Τη μέθοδο του… ψιθυρίσματος σε δημοσιογραφικά αφτιά, που είναι βέβαιον ότι θα αναμεταδώσουν τα λεγόμενα, επέλεξε χθες ο γ.γ. του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας για να ενημερώσει ότι γνωρίζει πως δύο από τα τέσσερα drones που καταρρίφθηκαν πάνω από την Κύπρο είχαν στόχο τη Σούδα, την αμερικάνικη βάση στην Κρήτη. Αντίθετα, δεν είπε κουβέντα για το θέμα στην… επίσημη ομιλία του στη Βουλή, με αφορμή τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Η συγκεκριμένη τακτική δημιουργεί -το λιγότερο- απορίες. Ενδέχεται ο Δ. Κουτσούμπας να έμαθε την πληροφορία από άτυπο κανάλι, οπότε αντιλαμβανόμενος τη σοβαρότητα του θέματος δεν θέλησε να την… επισημοποιήσει. Αλλά τότε γιατί το είπε; Ίσως ο στόχος του να ήταν απολύτως αγαθός: η ενημέρωση, έστω δια της πλαγίας, των Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι -προφανώς, προφανέστατα- δικαιούνται να γνωρίζουν τι ακριβώς συμβαίνει, εκτός ίσως από κάποια απόρρητα. Παράλληλα ο επικεφαλής του ΚΚΕ ίσως να θέλησε να υπογραμμίσει ότι παρά εκτός κυβερνητικών ευθυνών παραμένει ενεργός στο παιχνίδι μέσω των προσβάσεών του, που ειδικά στην Κύπρο λόγω ΑΚΕΛ είναι πολλές και… μεγάλες. Διότι -δυστυχώς- από τον κανόνα να φανεί ότι βρίσκεται μέσα στα πράγματα στην πολιτική δεν ξεφεύγει κανείς. Ούτε ο πιο μικρός, ούτε καν ο πιο… αντισυστημικός επιθυμεί να φανεί ότι βρίσκεται στην… απέξω. Ειδικά αν το θέμα είναι σοβαρό και εξυπηρετεί τη δική του επιχειρηματολογία, όπως ισχύει στην προκειμένη περίπτωση. Βέβαια, λίγες ώρες αργότερα ήρθε ο αρμόδιος υπουργός Νίκος Δένδιας να διαψεύδει τον... ψίθυρο Κουτσούμπα που άναψε τη φωτιά, με λακωνικό και σκωπτικό τρόπο: «Δεν έχουμε καμία τέτοια πληροφόρηση και θεωρώ θα την είχαμε...».
Οι μυστικές υπηρεσίες
Δεν προκαλεί εντύπωση η ύπαρξη διαύλων μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών ακόμη και εμπόλεμων χωρών. Κάπως έτσι παράγοντες των μυστικών υπηρεσιών του Ιράν ζήτησαν από συναδέλφους τους κάποιας τρίτης χώρας να μεταφέρουν στη CIA ότι είναι διατεθειμένοι να συζητήσουν για να τελειώσει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Και δεν αποκλείεται η διέξοδος να δοθεί με τέτοιον τρόπο, όπως έχει γίνει κι άλλες φορές στο παρελθόν. Σε περιπτώσεις που δεν γίνονται καν γνωστές, ούτε βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας. Διότι οι κατάσκοποι είναι όπως τους περιγράφει στα βιβλία του ο Τζον Λε Καρρέ, που ο ίδιος δούλευε στη βρετανική Μ16 και ήξερε τα πράγματα εκ των έσω. Έβλεπε το έργο σε ζωντανή μετάδοση, όπως οι θεατές από