Η Ελλάδα κατέκτησε -με την ψυχή στο στόμα στο τέλος- το χάλκινο μετάλλιο στο Eurobasket της Ρίγας στη Λετονία. Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που προσπάθησαν, ίδρωσαν και τα κατάφεραν. Το χθεσινό ματς με τη Φινλανδία, όμως, μας βοήθησε να καταλάβουμε -ή μάλλον να επιβεβαιώσουμε- ορισμένα πραγματάκια, που καλό είναι να μην τα ξεχνάμε. Κατ’ αρχάς κανένας αγώνας δεν τελειώνει πριν… τελειώσει. Το κυριότερο, όμως, -αν και δεύτερης ανάγνωσης- είναι ότι η εξέλιξη του αγώνα απέδειξε γιατί ο «μεγάλος αθλητής» -μια έννοια διαφορετικού επιπέδου από το «πολύ καλός αθλητής» που επίσης είναι σπουδαίο- είναι κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Τόσο σπάνιο που φυσιολογικά σε μια χώρα με το μέγεθος της Ελλάδας δεν μπορεί να βγαίνει καν ένας σε κάθε γενιά. Επίσης, ο τίτλος του «μεγάλου αθλητή», που συνάδει με αυτόν του «ηγέτη», απονέμεται μόνο μέσα στο γήπεδο με το παιχνίδι του, κυρίως με τη διάρκεια και τη σταθερότητα του παιχνιδιού του σε βάθος χρόνου. Ούτε με δηλώσεις στη μικτή ζώνη ούτε με αναλύσεις, ούτε με… αμπελοφιλοσοφίες. Ούτε καν με τα συμβόλαια. Στο κάτω κάτω ο αθλητισμός είναι ένα παιχνίδι. Ο κόσμος χαίρεται ή λυπάται. Οι αθλητές και οι προπονητές πληρώνονται, περισσότερα ή λιγότερα. Αλλά, πάντως, είναι ένα παιχνίδι.
Ο άγιος του… θράσους
Κάποτε η οικογένεια -γονείς, θείοι, θείες κλπ.- κινητοποιούνταν για να βρει το παιδί μια θέση στο δημόσιο. Ενίοτε εξαργύρωναν πολιτικές γνωριμίες, ενίοτε φιλούσαν… κατουρημένες ποδιές. Και ο -κατά κάποιον τρόπο- ευνοούμενος προσέρχονταν στην εργασία του, τις περισσότερες φορές έχοντας κατά νου να δικαιώσει -έστω να μην εκθέσει- αυτούς που τον βοήθησαν να δουλέψει. Άλλωστε ο πρώτος χρόνος στο δημόσιο ήταν πάντοτε κάτι σαν… δοκιμαστικός. Σήμερα -στην Ελλάδα του 2025- για πολλούς νεοέλληνες η δουλειά στο δημόσιο είναι δικαίωμα! Ίσως γι’ αυτό ένας στους τέσσερις εκπαιδευτικούς που διορίστηκαν φέτος αιτήθηκαν -και πήραν- άδεια από την πρώτη ημέρα! Οι αιτιολογίες λίγο πολύ γνωστές: επαπειλούμενη εγκυμοσύνη, άδεια λοχείας, ανατροφή παιδιών. Όλα καλά και… άγια. Έτσι κι αλλιώς προβλέπονται από τους κώδικες. Τώρα, όσοι αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν να παίρνουν άδειες κάποιοι εργαζόμενοι από μια δουλειά χωρίς να έχουν εργαστεί σε αυτήν ούτε μία ημέρα, ας απευθυνθούν στο υπουργείο Παιδείας, το υπουργείο Εσωτερικών, την ΑΔΕΔΥ, την ΔΟΕ, την ΟΛΜΕ, την ΑΔΕΔΥ και τον άγιο -ή αγία- προστάτη του… θράσους. Διότι στο ελληνικό δημόσιο δουλειά δεν νοείται η εργασία, αλλά ο… διορισμός. Το περίφημο ΦΕΚ! Κατά τα λοιπά, όπως λέει και ο σοφός λαός, καμία δουλειά δεν είναι ντροπή. Ούτε ο διορισμός! Ο δικός μας εννοείται! Διότι πολλοί άλλοι περιμένουν στην ουρά, αλλά αυτό είναι δικό τους πρόβλημα! Και για να μην παρεξηγούμαστε: προφανώς όταν υπάρχει λόγος και προϋποθέσεις οι άδειες πρέπει να χορηγούνται. Απλώς στην περίπτωση των νεοδιόριστων καλό θα ήταν να υπάρχουν ρυθμίσεις και δικλείδες ασφαλείς, ώστε να μην αδικείται κανείς. Ούτε οι… αδειούχοι ούτε οι επόμενοι, αλλά ούτε -ειδικά στην εκπαίδευση- οι τάξεις και οι μαθητές που μένουν χωρίς δάσκαλο ή καθηγητή.
