Με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή να εισέρχεται στη 10η ημέρα του το τοπίο αναμένεται να αρχίζει να ξεκαθαρίζει. Αν και γνωρίζουμε με απόλυτη βεβαιότητα τον νικητή, έχει σημασία να δούμε πόσο θα κρατήσουν οι εχθροπραξίες και ποια στάδια θα ακολουθήσει η ιστορία. Από εδώ και πέρα, κάθε μέρα που περνάει, θα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ποιος μπλοφάρει και ποιος όχι. Ποιος αντέχει και ποιος όχι. Ποιος εννοεί αυτά που λέει και ποιος ψεύδεται. Ποιος ξεμένει από πυρομαχικά και ποιος όχι. Το κακό είναι ότι σε αυτόν το πόλεμο (και) πολιτισμών για τους μεν το κρίσιμο μέγεθος είναι η εξουσία, για τους δε οι άνθρωποι. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι και οι δύο πλευρές ενδιαφέρονται για τα τιμήματα της νίκης και της ήττας, είναι βέβαιον ότι οι προτεραιότητες διαφέρουν ως προς το ποσοστό. Και κάτι άλλο: παρακολουθώντας την πολεμική προσπάθεια του Ιράν αντιλαμβάνεται ότι η χώρα εξοπλίζεται και εξελίσσει τα πολεμικά της μέσα εδώ και δεκαετίες, διαθέτοντας πολύ μεγάλα κονδύλια. Τα μισά να είχαν πάει στην βελτίωση της καθημερινότητας των ανθρώπων της περιοχής, οι οποίοι επιβιώνουν σε δύσκολες συνθήκες, ζωή των 93 εκατ. κατοίκων της χώρας θα ήταν πολύ καλύτερη.
Τα τηλέφωνα που δεν χτυπάνε…
«Τις τελευταίες ημέρες δεν χτυπάει καν το τηλέφωνο για ραντεβού…». Αυτό αφηγείται στη στήλη αισθητικός που διατηρεί επιχείρηση φροντίδας νυχιών στην ανατολική Θεσσαλονίκη, μια από τις εκατοντάδες που λειτουργούν τα τελευταία χρόνια. Λες και έπεσε ένα πέπλο φόβου ακόμη και στην περιποίηση μετά τις τρέχουσες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Κι αυτό είναι ένα μικρό δείγμα, που δείχνει τι συμβαίνει αυτή την περίοδο στο επιχειρείν, ειδικά στο θέμα των υπηρεσιών. Αφού είναι γνωστό πως οι οικονομικές δραστηριότητες και η κατανάλωση επηρεάζονται -εκτός από την οικονομική συγκυρία και την οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών- και από το κοινωνικό «κλίμα» και την ψυχολογία. Τις επιπτώσεις τις βλέπουν οι επιχειρήσεις στην… ταμειακή τους. Φυσικά πρόκειται για αναμενόμενες καταστάσεις από τη στιγμή που ξεκίνησε ο πόλεμος στο Ιράν, που βρίσκεται ήδη στην 10η ημέρα του και κανείς δεν γνωρίζει ακόμη ούτε μέχρι που θα επεκταθεί, ούτε πόσο θα διαρκέσει.
…τα τηλέφωνα που… σπάνε και…
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, κάποια άλλα τηλέφωνα… σπάνε κανονικά. Σύμφωνα με το Bloomberg αρκετά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης προειδοποιούν, πλέον, μετά από μια κλειστή συνεδρίαση που είχαν τις προηγούμενες μέρες στις Βρυξέλλες, πως τα παγκόσμια αποθέματα αντιπυραυλικών συστημάτων και drones μειώνονται επικίνδυνα. Διότι εκτός από το Ιράν, έχουμε τον πόλεμο στην Ουκρανία τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αλλά και την αντιπαράθεση του Ισραήλ με τη Χαμάς, τη Χεσμπολάχ και τους Χούθι τα προηγούμενα δύο χρόνια. Η αυξανόμενη ζήτηση για την κάλυψη των αναγκών αναχαίτισης φέρνουν ελλείψεις στην αγορά. Με δυο λόγια τρέχουν και δεν προλαβαίνουν οι αμυντικές βιομηχανίες διεθνώς. Δουλειές με… φούντες. Κι αν παραταθεί ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή μάλλον δεν θα προλαβαίνουν να απαντούν όχι στη ζήτηση, αλλά ούτε καν στα τηλέφωνα!
…η στήριξη που έρχεται
Πάντως στην κυβέρνηση και στο οικονομικό επιτελείο έχουν στρωθεί στη δουλειά αναζητώντας τρόπους ενίσχυσης των νοικοκυριών. Θα δούμε εάν εκδοθούν κάποιου είδους pass για τη βενζίνη και το πετρέλαιο -δοκιμασμένη συνταγή- ή οι αρμόδιοι θα… σκαρφιστούν κάτι άλλο. Γιατί η άνοδος στην τιμή των καυσίμων και της ενέργειας που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες ήταν αναμενόμενη. Όπως άλλωστε και το ότι αυτές οι αυξήσεις δεν εξαντλούνται στα βενζινάδικα, αλλά συμπαρασύρουν (σχεδόν) τα πάντα.