την πρώτη σειρά του θεάτρου. Οι κατάσκοποι δεν είναι -καλώς ή κακώς- όπως ο Τζέιμς Μποντ, που λύνει προβλήματα μόνο στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ας ελπίσουμε, λοιπόν, ότι αυτές οι μυστικές επαφές θα δώσουν μια διέξοδο, που στο προσκήνιο μοιάζει αυτήν τη στιγμή από πολύ δύσκολη έως αδύνατη. Ας τελειώσει αυτός ο πόλεμος, που μπορεί να αποδειχθεί περισσότερο καταστροφικός για τον υπόλοιπο κόσμο, την Ευρώπη και την Ελλάδα, απ’ ό,τι της Ουκρανίας, κι ας μη μάθουμε ποτέ τις λεπτομέρειες…
Το εργοτάξιο της Μαρτίου και…
Σε εργοτάξιο έχει μετατραπεί μέσα στον Μάρτιο το κομμάτι της οδού 25ης Μαρτίου στην ανατολική Θεσσαλονίκη, μεταξύ των οδών Βασ. Όλγας και Ανθέων. Αιτία τα έργα για την αποκατάσταση των πεζοδρομίων της περιοχής από τον δήμο Θεσσαλονίκης. Οι παρεμβάσεις του δήμου αναμφίβολα είναι σημαντικές, ωστόσο όταν δημιουργείται μια εικόνα που θυμίζει κρανίου τόπο, με την προσβασιμότητα των πεζών να δυσχεραίνεται για αρκετό χρονικό διάστημα, τότε αρχίζει ο προβληματισμός, τουλάχιστον για τους κατοίκους της περιοχής. Στην προκειμένη περίπτωση η μετακίνηση των πεζών εξυπηρετείται από το απέναντι πεζοδρόμιο. Κάποιοι σίγουρα θα σκεφτούν -και δικαιολογημένα- πως τα έργα πάντα δημιουργούν ταλαιπωρία, σημασία έχει το αποτέλεσμα. Ωστόσο, όταν οι πολίτες, ειδικά τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, δεν μπορούν να προσεγγίσουν με ευκολία καταστήματα για να κάνουν τα ψώνια τους και να εξυπηρετηθούν ή ακόμη όταν δυσκολεύονται στις εισόδους των πολυκατοικιών όπου διαμένουν δημιουργείται εκνευρισμός και γκρίνια, δικαιολογημένη, εν πολλοίς.
… ποιος πληρώνει το λογαριασμό
Εκείνο, όμως, που ξεπερνά τη λογική είναι να αναγκάζεται μια επιχείρηση να κλείσει, άγνωστο για πόσο διάστημα, και αυτό επειδή περιμετρικά το πεζοδρόμιο μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο. Η ερώτηση είναι ποιος πληρώνει τελικά την ταλαιπωρία -και τον λογαριασμό- για όλη αυτή την κατάσταση που ναι μεν έχει στόχο τη βελτίωση της λειτουργικότητας στην περιοχή μέσω της ευχερέστερης προσβασιμότητας, αλλά -ως γνωστόν στην Ελλάδα οι ειδήσεις συνήθως ξεκινούν με ένα κάποιο αλλά- μέχρι να επιτευχθεί ο στόχος μεσολαβεί ένας… Γολγοθάς. Και μια ακόμη… λεπτομέρεια: προφανώς η αποκατάσταση των πεζοδρομίων είναι ευπρόσδεκτη και αναγκαία, ωστόσο όταν και μετά από αυτή συνεχίζουν να υπάρχουν σπασμένα και φθαρμένα πλακάκια, λίγα εκατοστά από το σημείο όπου έγινε η …αποκατάσταση -όπως παγίως συμβαίνει στη χώρα μας και στην πόλη μας-, τότε η εικόνα μοιάζει τραγελαφική.
