Καλημέρα σας!
Ανάλογα με το πώς θα πάει η αυριανή συνάντηση Ντόναλντ Τραμπ και Βλαντιμίρ Πούτιν σε αεροπορική βάση των ΗΠΑ στην Αλάσκα θα ανοίξει ή θα κλείσει και η τριμερής συνάντηση της επόμενης εβδομάδας με τους προέδρους των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Υπομονή λίγες ώρες μείνανε και αύριο θα ξέρουμε πολλά περισσότερα -ή τουλάχιστον έτσι θα νομίζουμε- για το ποια θα είναι η επόμενη σελίδα στον πόλεμο της Ουκρανίας. Χτες πάντως οι Ευρωπαίοι κι ο Ζελένσκι τηλεδιασκέφτηκαν με τον Τραμπ και ανέλυσαν ένα σωρό αστερίσκους που εύχονται να πιάσουν τόπο στη συνάντηση με τον Ρώσο ηγέτη. Φυσικά, πάνω από όλα κυριαρχούν τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τα εδάφη που κατέχουν οι μεν και οι δε μέχρι σήμερα και βέβαια η ασφάλεια της Ευρώπης γενικότερα στο μέλλον από πιθανές ορέξεις α λα Ukraine της Μόσχας. Όπως καταλαβαίνουμε όλοι και τα δύο θέματα καίνε και δεν μπορεί να πει κανείς κατά πόσο οι χαμηλές θερμοκρασίες της Αλάσκας μπορούν να λιώσουν πάγους με πολλά… στρώματα.
Οι «σοφίες» της Σοφίας και οι εθελοντές
«Κάποιες φορές είναι καλύτερο να μασάς παρά να μιλάς», προέτρεπε το παλαιό και επιτυχημένο σλόγκαν για την διαφήμιση μιας τσιχλόφουσκας. Ίσως χτες να χρειαζόταν κάποιος να το πει αυτό στην βουλευτή της ΝΔ, Σοφία Βούλτεψη, που μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή είπε πως το πρόβλημα της Ελλάδας με τις πυρκαγιές είναι ότι υστερεί σε εθελοντές!!! Μάλιστα είπε πως «η Η Γερμανία έχει στη διάθεσή της 1.000.000 προσωπικό για τις φωτιές. 935.000 είναι οι εθελοντές και 65.000 είναι οι μόνιμοι». Αυτονόητα αυτή η δήλωσή της άναψε άλλου τύπου φωτιές. Η πιο σκληρή αντίδραση ήρθε από τους εποχικούς πυροσβέστες που την… συμβούλευσαν ως εξής: «Η κυρία Βούλτεψη καλό θα ήταν να μην μιλάει αυτές τις ώρες που χιλιάδες πυροσβέστες και πολίτες δίνουμε τη μάχη. Να κάτσει στο κλιματιστικό της και να πιει τον καφέ της». Το θέμα φυσικά είναι πρωτίστως ποιος λέει τι, πότε το λέει και εν κατακλείδι πού το λέει. Και η Σοφία Βούλτεψη τα λησμόνησε όλα αυτά με μια μονοκονδυλιά. Τις ώρες που καίγεται το σύμπαν και κοντά στους 5.000 πυροσβέστες δίνουν απίστευτες μάχες σε έναν άνισο πόλεμο με τις 100 και πλέον πυρκαγιές, με μισθούς-πουρμπουάρ σε σχέση με την Γερμανία, με λιγοστά μέσα, με ανάγκες που ούτε στα οργανογράμματα των υπουργείων στέκουν κι έχουν στο πλάι τους αμέτρητους εθελοντές σε όλη την επικράτεια, άμισθους και έχοντας εκπαίδευση με γνώμονα την καλή τους την καρδιά με τίποτε δεν μπορείς να λες πως είναι λίγοι. Κι επιτέλους τι σόι πολιτική ή και υπό την ευρεία έννοια του όρου τι είδους σοφία είναι αυτή που λέει μας «λείπουν εθελοντές» όταν η Πολιτεία -διαχρονικά- δεν έχει κάνει όλα τα υπόλοιπα, κατά το κοινώς λεγόμενον, προαπαιτούμενα; Ίσως έτσι να εξηγείται ακόμη και η αντίδραση του μετεωρολόγου -που καθημερινά λέει για τον καιρό και τις φωτιές-, αλλά πάνω από όλα συναδέλφου της βουλευτή επίσης της ΝΔ, Γιάννη Καλλιάνου, που είπε ότι «σε τόσο κρίσιμες στιγμές, καλό είναι τέτοιου είδους συζητήσεις και θεωρίες να αποφεύγονται, όταν σπίτια καίγονται, ζωές απειλούνται και περιουσίες, καλλιέργειες και επαγγελματικοί χώροι καταστρέφονται». Και σε τελική ανάλυση, γιατί δεν έγινε η ίδια εθελόντρια να δώσει το καλό παράδειγμα;
«Είναι πολλά τα λεφτά…»
Επικά γενικώς είναι όσα αυτά τις μέρες κυριαρχούν στην επικαιρότητα. Επικό είναι όμως και το σημερινό τζόκερ. Το αστρονομικό ποσό των 26.500.000 (ολογράφως είκοσι έξι εκατομμύρια πεντακόσιες χιλιάδες sic) ευρώ που κληρώνει σήμερα μετά από το μπαράζ με τα συνεχόμενα τζακ ποτ σκορπά πυρετό… Φυσικά, όλοι οι συμμετέχοντες έχουν δικαίωμα στο όνειρο. Το βράδυ θα ξέρουμε πού θα πουν «είναι πολλά τα λεφτά» και σε καλή μεριά. Πάντως ιστορικά δεν έχει ξαναγίνει το τζόκερ να φτάσει να κληρώνει ποσό που σχεδόν ισοδυναμεί με προϋπολογισμό… υπουργείου.