Το στοίχημα Αγγελούδη – Σαλτιέλ
Σε ένα άτυπο στοίχημα φαίνεται ότι μπήκαν δύο μεγάλα έργα στη Θεσσαλονίκη. Αφενός η ανέγερση του Μουσείου Ολοκαυτώματος και αφετέρου η ανάπλαση της πλατείας Ελευθερίας και η μετατροπή της σε Πάρκο Μνήμης. Τα δύο πρόσωπα που έβαλαν το στοίχημα, άμεσα εμπλεκόμενα με τα δύο έργα, είναι ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλιος Αγγελούδης και ο πρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδος (ΚΙΣΕ) και της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης (ΙΚΘ), Δαυίδ Σαλτιέλ. Όπως αποκάλυψε χθες ο δήμαρχος έχουν βάλει στοίχημα με τον κ. Σαλτιέλ ένα μεγάλο τραπέζι 30 ατόμων για το ποιο από τα δύο εμβληματικά έργα θα ολοκληρωθεί πρώτο. «Ο αγώνας μου είναι να τελειώσει πρώτα η πλατεία», είπε αστειευόμενος ο δήμαρχος, ενώ ο κ. Σαλτιέλ σχολίασε: «Το θέμα είναι να γίνουν τα έργα, το τραπέζι είναι εύκολο».
Ας σημειωθεί ότι οι εργασίες για το Μουσείο Ολοκαυτώματος είναι ήδη σε εξέλιξη, ενώ στην πλατεία Ελευθερίας πρόκειται να ξεκινήσουν την Κυριακή 15 Μαρτίου, ημέρα που θα πραγματοποιηθεί και η Πορεία Μνήμης «Ποτέ Ξανά - Θεσσαλονίκη-Άουσβιτς: 83 χρόνια από την αναχώρηση του πρώτου συρμού».
Τα τρικάκια της Κυριακής
Είναι κοινό μυστικό ότι δήμοι είναι υποστελεχωμένοι. Όλοι οι δήμαρχοι ανά την Ελλάδα μιλούν για τις ελλείψεις προσωπικού σε διάφορες υπηρεσίες τους, φαινόμενο το οποίο εντάθηκε σε πολύ σημαντικό βαθμό μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και τις μνημονιακές περικοπές. Παρ’ όλα αυτά ο τομέας της καθαριότητας στον δήμο Θεσσαλονίκης φαίνεται να δουλεύει ικανοποιητικά. Έτσι κι αλλιώς τέλειο δεν υπάρχει, ενώ -ως γνωστόν- το καλύτερο είναι εχθρός του καλού. Ωστόσο, οι άνθρωποι που καθημερινά φροντίζουν να καθαρίζουν τους δρόμους, τα πεζοδρόμια, τις πλατείες και τα πάρκα πολλές φορές επιφορτίζονται με δουλειές που ούτε καν το φαντάζεται κανείς, κάτι που ενδεχομένως τους αποσπά από το κυρίως έργο τους. Μια… έξτρα δουλειά -για παράδειγμα- είχαν οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα του δήμου Θεσσαλονίκης την περασμένη Κυριακή. Καθώς κινούνταν πίσω από τις πορείες που έγιναν με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας μάζευαν τα τρικάκια που πετούσαν οι διαδηλωτές. Κατ’ αρχάς είναι απορίας άξιον γιατί κάποιος να θέλει να πετάει τρικάκια στους δρόμους το 2026 και μάλιστα κατά δεκάδες σωρηδόν στους δρόμους! Σε μια περίοδο κατά την οποία η ευαισθητοποίηση για το περιβάλλον θα έπρεπε να μεγαλώνει. Αντί ως κοινωνία να σεβόμαστε ακόμη περισσότερο το περιβάλλον, ορισμένοι επιλέγουν να τυπώνουν χαρτί και να το πετάνε για να επικοινωνήσουν τα μηνύματά τους, ενώ τα social media γιγαντώνονται και ολοένα και μεγαλύτερης ηλικίας άτομα ανοίγουν λογαριασμούς, με αποτέλεσμα να μπορούν να διαβάσουν κάθε είδους μήνυμα. Από την άλλη, δεν θα έπρεπε να υπάρχει περισσότερος σεβασμός στους ανθρώπους του μόχθου, σε εκείνους δηλαδή για τους οποίους (υποτίθεται ότι) αγωνίζονται οι διαδηλωτές; Πόσο ωραία είναι η εικόνα μιας εργαζόμενης στην καθαριότητα την «ημέρα της γυναίκας» να «κυνηγά» τη διαδήλωση για να μαζέψει τα… χάρτινα απόνερα;
