Τέσσερις είναι οι εν ζωή πρώην (κανονικοί) πρωθυπουργοί της Ελλάδας που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο παραμένουν στο προσκήνιο. Οι δύο, ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου παρεμβαίνουν στα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα με διακριτικότητα, που δείχνει μια ωριμότητα και μια σοφία, που μπορεί στην πραγματικότητα και να μη διαθέτουν. Οι άλλοι δύο, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Αλέξης Τσίπρας κινούνται περίπου ως ταύροι εν υαλοπωλείο, με εμφανή πολιτική βουλιμία και άκρατη ανυπομονησία, που ενδέχεται και να τους αδικεί. Είναι φανερό πως θέλουν να περνάει το δικό τους και αν ήταν στο χέρι τους θα μας έκαναν τη χάρη να μας (ξανά) κυβερνήσουν αύριο το πρωί. Το ότι οι δύο πρώτοι προέρχονται από πολιτικά τζάκια, ενώ οι δύο δεύτεροι είναι αυτοδημιούργητοι, ίσως δίνει μια εξήγηση. Ίσως όμως και όχι.
Η αλήθεια είναι ότι θέλει δύναμη για να παραμείνει κάποιος στην άκρη, όταν έχει βρεθεί στην κορυφή της εξουσίας. Πολύ περισσότερο όταν το σύστημα ως πρώην τον… νταντεύει κανονικά, με αποτέλεσμα να έχει χρόνο, δυνάμεις και διάθεση να ανακατέψει τα πράγματα. Το ίδιο, όμως, ισχύει στις περισσότερες περιπτώσεις με όλους τους… πρώην. Προέδρους, δημάρχους, πρυτάνεις, απόστρατους στρατηγούς, επίτιμους ναυάρχους, ομότιμους καθηγητές. Δεν φεύγουν εύκολα από το προσκήνιο. Χώνονται όπου τους παίρνει και όποτε μπορούν. Οι περισσότεροι -όχι όλοι- δεν συμβιβάζονται με την… συνταξιοδότηση. Κυρίως, όμως, ο οργανισμός τους αντιδρά στο γεγονός ότι κάποιος -τον οποίο θεωρούν υποδεέστερο- έχει πάρει τη θέση τους και η ζωή συνεχίζεται σα να μη συμβαίνει τίποτα. Διότι -ως γνωστόν- τα κυπαρίσσια είναι γεμάτα από αναντικατάστατους!Το περιθώριο δεν είναι ανεκτό σε ανθρώπους οι οποίοι όχι μόνο βρέθηκαν στο επίκεντρο, αλλά οι ίδιοι και οι δικοί τους θεωρούν ότι δεν έκαναν καν τον κύκλο τους. Τώρα -στην περίπτωση των πρωθυπουργών- αν στην άκρη τους έκανε ο λαός, δηλαδή οι πολίτες με την ψήφο τους, μάλλον δεν τους πολυενδιαφέρει. Για εκείνους, όσοι δεν τους ψήφισαν είναι πεπλανημένοι. Και ας είναι οι ίδιοι -η πλειοψηφία των πολιτών- που τους έστειλαν -όταν τους έστειλαν- στην πρωθυπουργία. Πραγματικός μύλος! Τα παιδία παίζει και οι υπόλοιποι -όλοι εμείς δηλαδή και πρωτίστως οι δημοσιογράφοι- τρέχουμε!
Χωρίς αντιπρύτανη
Χωρίς αντιπρύτανη Οικονομικών θα πορευθεί -σύμφωνα με πληροφορίες- το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης επί ημερών του νέου πρύτανη Κυριάκου Αναστασιάδη. Ήδη φαίνεται πως ο πρύτανης έχει μεταβιβάσει τις σχετικές αρμοδιότητες στον διοικητικό μηχανισμό. Οι λόγοι αυτής της πρωτοβουλίας δεν έγιναν γνωστοί, αλλά στους διαδρόμους του κτιρίου της πρυτανείας οι ψίθυροι επιμένουν ότι ο καθηγητής Αναστασιάδης θέλει να ρίξει το βάρος του στα ακαδημαϊκά ζητήματα και να… παραμερίσει την γραφειοκρατία. Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι την τελική ευθύνη για ότι -ο μη γένοιτο- συμβεί δεν την έχει η κορυφή της διοικητικής πυραμίδας του ιδρύματος. Δηλαδή ο πρύτανης, επομένως ο ίδιος. Πάντως, ο κ. Αναστασιάδης θα θυμάται την πρώτη του ημέρα στην Πρυτανεία και για ένα ακόμη γεγονός. Χθες ήταν η γενέθλιος ημέρα του ΑΠΘ, που έκλεισε τα 100 του χρόνια και το γιόρτασε με εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, την οποία παρακολούθησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας.
