Καλημέρα σας!
Κάθε εκλογική αναμέτρηση έχει τις ιδιαιτερότητές της, αλλά τον ίδιο πρώτιστο στόχο. Όλες τις εκλογές τις θυμόμαστε για τον νικητή, αυτόν που κατάφερε να αναδειχθεί στην κυβέρνηση την επόμενη ημέρα. Όλα τα υπόλοιπα έχουν πολιτικό, ιστορικό, κοινωνιολογικό ενδιαφέρον και προσφέρουν υλικό για συζητήσεις το επόμενο διάστημα. Μετά το σχηματισμό κυβέρνησης. Για παράδειγμα, στις επερχόμενες εκλογές της 25ης Ιουνίου θα δούμε με ειλικρινή περιέργεια το πως θα εξελιχθεί η μάχη ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ (Τσίπρα – Ανδρουλάκη) για την ηγεμονία στην κεντροαριστερά, ενώ συμπεράσματα θα βγουν και από το πόσα και ποια μικρά κόμματα θα καταφέρουν τελικά να μπουν στη Βουλή. Όλα αυτά, όμως, από τη Δευτέρα 26 Ιουνίου. Διότι το να κυριαρχούν αυτά τα ζητήματα προεκλογικά σημαίνει πως είτε από υπερβολική σιγουριά για τον νικητή, είτε από επιπολαιότητα χάνουμε το στόχο και δεν ασχολούμαστε με την ουσία των εκλογών.
Σοβαρά θέματα από το… παράθυρο
Ένα δεύτερο χαρακτηριστικό της προεκλογικής περιόδου που διανύουμε είναι ότι ορισμένα σοβαρά θέματα, για τα οποία σχεδόν δεν έγινε ούτε καν νύξη πριν από τις εκλογές της 21ης Μαΐου, μπαίνουν στη συζήτηση από το… παράθυρο. Παρεμπιπτόντως και εξ’ αντανακλάσεως. Τα τρία κυριότερα: Πρώτον, η Θράκη, η μειονότητα, ο ρόλος του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής και γενικότερα τα ελληνοτουρκικά. Δεύτερον, το σύστημα Υγείας που ναι μεν άντεξε την περίοδο της πανδημίας, αλλά είναι σαφές ότι χρειάζεται… λίφτινγκ, δηλαδή ενίσχυση και νέο σχεδιασμό. Τρίτον, η φοροδιαφυγή, που παραμένει θηριώδης και αφενός δημιουργεί συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού, ενώ αφετέρου στερεί από τα δημόσια ταμία σημαντικά έσοδα. Εννοείται ότι τα σοβαρά θέματα που δεν βρίσκονται καν επάνω στο τραπέζι, ίσως επειδή δεν υπήρξε κάποια άμεση αφορμή, είναι πολύ περισσότερα και εξίσου –ίσως και περισσότερο- σοβαρά και κρίσιμα. Η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, η παραγωγικότητα του ελληνικού συστήματος, η λειτουργία του δημόσιου τομέα, η καθυστέρηση στην απονομή της Δικαιοσύνης, η ψηφιακότητα, η τεχνητή νοημοσύνη, οι τρόποι παραγωγής πλούτου και οι όροι διανομής του στην κοινωνία, το εκπαιδευτικό σύστημα, η θέση της χώρας στο νέο διεθνές γεωπολιτικό πεδίο, η νέα εργασιακή πραγματικότητα και πολλά ακόμη που στην πράξη απασχολούν εντόνως τα ανθρώπινα συστήματα, αλλά όχι τον πολιτικό διάλογο στη σημερινή Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο ότι σε κάποια από αυτά τα θέματα εξαντλούνται με την μηχανιστική και άνευρη επανάληψη μηχανιστικών συνθημάτων της μεταπολίτευσης –αν όχι παλαιότερων- περί δωρεάν δημόσιας παιδείας, μισθολογικών αυξήσεων, οκταώρου, αδειών, επιδομάτων. Χωρίς επεξηγήσεις για το τι σημαίνει το καθένα σήμερα. Χωρίς κάποια επικαιροποίηση. Διότι όταν γύρω μας –σε επίπεδο χώρας, Ευρώπης και πλανήτη- όλα αλλάζουν σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, και οι πολιτικοί παράγοντες στην Ελλάδα επιμένουν να συζητούν για τα προφανή, τότε υπάρχει έλλειμμα. Στο κάτω κάτω κάτω της γραφής οι βασικοί διεκδικητές της εξουσίας έχουν δοκιμαστεί στην πράξη, επομένως οι συζητήσεις για τα ίδια και τα ίδια δεν προσφέρουν και πολλά. Ορισμένοι, μάλιστα, επίδοξοι εθνοπατερούληδες, που επιμένουν ότι ως διά μαγείας θα μας λύσουν όλα τα προβλήματα, επαναλαμβάνουν χωρίς καν να εξελίσσουν παραδοσιακά και ξεπερασμένα μοτίβα: αριστερά – δεξιά, κεφάλαιο – εργαζόμενοι, αντίδραση – αντίσταση, συντηρητικό – προοδευτικό. Δικαιολογημένα, λοιπόν, οι πολίτες αδιαφορούν. Στην καλύτερη περίπτωση ενδιαφέρονται για τις εκλογές χλιαρά. Άλλωστε το ημερολόγιο γράφει 2023!
