Σε κακή συγκυρία δημιουργήθηκε αναστάτωση στον Σύλλογο Θυμάτων Τεμπών, νέος πρόεδρος του οποίου είναι ο Παύλος Ασλανίδης, στη θέση της Μαρίας Καρυστιανού που παραιτήθηκε υπό το βάρος της εμπλοκής της στην ενεργό πολιτική. Διότι σε λίγες εβδομάδες ξεκινάει η πρώτη «μητέρα των μαχών», η δίκη για τους υπεύθυνους του δυστυχήματος. Υποτίθεται ότι η αυτοοργάνωση των συγγενών των θυμάτων είχε σκοπό την παρέμβαση στις νομικές και δικαστικές διαδικασίες, ώστε όποιοι ευθύνονται να μη γλυτώσουν. Τα όσα έγιναν, όμως, τις τελευταίες ημέρες, με καταγγελίες και κατηγορίες για τα οργανωτικά και τα οικονομικά του Συλλόγου δεν περιποιούν τιμή σε κανέναν από τους εμπλεκόμενους. Όσο για τη Μαρία Καρυστιανού, που αναδεικνύεται στο προσκήνιο ως… πέτρα του σκανδάλου, μάλλον βιάστηκε να επιχειρήσει κεφαλαιοποιήσει πολιτικά την προβολή που κέρδισε από την υπόθεση των Τεμπών. Θα μπορούσε -ενδεχομένως- να περιμένει. Διότι απ’ ό,τι διαμειφθεί στη δικαστική αίθουσα θα κριθεί εν πολλοίς εάν η μνήμη των θυμάτων τουλάχιστον θα δικαιωθεί. Η εικόνα του ενός γονιού να μην κοιτάζει και να μη μιλάει σε άλλους γονείς και συγγενείς δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Ο κόσμος που παρακολουθεί με ενδιαφέρον θα τους ήθελε ενωμένους.
Ο φίλος Στέλιος
Μπορεί να έχουμε ακόμα μακρύ δρόμο για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, ωστόσο «ούριος άνεμος» πνέει στα πανιά της παράταξης του Στέλιου Αγγελούδη. Συμπληρώνοντας δύο χρόνια στον δημαρχιακό θώκο η παράταξη «Ομάδα για τη Θεσσαλονίκη» φαίνεται πως παραμένει δυνατή και ενωμένη. Αυτό επιβεβαιώνει και η εικόνα της κατάμεστης αίθουσας γνωστού εστιατορίου, αλλά και ο αίθριος χώρος του, από φίλους και στελέχη του συνδυασμού. Αν και η εκδήλωση κοπής της πρωτοχρονιάτικης πίτας είχε «είσοδο», τα μέλη της «Ομάδας για τη Θεσσαλονίκη» γέμισαν από νωρίς τον χώρο. Και απ’ ό,τι φάνηκε ήταν οι περισσότεροι εκεί, όχι μόνο οι εκλεγμένοι. Είδαμε και ανθρώπους που ήταν υποψήφιοι στις εκλογές του 2023, αλλά δεν εξελέγησαν, να παραμένουν δίπλα στον συνδυασμό. Μάλιστα, την προσέλευση αυτή δεν περίμεναν ούτε οι πιο στενοί συνεργάτες του δημάρχου. Ο κ. Αγγελούδης φτάνοντας στον χώρο της εκδήλωσης τους χαιρέτισε όλους, πέρασε από όλα τα τραπέζια και συνομίλησε μαζί τους. Και στον χαιρετισμό του, δείχνοντας ουσιαστικά πόσο υπολογίζει και βασίζεται στην παράταξη, ανακοίνωσε ότι θα ενισχυθεί ο ρόλος της. Εντός του Μαρτίου, όπως είπε, στη Γενική Συνέλευση θα προτείνει αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του με τη συγκρότηση νέων οργάνων που θα βρίσκονται δίπλα στους αντιδημάρχους και στους δημοτικούς συμβούλους. «Να αγαπάτε τον φίλο σας τον Στέλιο, όπως σας αγαπώ κι εγώ», είπε στον χαιρετισμό του, αλλά, όπως αποδείχθηκε, είχαν προλάβει ήδη να του δείξουν τον σεβασμό και την αγάπη τους.
Ο… καθρέφτης της Θεσσαλονίκης
Η είδηση λέει τα εξής: «Η συμβολή του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης εδώ και 110 χρόνια στην ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας αναγνωρίστηκε από την Περιφερειακή Ένωση Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης κοπής της Πρωτοχρονιάτικης πίτας της ΠΕΔ-ΚΜ πραγματοποιήθηκε η βράβευση του ΕΒΕΘ. Η διάκριση απονεμήθηκε ως αναγνώριση του κομβικού ρόλου που διαδραματίζει ο φορέας στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής, καθώς και για την αγαστή και διαρκή συνεργασία του με τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης». Φουλ της αυτοαναφορικότητας. Σε μια Θεσσαλονίκη στην οποία, ως επαρχιακή πολίχνη, συνηθίζεται ο ένας φορέας να βραβεύει τον άλλο. Όπως έγραψε και ο Μανόλης Ρασούλης, «στον καθρέφτη σου κοιτιέσαι / κι από μόνη σου αγαπιέσαι».