Το στολίδι που ξαναστράφτει και ομορφαίνει μία γειτονιά
Στη συμβολή των οδών Φράγκων με Λέοντος Σοφού δεσπόζει ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα που δεν θα μπορούσε να μην φιλοξενεί τέχνη και πολιτισμό. Όσοι γνωρίζουν την ιστορία του, το θυμούνται και ως πρώην Οθωμανική Τράπεζα, ενώ για όλους τους υπόλοιπους έχει χαραχτεί στη μνήμη ως το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, καθώς από το 1987 και μετά λειτουργεί ως φάρος της μουσικής παιδείας στην πόλη. Αριστοκρατικό και μεγαλειώδες, το κτήριο είναι σημείο κατατεθέν σε μία γειτονιά που έχει αγκαλιάσει την αστική δόμηση, ωστόσο τα τελευταία χρόνια παρέμενε... κρυμμένο και καλυμμένο, αφού το υπουργείο Πολιτισμού ανέλαβε την αποκατάστασή του. Συνεργεία εργάζονται επί μήνες στο κτήριο, που μόλις πριν μερικές μέρες.... πέταξε το δίχτυ σκίασης και έτσι οι πρώτες εικόνες του υπό ανακαίνιση Ωδείου είναι ορατές στους διερχόμενους, τραβώντας φυσικά τα βλέμματα. Αν και έχουμε ακόμα δρόμο μέχρι να περατωθούν τα έργα, τα αποκαλυπτήρια μέχρι στιγμής δικαιώνουν την αναμονή.
Τα πασαλάκια που πονάνε
Πονεμένη είναι η ιστορία με τα πασαλάκια που τοποθετούνται σε κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης προκειμένου να βοηθήσουν στην ομαλή κυκλοφορία των οχημάτων. Τα πρώτα είχαν τοποθετηθεί πριν από χρόνια από τη δημοτική αρχή του Γιάννη Μπουτάρη προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις. Μεταξύ των κεντρικών δρόμων που μπήκαν ήταν η Μητροπόλεως. Αργότερα όταν ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Ζέρβας τα πασαλάκια αφαιρέθηκαν στο ξεκίνημα μάλιστα της θητείας του.
Όταν άλλαξε εκ νέου ο δήμαρχος, ο Στέλιος Αγγελούδης τα επανέφερε μετά από απόφαση του δημοτικού συμβουλίου στο πλαίσιο των μέτρων που είχε αποφασίσει το Συντονιστικό Όργανο για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων από τις εργασίες του Flyover. Τα πασαλάκια τοποθετήθηκαν εκ νέου τον Οκτώβριο του 2024 ανάμεσα στις δύο λωρίδες κυκλοφορίας από το ύψος της Βενιζέλου έως την Παύλου Μελά. Σήμερα πολλούς μήνες μετά η εικόνα που παρουσιάζουν είναι απελπιστική. Πολλά από αυτά έχουν ξηλωθεί καθώς τα παρασύρουν αυτοκίνητα και φορτηγά που διέρχονται από τη Μητροπόλεως, ενώ άλλα έχουν διπλώσει με αποτέλεσμα να μην μπορούν να εξυπηρετήσουν τον αρχικό τους σκοπό, αλλά απλώς να διακοσμούν το πεζοδρόμιο.
Μια «Πανδώρα» που μας ζητά να παραδοθούμε
Για όσο καλοκαιράκι μας απέμεινε η «Πανδώρα» του Χρήστου Χωμενίδη (εκδ. Πατάκη) είναι ό,τι πρέπει. Ευκολοδιάβαστη σαν… ταινία, απρόσμενη, αντιφατική, εναλλακτική και συμβατική ταυτόχρονα. Γιατί όλα αυτά μαζί είναι και η Πανδώρα Σταφυλά, η ηρωίδα του μυθιστορήματος, ένα σύγχρονο κορίτσι που δεν ζορίζεται να μεταπηδά από το εύκολο στο βαθυστόχαστο, από το σήμερα στο χτες, από το αντιδραστικό στο συντηρητικό, από τη μια σχέση στην άλλη. Ένα σύγχρονο κορίτσι των καιρών της, από αυτά που πολύ ζοριζόμαστε να καταλάβουμε οι μεγάλοι, από αυτά που δεν ακολουθούν γραμμικές πορείες, δεν χτίζουν, παρά μόνο απολαμβάνουν και ξεζουμίζουν το σήμερα.
Ένα σύγχρονο μυθιστόρημα, που πάει χέρι χέρι με τη ρέουσα -κακορίζικη ενίοτε- πραγματικότητά μας, που προβλέπει μέχρι και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όταν τοπικός μεγαλοπαράγοντας κτηνοτρόφος στο βιβλίο περιμένει ακόμη την επιδότηση για τα ζωντανά του που… άλλα «έχει στο μαντρί και άλλα στο συρτάρι», γιατί, ως γνωστόν, «στην ελληνική ύπαιθρο, καλή μου, τα συρτάρια βελάζουν!». Παραδοθείτε λοιπόν στην Πανδώρα Σταφυλά κατά πώς μας καλεί κι ο ίδιος ο συγγραφέας στη σύνοψη στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του.
