Μπορεί να μονοπώλησε το ενδιαφέρον όλων μας και κυρίως των τοπικών φορέων και της κυβέρνησης το νέο σχέδιο ανάπλασης της ΔΕΘ, όμως δεν είναι αυτή η μοναδική ανάπλαση που σημαίνει πολλά για τη Θεσσαλονίκη.
Κι αυτό το γνωρίζουν τόσο στον δήμο Θεσσαλονίκης όσο και στην κυβέρνηση. Η ανάπλαση της ΔΕΘ θα «διαλευκανθεί» πιστεύω περισσότερο το επόμενο Σαββατοκύριακο, είτε από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, είτε από τους συναρμόδιους υπουργούς, είτε ακόμα ακόμα κι από το Υπερταμείο.
Ακόμα νωρίτερα θα έχουμε μια συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου της ΔΕΘ, η οποία αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς γίνεται στον απόηχο της εξαγγελίας Μητσοτάκη για αλλαγή του σχήματος διοίκησης του φορέα.
Υπό αυτό το πρίσμα, το επόμενο διάστημα θα είναι πολύ κρίσιμο για την πορεία του νέου σχεδίου, του οποίου τα βασικά χαρακτηριστικά μάθαμε και ελπίζω να μάθουμε και περισσότερες λεπτομέρειες τις επόμενες μέρες.
Όμως θεωρώ ότι η αλλαγή στη ΔΕΘ δεν αλλάζει κι όλη την πόλη, η οποία χρειάζεται πολλά περισσότερα και σε πρώτη φάση να υλοποιηθούν οι μεγάλες αναπλάσεις που σήμερα δεν έχουν αρχίσει ακόμα.
Θα αναφερθώ σε έξι από αυτές τις παρεμβάσεις στον δημόσιο χώρο, τις οποίες θεωρώ εξαιρετικά κρίσιμες και για τη βιωσιμότητα, αλλά κυρίως για τη λειτουργία της Θεσσαλονίκης και για την καθημερινότητα των πολιτών.
Η μεγάλη ευθύνη βεβαίως εδώ πέφτει στις πλάτες του δημάρχου, Στέλιου Αγγελούδη, ο οποίος είναι αισιόδοξος πως αυτά τα σπουδαία έργα όχι μόνο αρχίζουν να γίνονται πράξη στο επόμενο διάστημα, αλλά θα αποτελέσουν και τη βιτρίνα του έργου του στον δήμο, καθώς, με το πέρας της θητείας του, το 2028 και πριν τις νέες αυτοδιοικητικές εκλογές όλες αυτές οι αναπλάσεις θα συνιστούν τη νέα πραγματικότητα της Θεσσαλονίκης.
Άρα ορθώς ο δήμαρχος ισχυρίζεται ότι αυτό που τον ενδιαφέρει είναι το έργο κι όχι η πολιτική (ως απάντηση σε όσα του καταμαρτυρούν οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης), όμως στο πίσω μέρος του μυαλού του (όχι πολύ πίσω) έχει και τις επόμενες κάλπες, για τις οποίες έχει δηλώσει πολύ νωρίς συμμετοχή, δηλαδή επαναδιεκδίκηση της δημαρχίας.
Εάν πετύχει να παραδώσει αυτά τα έργα βάζει σημαντική παρακαταθήκη για τον συγκεκριμένο στόχο.
Πάμε να δούμε μία μία αυτές τις παρεμβάσεις.
Η πρώτη αφορά στην ανάπλαση του άξονα της Αγίας Σοφίας. Έργο ημιτελές, που η συνέχισή του και η ολοκλήρωσή του αμφισβητήθηκαν, πλην όμως πλέον καθίσταται σαφές ότι θα υλοποιηθεί. Θυμίζω ότι τώρα έχουμε μόνον τον πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας και η συνέχεια από την Τσιμισκή μέχρι τη λεωφόρο Νίκης έμεινε στον αέρα.
Η προκήρυξη του έργου έγινε τον προηγούμενο Μάρτιο και υπάρχει προσωρινός ανάδοχος γι' αυτήν τη λεγόμενη δεύτερη φάση του, με προϋπολογισμό 4 εκατ. ευρώ και χρονοδιάγραμμα υλοποίησης 16 μήνες από την υπογραφή της σύμβασης. Έτσι μέσα στο επόμενο εξάμηνο είναι δυνατό να δούμε εργασίες στην περιοχή, με ορίζοντα ολοκλήρωσης το 2027.