Τα ντεσού των λαϊκών αγορών
Μείζον θέμα τείνει να δημιουργηθεί με την προσπάθεια λειτουργίας απογευματινής λαϊκής αγοράς στη Θεσσαλονίκη, αρχικά στο δυτικό κομμάτι της πόλης, πλησίον του One Salonica. Στο δημοτικό συμβούλιο του δήμου Θεσσαλονίκης δεν συγκεντρώθηκε ο απαραίτητος αριθμός ψήφων και επομένως δεν υπήρξε θετική γνωμοδότηση. Μόνο που η τελική –και αποφασιστική- απόφαση επί του θέματος ανήκει στο Περιφερειακό Συμβούλιο Κ. Μακεδονίας, στο οποίο ενδέχεται οι συσχετισμοί να είναι διαφορετικοί και η άδεια να δοθεί. Αυτό υποστηρίζουν οι άνθρωποι των λαϊκών αγορών. Σε κάθε περίπτωση αποφασιστική παράμετρος για την επιφυλακτικότητα των μελών του δημοτικού συμβουλίου είναι οι αντιρρήσεις που εξέφρασε το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, το οποίο εσχάτως -και για το συγκεκριμένο θέμα- βγήκε από τον… λήθαργό του. Οι αντιρρήσεις του ΕΕΘ εδράζονται σε δύο πεδία: Πρώτον, ότι δεν ενημερώθηκε αρμοδίως και δεν συμμετείχε σε καμία διαβούλευση, όπως θα έπρεπε εκ της αποστολής του, αλλά πληροφορήθηκε για την απογευματινή λαϊκή αγορά από τα μέσα ενημέρωσης. Δεύτερον, ότι όπως έχει εξελιχθεί στην πράξη ο θεσμός της λαϊκής αγοράς, τόσο σε έκταση και πυκνότητα, όσο και σε ποικιλία αγαθών πλήττει την ανταγωνιστικότητα του στεγασμένου εμπορίου. Και στα δύο έχει δίκιο, αλλά δύσκολα θα το βρει, διότι έχει αφήσει το θέμα στην άκρη επί μακρόν. Κατ’ αρχήν ο ρόλος του συμβούλου της πολιτείας και της αυτοδιοίκησης για ζητήματα αγοράς είναι θεσμοθετημένος για τα Επιμελητήρια, αλλά εάν δεν τον διεκδικεί δεν πρόκειται κανείς να του χαρίσει μια καρέκλα στο τραπέζι των διαφόρων διαβουλεύσεων. Δεύτερον, οι λαϊκές αγορές –πολλοί τις θεωρούν μόνο κατ’ όνομα λαϊκές- ξεκίνησαν ώστε οι παραγωγοί να διαθέτουν απευθείας τα προϊόντα τους στους καταναλωτές, χωρίς μεσάζοντες και άρα σε καλύτερες τιμές και έχουν εξελιχθεί σε… μπίζνα ολκής. Η πιάτσα βοά για ανθρώπους που έχουν άδειες –σε ορισμένες περιπτώσεις περισσότερες από μία- και τις νοικιάζουν έναντι υψηλού μισθώματος 1000 – 1500 ευρώ μηνιαίως. Παράλληλα στις λαϊκές αγορές της Θεσσαλονίκης βρίσκει κανείς όχι μόνο φρούτα και λαχανικά, ούτε καν μόνο τρόφιμα, για τα οποία το ΕΕΘ θέτει ζήτημα σωστής συντήρησης, άρα δημόσιας υγείας. Στις λαϊκές αγορές βρίσκει τα… πάντα από ρούχα και εσώρουχα, μέχρι εργαλεία. Επομένως, όντως αναδύονται ζητήματα ανταγωνισμού για το στεγασμένο εμπόριο. Στην πράξη, δηλαδή, δεν πρόκειται για λαϊκές αγορές, αλλά για υπαίθριες αγορές. Συμπέρασμα: Όλο το σύστημα των… λαϊκών αγορών επιδέχεται επανεξέτασης. Έχει ενδιαφέρον να δούμε αν, πότε και κυρίως ποιος θα τολμήσει να προχωρήσει.
