Με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ σε πλήρη εξέλιξη, οι ευρωπαϊκές δικαστικές αρχές ενδεχομένως να ανοίξουν και άλλα κεφάλαια των χρηματοδοτήσεων στην Ελλάδα, αφού οι χώρες στις οποίες ξεσπά ένα μεγάλο σκάνδαλο θεωρούνται εξ’ ορισμού… ύποπτες και συχνά η διερεύνηση επεκτείνεται. Η κυβέρνηση, λοιπόν, που δεν έχει και πολλά περιθώρια αντίδρασης σε αυτή την κατάσταση, πιθανότατα θα ανοίξει όσο περισσότερα κεφάλαια στην πολιτική της μπορεί. Έτσι, στη φετινή ΔΕΘ μάλλον οι οικονομικές παροχές που εξασφαλίζουν τα υπερπλεονάσματα του προϋπολογισμού δεν θα είναι τα μοναδικά δεδομένα των πρωθυπουργικών εξαγγελιών, αλλά το… μενού θα περιλαμβάνει κι άλλες -θεσμικού τύπου- παρεμβάσεις. Διότι είναι προφανές ότι για άλλη μια φορά η Ελλάδα έχει… μπουκώσει και χρειάζεται ώθηση προς τα εμπρός. Όσο για τους τομείς στους οποίους απαιτούνται κινήσεις είναι πολλοί, πρακτικά όλοι, αφού ο επί της ουσίας εκσυγχρονισμός της χώρας όχι μόνο δεν έχει επιτευχθεί, αλλά απέχει πολύ από το επιθυμητό -δηλαδή το ευρωπαϊκό- επίπεδο.
…οι περιπέτειες της αντιπολίτευσης
Οι μέρες που διανύουμε, πάντως, δεν είναι καλές ούτε για την αντιπολίτευση. Τον μεν ΣΥΡΙΖΑ και τον πρώην πρωθυπουργό Τσίπρα, τη Νέα Αριστερά, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Γιάννη Βαρουφάκη «κυνηγούν» τα κυβερνητικά πεπραγμένα του 2015 και η παρ’ ολίγον έξωση της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ευρώ ακριβώς δέκα χρόνια πριν (κλείσιμο τραπεζών, capital controls, δημοψήφισμα, τρίτο μνημόνιο κλπ.), το δε ΠΑΣΟΚ η μεγάλη του εμπλοκή στη διακυβέρνηση της χώρας στη Μεταπολίτευση. Πραγματικός… μύλος, που δεν ξεμπλέκεται εύκολα και κατά μία έννοια καλά που βρισκόμαστε στο συνταγματικό μέσον μιας κυβερνητικής θητείας και υπάρχει ακόμη κάποιος χρόνος
Η αγανάκτηση Αγγελούδη και…
Προβληματισμένοι αλλά κυρίως αγανακτισμένοι εμφανίζονται πολλοί δήμαρχοι για την έναρξη νέων έργων που δρομολογούν. Ο λόγος είναι η διαδικασία των προσφυγών που έχουν το δικαίωμα να ακολουθήσουν εργολάβοι σε έναν διαγωνισμό, όταν έχουν ενστάσεις για το αποτέλεσμα. Τελευταίο παράδειγμα η ανάπλαση της πλατείας Ελευθερίας, που από τον Ιούνιο του 2024, λόγω αλλεπάλληλων προσφυγών, το έργο είναι μπλοκαρισμένο και ακόμα δεν έχει ξεκινήσει. Και δεν είναι βέβαια το μοναδικό έργο και η μοναδική περίπτωση στον δήμο Θεσσαλονίκης, αφού πολλοί δήμοι έρχονται αντιμέτωποι με αυτό το ζήτημα. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί και παλαιότερα στο μεγάλο έργο στο πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά, που για αρκετούς μήνες είχε κολλήσει στις προσφυγές μεταξύ των υποψήφιων αναδόχων. Πληροφορίες θέλουν τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Στέλιο Αγγελούδη, να έχει θέσει το θέμα σε κυβερνητικά στελέχη. Βέβαια να ξεκαθαρίσουμε πως οι δήμαρχοι δεν είναι ενάντια στη διαδικασία των προσφυγών, αφού είναι δικαίωμα του κάθε εργολάβου. Αυτό όμως που επισημαίνουν είναι ότι πρέπει να υπάρχει ένα όριο… καθώς προσφυγή μπορεί κάποιος να καταθέσει όχι μόνο κατά τον διαγωνισμό αλλά και σε άλλο στάδιο έως την υπογραφή της σύμβασης ενός έργου. Το «κλειδί» πάντως είναι η Δικαιοσύνη, με την έννοια ότι ενδεχομένως θα πρέπει να δίνεται προτεραιότητα σε υποθέσεις που αφορούν το δημόσιο με την ευρεία έννοια του όρου, έναντι των ιδιωτικών διαφορών, οι οποίες είναι προφανώς σεβαστές, αλλά αφορούν μόνο τους εμπλεκόμενους, ενώ όταν αφορά το δημόσιο, τις Περιφέρειες, τους δήμους, μιλάμε για το κοινωνικό σύνολο.