Η δεύτερη σημαντική ανάπλαση είναι η «καταραμένη» της πλατείας Ελευθερίας. Ο δήμος περιμένει εκ νέου το Διοικητικό Εφετείο να εξετάσει τη νέα προσφυγή και με μια καθυστέρηση περίπου έξι μηνών να αρχίσει επιτέλους η ανάπλαση με τη νέα μορφή της, η οποία είναι δυνατό να ολοκληρωθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα και πάντως κάπου στο 2027. Η εκδίκαση υπολογίζεται ως το τέλος του 2025 και εφόσον όλα κυλήσουν ομαλά το χρονοδιάγραμμα είναι εφικτό.
Τον Νοέμβριο αναμένεται η δημοπράτηση της ανάπλασης του άξονα της Αριστοτέλους, που κυριολεκτικά θα αλλάξει τα δεδομένα στην καρδιά της πόλης. Πρόκειται για εμβληματικό έργο, με διασφαλισμένους πόρους ύψους 22 εκατ. ευρώ και με μελετητική ωριμότητα, κάτι εξαιρετικά σημαντικό (έστω και με κάποιες αλλαγές που έγιναν) για την πρόοδό του. Τον Νοέμβριο θα προκηρυχθεί ο διαγωνισμός, οπότε οι υπολογισμοί ότι μπορούν να αρχίσουν οι εργασίες στις αρχές του 2026 μάλλον είναι πολύ αισιόδοξοι. Εάν αρχίσουν εντός του έτους ένα μεγάλο μέρος του έργου προλαβαίνει να έχει υλοποιηθεί μέσα σε δύο χρόνια...
Εντός του 2026 ο δήμος υπολογίζει να προχωρήσει στη δημοπράτηση άλλων δυο αναπλάσεων. Η πρώτη είναι η ανάπλαση της πλατείας Δημοκρατίας, η οποία θεωρώ ότι εύκολα ή δύσκολα θα μπορέσει να είναι ολοκληρωμένη πριν από το τέλος της τρέχουσας δημοτικής θητείας. Λόγω παρελθόντος δεν είμαι το ίδιο αισιόδοξος και για τη δεύτερη ανάπλαση που θα δημοπρατηθεί εντός του επόμενου έτους για την πλατεία Διοικητηρίου. Η οποία είναι μάλλον ένα έργο – φετίχ πια, χωρίς να θέλω να αμφισβητήσω την αναγκαιότητα και τη χρησιμότητά του. Απλώς να την ενισχύσω...
Θα κλείσω με το τελευταίο έργο που αφορά στον δημόσιο χώρο και είναι εξαιρετικά σημαντικό. Είναι το ξύλινο ντεκ στην παλιά παραλία. Εκεί ο δήμος οφείλει να τρέξει. Κι αυτό επειδή το έργο με διασφαλισμένη χρηματοδότηση βρίσκεται ακόμα στις μελέτες και στις άδειες, που κάποτε θα πρέπει να ολοκληρωθούν. Νομίζω ότι πλέον υπάρχει ετοιμότητα ώστε μέχρι το τέλος του έτους να έχουμε τη δημοπράτηση του έργου κι έτσι να είναι έτοιμο το 2028, δεδομένου ότι υπολογίστηκε πως οι εργασίες θα διαρκέσουν περίπου δύο χρόνια.
Αυτή η εικόνα από το μέλλον της Θεσσαλονίκης, με ολοκληρωμένες όλες αυτές τις αναπλάσεις και επιπροσθέτως με μια νέα ΔΕΘ (που επαναλαμβάνω μένει να δούμε πώς θα είναι τελικά) συνιστούν μια τεράστια αλλαγή στην καθημερινότητα του κεντρικού τομέα της πόλης, συνιστούν ένα ισχυρό lifting στην καρδιά της πόλης και συνθέτουν ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας της.
Έχουν και την πολιτική διάστασή τους βεβαίως, να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, διότι το έργο και η ωφέλειά του για τους πολίτες, μικρό ή μεγάλο, έχει πάντοτε βαρύνουσα σημασία στις επιλογές των πολιτών στις κάλπες. Και ειδικά στις αυτοδιοικητικές, διότι ως γνωστόν αν δεν κάνει ο δήμος δεν θα κάνει κανένας...