Το σοβαρό ΠΑΣΟΚ
Το ότι στα χαρτιά το ΠΑΣΟΚ είναι τα τελευταία χρόνια ένα σοβαρό κόμμα αποδείχθηκε και στο δεύτερο Σαββατοκύριακο της ΔΕΘ, με την παρουσία του Νίκου Ανδρουλάκη στη Θεσσαλονίκη. Με θέσεις και προτάσεις, οι περισσότερες εκ των οποίων έχουν ενδιαφέρον, καθώς είναι απόλυτα γειωμένες με την πραγματικότητα. Και φυσικά το ΠΑΣΟΚ παραμένει μακριά από τα… θαύματα που άλλοτε υπόσχονται και άλλοτε υπαινίσσονται τα αντισυστημικά κόμματα, ειδικά της Αριστεράς, που επειδή κάποτε -σε συνθήκες οικονομικής ανωμαλίας- ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε νομίζουν ότι το έργο μπορεί να ξαναπαιχτεί. Εκεί που το πρόσημο παραμένει αρνητικό για τον πρόεδρο Νίκο και τους συν αυτώ είναι η… τυφλή αντιπολίτευση, σε συνδυασμό με την αδυναμία να αντιληφθεί ότι ειδικά στην οικονομία υπάρχουν, πλέον, κι άλλες αναγνώσεις. Για παράδειγμα: το τι σημαίνει σήμερα καλό για τα λαϊκά στρώματα και τον κόσμο της εργασίας είναι διαφορετικό απ’ ό,τι σήμαινε στις δεκαετίες του 1990 και του 2000. Ο νοών νοείτο…
Συσκέψεις στον δήμο Θεσσαλονίκης
Μετά την έντονη περίοδο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, πλέον η πόλη μπαίνει στους κανονικούς της ρυθμούς και επικεντρώνεται στα θέματά της. Ήδη, δύο σημαντικές, όπως μαθαίνουμε, συσκέψεις προγραμματίζονται στο δημαρχείο Θεσσαλονίκης. Και τις δύο τις έχει προαναγγείλει ο δήμαρχος Στέλιος Αγγελούδης, η διοίκηση του οποίου εδώ και λίγο καιρό έχει πατήσει γκάζι και περνά πλέον στην παρουσίαση των όσων έχει πράξει σε επίπεδο έργων. Η μία σύσκεψη που αναμένεται αφορά το σοβαρό ζήτημα των εργασιών από συνεργεία τρίτων σε δρόμους και πεζοδρόμια. Μάλιστα στις προθέσεις της δημοτικής αρχής είναι η τροποποίηση κανονιστικής διάταξης με αυστηρότερους όρους και πρόστιμα για όσες εταιρείες κάνουν μεν εργασίες, αλλά δεν προχωρούν σε αποκατάσταση. Η δεύτερη σύσκεψη έχει να κάνει με την προστασία του δημόσιου χώρου, με τον Στέλιο Αγγελούδη να συναντάται με ανώτατους αξιωματικούς της ΕΛΑΣ για τη λήψη αυστηρών αστυνομικών μέτρων σε όσους δεν σέβονται πλατείες, πεζόδρομους, πεζοδρόμια και τα συναφή.
150 νέοι εθελοντές
Πολύ καλά πήγε η φετινή Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης για τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, που είχε διπλή παρουσία, καθώς, εκτός από το δικό του περίπτερο, συμμετείχε και στο περίπτερο του υπουργείου Υγείας. Το αποτέλεσμα του δεκαημέρου -ουσιαστικά μιας πλήρους εβδομάδας- για το Περιφερειακό Τμήμα Θεσσαλονίκης του Οργανισμού είναι μετρήσιμο. Περί τους 150 συμπολίτες μας -στην πλειοψηφία τους νέοι- γράφτηκαν ως εθελοντές στα τμήματα Υγείας, Κοινωνικής Πρόνοιας, καθώς και στους Σαμαρείτες – Διασώστες – Ναυαγοσώστες. Επίσης, μέσα στη ΔΕΘ υπήρξαν αρκετές αιτήσεις για συμμετοχή στα σεμινάρια πρώτων βοηθειών για σκύλους, που εσχάτως αποδεικνύονται εξαιρετικά δημοφιλή, καθώς οι κάτοχοι κατοικίδιων τα αγαπούν, ανησυχούν, αντιλαμβάνονται τους κινδύνους και λαμβάνουν τα μέτρα τους.
Οι φίλοι των ζώων
Οι Θεσσαλονικείς, όμως, δεν αγαπούν μόνο τα δικά τους κατοικίδια, αλλά και τα αδέσποτα σκυλάκια και γατάκια, που στην Ελλάδα συνολικά είναι εκατομμύρια. Εικόνες σαν κι αυτή της φωτογραφίας, με τα μπολάκια για τροφή και νερό για όσα ζωάκια διαβιούν στους δρόμους, βρίσκονται σε όλες τις γειτονιές -σχεδόν σε κάθε γωνία. Ώστε τα αδέσποτα τετράποδα τουλάχιστον να μην πεινούν και να μην διψούν, σε ένα αστικό περιβάλλον που αν κάποιος δεν φροντίσει δυσκολεύονται να βρουν να φάνε και να πιούν. Κάτι δείχνει αυτή η φροντίδα για τον πολιτισμό της καθημερινότητάς μας, μέχρι το φαινόμενο των αδέσποτων να εξαλειφθεί, όπως συμβαίνει στην ανεπτυγμένη Ευρώπη. Εάν και εφόσον…