Οι προσφυγές για το Καραμπουρνάκι
Ραντεβού… στα Δικαστήρια έχει και σήμερα ο δήμος Καλαμαριάς, αυτή τη φορά για την ανοικοδόμηση στο Καραμπουρνάκι. Στο Διοικητικό Εφετείο συνεκδικάζονται σήμερα όχι μία, ούτε δύο, αλλά συνολικά τέσσερις προσφυγές για την ανέγερση οικοδομής στην οδό Θεμιστοκλή Σοφούλη. Οι δύο από τις προσφυγές είναι κατοίκων της περιοχής, εκ των οποίων η μία είχε κατατεθεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο την παρέπεμψε στο Εφετείο. Η τρίτη είναι η προσφυγή των ιδιοκτητών εναντίον του δήμου για και η τέταρτη είναι η προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας του δήμου εναντίον του… δήμου, για την ακρίβεια εναντίον της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας – Θράκης να δικαιώσει τη δημοτική Υπηρεσία Δόμησης, η οποία αρνήθηκε να εκτελέσει το εντέλλεσθε της δημάρχου να παγώσει τις οικοδομικές άδειες. Στο ραντεβού της διοίκησης έχουν προσκληθεί και οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης, που στην πλειονότητά τους συντάσσονται στον αγώνα για αδόμητο παραλιακό μέτωπο, ειδικά για τα δύο οικόπεδα που έχουν χαρακτηριστεί ως χώροι πρασίνου από το 2015.
Ο κρυφός πλανήτης του χρήματος
Το ότι η Γη στην πράξη δεν ούτε ενιαία ούτε… μία το ξέρουμε. Υπάρχουν τα ορατά σύνορα και οι γενικώς αποδεκτές διαδικασίες. Τα κυρίαρχα κράτη με σαφή σύνορα, νόμους και δικαιώματα. Όπως υπάρχουν τα… αόρατα σύνορα, αλλά και οι παράλληλες διαδρομές σε μια εντελώς διαφορετική γεωγραφία από αυτήν που φαίνεται στον χάρτη. Χιλιάδες ζώνες που λειτουργούν σχεδόν αυτόνομα, από ελεύθερες εμπορικές περιοχές και «σημαίες ευκαιρίας» μέχρι υπεράκτια κέντρα κράτησης, μισθωμένες πόλεις που ελέγχονται από ξένες εταιρείες –ακόμη και στο διάστημα. Ένα άτυπο σύστημα, που κατά βάσιν εξυπηρετεί τον μεγάλο πλούτο, ο οποίος ανέκαθεν -και πολύ περισσότερο στην εποχή της παγκοσμιοποίησης- κινείται όχι μόνο ελεύθερα, αλλά και ανεξέλεγκτα. Στο βιβλίο της με τίτλο «Ο κρυφός πλανήτης» και υπότιτλο «Πώς ο μεγάλος πλούτος παρακάμπτει το σύστημα» (Εκδόσεις Παπαδόπουλος, μετάφραση Γεωργία Μίχα) η Atossa Araxia Abrahamian επιχειρεί να… χαρτογραφήσει αυτούς τους αόρατους τόπους, αυτές τις υπόγειες διαδρομές, και να κωδικοποιήσει αυτές τις άτυπες διαδικασίες, που συμβάλλουν ώστε ο μεγάλος πλούτος αφενός να παραμένει… αόρατος και αφετέρου να αυξηθεί. Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον δημοσιογραφικό ταξίδι -ένα εκτεταμένο ρεπορτάζ- σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, καθώς οι… παράλληλες δραστηριότητες του πλούτου δεν γνωρίζουν όχι μόνο σύνορα, αλλά ούτε γεωγραφικούς προσανατολισμούς. Επιπλέον, η δημοσιογράφος – συγγραφέας, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γενεύη και ζει στη Νέα Υόρκη, αναζητά τις ρίζες του φαινομένου στην Ελβετία του 13ου αιώνα, χωρίς περιστροφές καταδεικνύει ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν από αυτή τη σύγχρονη παγκόσμια τάξη, στην οποία πολιτικοί, οικονομολόγοι και σύμβουλοι ως μισθοφόροι έχουν αναπτύξει ολοένα και πιο σύνθετους μηχανισμούς «εξαγωγής» της απάτριδος ζώνης, όπως ορίζονται γενικά οι χώροι χωρίς λογοδοσία, αλλά με τεράστια οικονομικά οφέλη.