…η εγκατάλειψη των κοιμητηρίων
Η εικόνα που αντικρίζουν εδώ και καιρό όσοι επισκέπτονται τα κοιμητήρια Αναστάσεως του Κυρίου στον δρόμο προς τη Θέρμη, που εξυπηρετούν τον δήμο Θεσσαλονίκης, είναι απογοητευτική. Είναι εικόνα εγκατάλειψης. Κάτι που δεν συμβαίνει για πρώτη φορά, αλλά είναι πάντα στενάχωρο. Στην παράδοση της ελληνικής κοινωνίας, στον ελληνικό πολιτισμό και στα εκκλησιαστικά δεδομένα η τιμή στους ανθρώπους που φεύγουν από τη ζωή είναι κάτι σημαντικό, που εξυπηρετείται κατά προτεραιότητα. Δυστυχώς -όπως φαίνεται και στη φωτογραφία- η εγκατάλειψη είναι σχεδόν πλήρης, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις επισκέπτες δυσκολεύονται να βρουν και να προσεγγίσουν το μνήμα που αναζητούν. Προφανώς δεν πρόκειται για εύκολη δουλειά, αλλά η περιποίηση των κοιμητηρίων (έπρεπε να) είναι προτεραιότητα για τους δήμους.
Δημιουργία στη Νάουσα
Μια φωλιά δημιουργίας και ελεύθερης έκφρασης, μια κοιτίδα πολιτισμού και ψυχαγωγίας αποτελούν τα Εικαστικά Εργαστήρια του Δήμου Νάουσας, δράση που ολοκληρώθηκε χθες Κυριακή. Σε μια γκρίζα εποχή γεμάτη προβλήματα κάποιοι επιμένουν να δίνουν χρώμα και να αντιστέκονται στην υποκουλτούρα εκφράζοντας παράλληλα τις δικές τους καλλιτεχνικές ανησυχίες. Για δέκατη λοιπόν χρόνια το τμήμα ντεκουπάζ των Εικαστικών Εργαστηρίων του Δήμου Νάουσας άνοιξε τις πύλες του στο κοινό προκειμένου οι μαθητές να εκθέσουν τις δημιουργίες τους πάνω στις οποίες δούλευαν ολόκληρη τη σεζόν, υπό την εποπτεία της εκπαιδεύτριας και ψυχής του τμήματος Έλσας Δημησκή. Η φιλόξενη αίθουσα «Ναϊάς» στον πολυχώρο πολιτισμού «Βέτλανς» πλημμύρισε από χειροποίητα έργα τέχνης που θα ζήλευαν ακόμη και καταξιωμένοι εικαστικοί.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία
Τα τελευταία τρία και κάτι χρόνια η Ευρώπη ζει και πάλι τον εφιάλτη του πολέμου, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Ένας πόλεμος, που εκτός από τις ανθρώπινες τραγωδίες για τους εμπλεκόμενους στρατούς, με πολλές χιλιάδες θυμάτων, έχει επιπτώσεις στην καθημερινότητα όλων των Ευρωπαίων, κυρίως στα πεδία της ενέργειας και των τροφίμων. Ένας πόλεμος που έρχεται από… μακριά και κανείς δεν γνωρίζει σήμερα πώς θα τελειώσει. Το βιβλίο του Σταύρου Λυγερού «Οι αθέατες όψεις του πολέμου στην Ουκρανία», που έχει τον υπότιτλο «Η γεωπολιτική, οι μάχες, η προπαγάνδα, η γεωοικονομία, η διπλωματία Τραμπ, ο ρόλος της Ευρώπης, Κίνα και BRICS+» (Εκδόσεις Πατάκη) γράφτηκε με τη σύρραξη σε πλήρη εξέλιξη, κάτι που εξ’ ορισμού σημαίνει ρίσκο για τον συγγραφέα, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις εξελίξεις, που αυτό το καλοκαίρι προβλέπονται έντονες. Το βιβλίο είναι διαρθρωμένο σε πέντε ενότητες: Η πρώτη εξηγεί πώς φτάσαμε στην εισβολή. Η δεύτερη έχει τίτλο «Πόλεμος και διπλωματία επί προεδρίας Μπάιντεν». Η τρίτη τιτλοφορείται «Η ιδεολογική πτυχή του πολέμου» και αναφέρεται στην προπαγάνδα και τον διαφορετικό τρόπο που η Ρωσία βλέπει τον εαυτό της. Η τέταρτη ενότητα έχει τίτλο «Η γεωοικονομία του πολέμου» και ασχολείται με τον οικονομικό πόλεμο και ειδικά με την ενεργειακή πτυχή του και η πέμπτη λέγεται «Πόλεμος και διπλωματία επί προεδρίας Τραμπ» και εστιάζει στη στροφή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και στη διπλωματική δυναμική που αυτή πυροδότησε για τον τερματισμό του πολέμου, κάτι που ακόμη βρίσκεται σε εκκρεμότητα, καθώς οι εξελίξεις δεν κινούνται με ταχύτητα. Όπως αντιλαμβάνεται κανείς από την περιγραφή της δομής του βιβλίου το ρίσκο του συγγραφέα, που είναι έμπειρος αναλυτής, αφορά το τι θα γίνει από εδώ και πέρα μέχρι -κάποια στιγμή- η σύρραξη να τερματιστεί. Το πώς, όμως, φτάσαμε μέχρι την εισβολή καταγράφεται με λεπτομέρειες και ιστορικό και διπλωματικό βάθος, ώστε ο αναγνώστης να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει, αλλά και γιατί η απεμπλοκή από τα πεδία των μαχών είναι πολύ δύσκολη. Σε αυτό βοηθάει η δημοσιογραφική γλώσσα του Σταύρου Λυγερού, ο οποίος είναι σαφής, σαφής και σαφής.