Ο Μ. Σχοινάς και οι εξαγωγές
Περισσότερο τεχνολογικό και πολύ λιγότερο ουσιαστικό ενδιαφέρον αναμένεται να έχει η ετήσια τακτική γενική συνέλευση του Συνδέσμου Εξαγωγέων (ΣΕΒΕ) που θα πραγματοποιηθεί την ερχόμενη Πέμπτη 22 Ιουνίου στη Θεσσαλονίκη. Όπως έγραψε χθες η Voria.gr ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Θόδωρος Σκυλακάκης θα εμφανιστεί στη συνέλευση μέσω ολογράμματος, κάτι που αναμφισβήτητα είναι εντυπωσιακό. Επίσης, ο ΣΕΒΕ θα τιμήσει με το βραβείο «Χρυσός Αλέξανδρος» για το έργο του τον αντιπρόεδρο της Κομισιόν Μαργαρίτη Σχοινά. Μόνο που το έργο του κ. Σχοινά, αν και αξιόλογο στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία εργάζεται εδώ και δεκαετίες, δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σχέση με τις εξαγωγές, την εξωστρέφεια της οικονομίας και το εξαγωγικό εμπόριο. Εκτός κι αν κάτι μας… ξεφεύγει. Επίσης, ο κ. Σχοινάς την ημέρα εκείνη θα επισκεφθεί στη Νέα Μηχανιώνα την επιχείρηση ΔΙΟΠΑΣ, του προέδρου του ΣΕΒΕ Σίμου Διαμαντίδη, αλλά αυτό μάλλον εντάσσεται στη σφαίρα των… κοινωνικών υποχρεώσεων.
Τι γίνεται με το μακεδονικό σήμα;
Μιας και ο λόγος για τον ΣΕΒΕ: Τι γίνεται με το σήμα των προϊόντων της ελληνικής Μακεδονίας, που έχει κατοχυρώσει ο Σύνδεσμος; Υπάρχει ανταπόκριση από τις επιχειρήσεις; Διότι είναι βέβαιον ότι η διοίκηση του ΣΕΒΕ και ο ίδιος ο πρόεδρος Σίμος Διαμαντίδης τρέχουν για το θέμα. Προβάλλουν το σήμα, το παρουσιάζουν στις επιχειρήσεις, αλλά υπάρχει ανταπόκριση; Ποια και πόση; Άνθρωποι από τη Θεσσαλονίκη που λόγω εργασίας κινούνται διαρκώς στις διεθνείς αγορές μέχρι στιγμής δεν το έχουν συναντήσει. Πιθανόν στη Γενικής Συνέλευση να δοθούν κάποιες απαντήσεις. Δεδομένου, μάλιστα, ότι το παρόν στη Συνέλευση θα δώσει και ο μέχρι πρότινος –και πιθανόν μετά τις 26 Ιουνίου- υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος για την Οικονομική Διπλωματία, Κώστας Φραγκογιάννης, είναι ίσως μια ευκαιρία να ακούσουμε τι λέει το καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργείο Εξωτερικών για το θέμα.