Για την τιμή του λιμανιού
Η εκτόξευση της τιμής της μετοχής της ΟΛΘ ΑΕ στα 35 ευρώ -πήρε 15% σε λίγες ημέρες- πυροδότησε και πάλι τη φημολογία για απόπειρα επιθετικής εξαγοράς της εταιρείας που διαχειρίζεται το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, με την κατάθεση νέας δημόσιας προσφοράς από fund του εξωτερικού, σε τιμή προφανώς μεγαλύτερη -περίπου 50%- από τα 27 ευρώ της πρότασης των Ντρέιφους. Η φήμη διαψεύστηκε από την εταιρεία, την οποία ελέγχει ο ομογενής επιχειρηματίας Ιβάν Σαββίδης, με την έννοια ότι όπως αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση δεν έχει δεχθεί καμία ενόχληση, ούτε -πολύ περισσότερο- της έχει γίνει κάποια πρόταση ή της έχει κατατεθεί κάποια προσφορά. Προφανώς και αυτά τα επιχειρηματικά και χρηματιστηριακά σενάρια ή παιχνίδια έχουν το ενδιαφέρον τους, αλλά εκείνο που (πρέπει να) «καίει» της Θεσσαλονίκη είναι η ουσιαστική ανάπτυξη του λιμένα. Δηλαδή η επέκταση της 6ης προβλήτας και η υλοποίηση των συνοδών επενδύσεων. Βρισκόμαστε στα μέσα Ιουνίου και το χρονοδιάγραμμα έναρξης των έργων για τα τέλη του μηνός, που ανεπίσημα έχει δώσει η διοίκηση της ΟΛΘ ΑΕ, πλησιάζει...
Οι διευκρινίσεις Τσογκαρλίδη
Ως γνωστόν τα Δημοτικά Συμβούλια λειτουργούν λιγάκι σαν την Βουλή. Οι Δήμαρχοι και οι παρατάξεις που διοικούν συχνά αντιμετωπίζουν την αντιπολίτευση αφ’ υψηλού, ενώ οι εκάστοτε αντιπολιτευόμενοι συνήθως είναι αρνητικοί στις αποφάσεις της διοίκησης. Για να μη μιλήσουμε για τη φρασεολογία, που φτάνει μέχρι… κλωτσοπατινάδα. Έτσι όταν, σε συνέχεια ενός μπαράζ ανακοινώσεων ένθεν κακείθεν, υπάρχουν διευκρινίσεις από τις οποίες αναδύεται ένα άρωμα σοβαρής συζήτησης με πολλά ΟΧΙ, αλλά και κάποια ΝΑΙ το πράγμα αποκτά ενδιαφέρον. Όπως διευκρινίζει ο επικεφαλής παράταξης της αντιπολίτευσης στο Δημοτικό Συμβούλιο του δήμου Πυλαίας – Χορτιάτη Πάρης Τσογκαρλίδης γενικώς δεν συμφωνεί με τα πεπραγμένα της διοίκησης Καϊτεζίδη, αλλά ψήφισε τον δανεισμό για τον ηλεκτροφωτισμό, επειδή είναι ανταποδοτικό έργο, επιφέρει μείωση δαπανών και παράγει μελλοντικό οικονομικό όφελος για τον Δήμο. Επίσης, υπερψήφισε την ανανέωση μέρους του στόλου της καθαριότητας, επειδή είναι θέμα ουσίας για την εξυπηρέτηση των πολιτών. Παράλληλα, ο ίδιος διευκρινίζει ότι καταψήφισε τη λήψη δανείων για ασφαλτοστρώσεις και ζητάει από την διοίκηση του Δήμου να δημοσιοποιήσει τις πλήρεις οικονομικές καταστάσεις των περασμένων χρήσεων, τις εκθέσεις των ορκωτών ελεγκτών και την έκθεση της αρμόδιας Δημοτικής Επιτροπής. Επίσης, θεωρεί υψηλό το κονδύλι των Δημοσίων Σχέσεων. Ξεκάθαρα πράγματα από τον κ. Τσογκαρλίδη. Για να ξέρουν οι δημότες ποιος ψηφίζει τι, ποιος καταψηφίζει τι, ποιος ζητάει τι και ποιος απαντάει τι και σε ποιον.
