Πρωτοεπιστάτη, γέροντα Αβραάμ Λαυριώτη, κι εκείνος τους είπε πως δεν μπορούσαν να βγουν, καθώς δεν είχαν άδεια και δεν συνέτρεχε κάποιος σοβαρός λόγος έκτακτης ανάγκης. Στις επίμονες ερωτήσεις τόσο του Πρωτοεπιστάτη όσο και των αρχών, ο κ. Νατσιός αρνήθηκε να πει πότε μπήκε στο Άγιον Όρος, πώς και πού πήγε. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό πως το διαμονητήριο που εκδόθηκε στο όνομά του «Τιμής ένεκεν» είχε έναρξη εκείνη την ημέρα, Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου, και ίσχυε μέχρι την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου. Ο ένας από τους συνεργάτες του είχε «Εργατικόν Διαμονητήριον» διάρκειας έξι μηνών, έως τις 8 Απριλίου 2026, και ο άλλος «Ετήσιον Διαμονητήριον», επίσης «Τιμής ένεκεν», με διάρκεια έως τις 30 Ιουνίου 2026. Ακολούθησαν απανωτά τηλεφωνήματα, ο κ. Νατσιός επέμενε πως έπρεπε να βγει το βράδυ, καθώς την επόμενη μέρα είχε υποχρεώσεις στη Βουλή, και τελικά η πόρτα άνοιξε, αφού ο Πρωτοεπιστάτης τούς επέτρεψε να αναχωρήσουν. Το θέμα προκάλεσε αλγεινή εντύπωση στους αγιορείτες μοναχούς και αναμένεται να συζητηθεί στη σημερινή συνεδρίαση της Ιεράς Σύναξης. Αυτό που συζητείται είναι η ασέβεια Νατσιού, ο οποίος γνωρίζει τον κανονισμό και ξέρει καλά πως η είσοδος και η έξοδος στο Άγιον Όρος γίνεται μόνον από τη θάλασσα. Και μάλιστα ασέβεια εις διπλούν, καθώς αρνήθηκε να πει πώς βρέθηκε στο -απαγορευμένο- χερσαίο σύνορο. Εκτός από την αλγεινή εντύπωση για τη συμπεριφορά του Νατσιού, σοβαρά ερωτήματα προκαλεί και το γεγονός ότι τελικά του δόθηκε η άδεια να βγει. Κανένας, ακόμα και πολιτικός αρχηγός, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν παιδί ενός… ανώτερου θεού. Στο Άγιον Όρος, ένα παραπάνω...
Τα 1926 δέντρα του ΠΑΟΚ
Τον Απρίλιο του 1926 ξεκίνησε επίσημα η ιστορία του ΠΑΟΚ με την έγκριση από το Πρωτοδικείο του πρώτου καταστατικού του Συλλόγου. Ακριβώς 100 χρόνια μετά ο Δικέφαλος κάνει ένα… διαφορετικό δώρο στην πόλη, συμβάλλοντας στην ενίσχυση του πρασίνου στη Θεσσαλονίκη. Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ προτίθεται να κάνει δωρεά αξίας 10.000 ευρώ στον δήμο Θεσσαλονίκης, για τη φύτευση 1926 δέντρων, αριθμός που παραπέμπει στο έτος ίδρυσής του. Η περιοχή στην οποία θα φυτευτούν τα δενδρύλλια, όπως και τα είδη των δέντρων, θα υποδειχτεί από τη Διεύθυνση Πρασίνου και Περιβάλλοντος. Να υπενθυμίσουμε ότι την περασμένη εβδομάδα αντιπροσωπεία της ασπρόμαυρης ΠΑΕ είχε συνάντηση με τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Στέλιο Αγγελούδη για τα επόμενα βήματα για την υλοποίηση του πρότζεκτ της Νέας Τούμπας, της ανάπλασης του γηπέδου του ΠΑΟΚ και της γύρω περιοχής. Ο δήμος Θεσσαλονίκης και η ΠΑΕ ΠΑΟΚ έθεσαν το πλαίσιο συνεργασίας για το φιλόδοξο πρότζεκτ και κουβέντιασαν για την αστική ανάπλαση στη λεγόμενη Αλάνα της Τούμπας, με στόχο την επιτάχυνση του έργου.
Αστυνομικός - παρατηρητής
Στα δικαστήρια κατά καιρούς συμβαίνουν διάφορα παράδοξα. Τις προάλλες -ξαφνικά- οι θαμώνες στα καταστήματα απέναντι από το Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης έγιναν μάρτυρες της επίθεσης ενός νεαρού εναντίον ενός 62χρονου. Το θύμα δέχθηκε αρκετά χτυπήματα και άρχισε να καλεί σε βοήθεια. Η σκηνή έληξε αναίμακτα -στη συνέχεια ο 62χρονος διακομίστηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο για να υποβληθεί σε έλεγχο- μετά την παρέμβαση ενός πολίτη, ο οποίος καθόταν σε ένα από τα καταστήματα. Μεταξύ των θεατών του περιστατικού ήταν κι ένας ένστολος αστυνομικός. Μάλιστα είχε σηκώσει και το κινητό του τηλέφωνο καταγράφοντας μέχρι και την αποχώρηση του νεαρού που επιτέθηκε και διαβεβαιώνοντας τον 62χρονο ότι έχει όλα τα στοιχεία στα χέρια του. Στο κινητό δηλαδή. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, ο αστυνομικός έδειξε στο θύμα το βίντεο στο οποίο είχε καταγεγραμμένο όλο το σκηνικό της επίθεσης. Ωστόσο αρνήθηκε να του το δώσει επειδή, όπως είπε, πρόκειται για υλικό με προσωπικά δεδομένα, αλλά -όπως τον διαβεβαίωσε- θα το είχε διαθέσιμο εάν του το ζητούσε η υπηρεσία του. Μάλλον πρόκειται για νέα αστυνομική πρακτική αντιμετώπιση: οι πολίτες να παρεμβαίνουν για να λήξει ένα επεισόδιο και οι παρόντες αστυνομικοί να καταγράφουν τη σκηνή με το κινητό τους τηλέφωνο! Το αντίθετο, δηλαδή, απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς και απ’ ό,τι επιτάσσει η φυσιολογική ροή των πραγμάτων, σύμφωνα με την οποία αυτοί που παρεμβαίνουν σε έναν καβγά ιδιωτών και οποιοδήποτε επεισόδιο, όταν βρίσκονται μπροστά, είναι οι ίδιοι οι αστυνομικοί. Ίσως -λέμε τώρα!- η «μέθοδος» του αστυνομικού να συνιστά έναν σύγχρονο τρόπο συλλογής στοιχείων!