Τα… παραμορφωμένα ροδάκινα
Μπορεί το ζήτημα με την παραμόρφωση στα ροδάκινα της Πέλλας και της Ημαθίας να είναι εντονότερο φέτος, αφού το πρόβλημα εμφανίστηκε πολύ νωρίς στους καρπούς, όπως κατέγραψε και ρεπορτάζ της Voria.gr, ωστόσο λύση δεν υπάρχει. Αντιθέτως, το πρόβλημα φαίνεται να επεκτείνεται και στη Θεσσαλία. Η ανησυχία στην περιοχή της Γιάννουλης, όπου υπάρχουν μεγάλες καλλιέργειες ροδάκινου, είναι μεγάλη μετά την εμφάνιση παραμορφωμένων καρπών στα δένδρα. Ήδη στελέχη της περιφέρειας Θεσσαλίας έχουν καταγράψει το πρόβλημα και έχουν επικοινωνήσει με το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο, ώστε να σταλούν δείγματα.
Την ίδια ώρα οι συγκομιδές στα πρώιμα ροδάκινα είναι φτωχές, όπως ήταν αναμενόμενο, τόσο λόγω της παραμόρφωσης, όσο και λόγω του χαλαζιού. Η ζήτηση είναι υψηλή και η προσφορά λίγη, γεγονός που έχει εκτοξεύσει τις τιμές. Στα νεκταρίνια η τιμή παραγωγού φτάνει τα 1,60 ευρώ το κιλό, ενώ στα χνουδωτά ροδάκινα οι παραγωγοί πωλούν από 1,20 έως 1,50 ευρώ, ανάλογα με την ποικιλία.
Ο γύρος του κόσμου
Αν αληθεύει ότι το καλοκαίρι προσφέρεται για τα ταξιδιωτικά αναγνώσματα τότε το σημερινό μας βιβλίο είναι απολύτως κατάλληλο για την εποχή. Έχει τίτλο «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ιστορίες» (Εκδόσεις Βακχικόν) και το έγραψε ο καθ’ έξιν ταξιδιώτης Νίκος Μικρόπουλος. Περιέχει 80 μικρές ιστορίες, που διαδραματίζονται σε 80 διαφορετικά σημεία του πλανήτη, στο 95% των οποίων ο συγγραφέας ορκίζεται ότι έχει πάει. Το πολύ καλό είναι ότι οι 80 αυτές ιστορίες, που λόγω της μικρής τους έκτασης μπορούν να διαβαστούν και αποσπασματικά, συνδυάζουν την ταξιδιωτική περιγραφή, δηλαδή την ματιά του περιηγητή, με το δικό τους η καθεμιά περιεχόμενο. Περιπέτειες, καταδιώξεις, αισθήματα, ρεμβασμοί, έρωτες, αναποδιές, γκάφες. Απ’ όλα έχει ο μπαξές, με φόντο γεωγραφικά και ιστορικά στοιχεία που «έχουν ερευνηθεί επιμελώς». Το βέβαιον είναι ότι η ανάγνωση αυτού του βιβλίου, που εκδόθηκε το 2021 και άρα είναι απολύτως επίκαιρο, μπορεί να ξυπνήσει στον καθένα την αίσθηση της περιπλάνησης και του ταξιδιού, που εκτείνεται πολύ πέρα από τον τουρισμό και πιθανώς -σε αρκετούς- βρίσκεται μέσα τους είτε σε ύπνωση, είτε σε λανθάνουσα μορφή. Οι περιπέτειες, δηλαδή, ξεκινούν από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου στη Βόρεια Αμερική και τελειώνουν μετά από 380 περίπου σελίδες στην Κούβα. Στο ενδιάμεσο παρελαύνουν όλες οι ήπειροι και όλοι οι κόσμοι -ανεπτυγμένος, υπό ανάπτυξη, υπανάπτυκτος, πρώτος, δεύτερος, τρίτος-, κάτι που αναδεικνύει επίσης το βιβλίο σε έναν χάρτη της παγκοσμιοποίησης. Έτσι κι αλλιώς για τα μεγάλα παιδιά ισχύει ότι «κάθε ιστορία έχει την σημασία που της δίνει το καθένα». Οπότε καλό διάβασμα και καλό… δρόμο!