Ένας Κινέζος στα Πετράλωνα
Την ώρα που το «Κινέζος κατάσκοπος», αν και απολύτως πραγματικό, τείνει να γίνει λίγο σαν ανέκδοτο, πληθαίνουν οι πληροφορίες που έρχονται γύρω από την υπόθεση του επίορκου σμήναρχου, ο οποίος υπηρετούσε σε μονάδα της Πολεμικής Αεροπορίας στο Καβούρι και βαρύνεται με την κατηγορία της κατασκοπείας προς την Κίνα. Την ίδια ώρα ο Κινέζος πρέσβης στην Αθήνα, Φανγκ Κιου (Fang Qiu), ανηφόριζε προς τη Μακεδονία και σε μία από τις στάσεις του επισκέφτηκε το σπήλαιο των Πετραλώνων, στη Χαλκιδική. Τον Κινέζο διπλωμάτη υποδέχθηκε και ξενάγησε στο Σπήλαιο και το Μουσείο Σπηλαίου Πετραλώνων ο προϊστάμενος της Εφορείας Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας, Φώτης Γεωργιάδης. Κατά τη διάρκεια της περιήγησης, ο Φανγκ Κιου ενημερώθηκε για τη σημασία του κρανίου των Πετραλώνων, την εξέλιξη των ερευνών, καθώς και για τα μοναδικά παλαιοντολογικά ευρήματα που φιλοξενούνται στη νέα έκθεση του Μουσείου. Φάνηκε μάλιστα να γνωρίζει κάποια πράγματα σχετικά με την ιστορία του σπηλαίου, βομβάρδισε με ερωτήσεις τον κ. Γεωργιάδη και έβγαλε πολλές φωτογραφίες παντού, στο σπήλαιο και στο Μουσείο. Στο τέλος μάλιστα μίλησε με ενθουσιασμό για τις δυνατότητες συνεργασίας με το σχετικό Κινεζικό Ινστιτούτο Παλαιοανθρωπολογίας.
Μνήμες εικονομαχίας
Ο αρχιμανδρίτης, Εφραίμ Γκιβίσης, εφημέριος στον Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στις Σαράντα Εκκλησιές της Θεσσαλονίκης, δεν είναι μια συνηθισμένη περίπτωση ιερωμένου. Το αντίθετο μάλιστα. Μόναζε για χρόνια στο Άγιον Όρος, στη νόμιμη αδελφότητα της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου, και αναχώρησε από την Αθωνική Πολιτεία για να αφιερωθεί και στα ακαδημαϊκά του καθήκοντα. Χθες το μεσημέρι παρουσίασε τη διδακτορική του διατριβή ενώπιον των καθηγητών του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας & Kοινωνικής Θεολογίας και Χριστιανικού Πολιτισμού, με τίτλο «Ευλογημένη η Βασιλεία... Η αυτοκρατορική ιδεολογία στην διαμόρφωση των βυζαντινών εικόνων». Στο αμφιθέατρο της Αίθουσας Εκμαγείων, στο νέο κτήριο της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο αρχιμανδρίτης μίλησε εξαντλητικά για ένα δύσκολο θέμα, κατά βάση πολιτικό, και ανέδειξε την επιρροή του αυτοκράτορα και της πολιτικής ιδεολογίας στη βυζαντινή αγιογραφία. Κι αν για κάποιους φαίνεται δυσνόητο το θέμα, αρκεί να σκεφτούμε γιατί κατά την περίοδο της Εικονομαχίας καταργήθηκαν οι εικόνες, όχι όμως και ο σταυρός, πολύτιμο κόσμημα στο στήθος των αυτοκρατόρων. Αν μη τι άλλο ο π. Εφραίμ καταπιάστηκε τα τελευταία χρόνια με ένα ζήτημα που φαίνεται θρησκευτικό, κατά βάση όμως είναι βαθιά πολιτικό. Κι από την άποψη αυτήν αρκετά ενδιαφέρον.
Απαγορευμένα βιβλία
«Αν όλοι οι εκδότες του κόσμου αποφάσιζαν να μην εκδώσουν τίποτα έως ότου βεβαιωθούν ότι δεν θα προσβληθεί ποτέ κανένας, ελάχιστα βιβλία θα είχαν τυπωθεί έως τις μέρες μας». Τάδε έφη ο Βενιαμίν Φραγκλίνος το 1731 και από τότε, στους σχεδόν τρεις αιώνες που έχουν μεσολαβήσει, η θέση αυτή έχει επιβεβαιωθεί πολλές φορές και πανηγυρικά σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη Γη. Κάπως έτσι η λίστα των κατά καιρούς απαγορευμένων -εν μέρει ή εν συνόλω, κάπου ή παντού- βιβλίων μεγαλώνει και κατά καιρούς από μόνη της γίνεται η αφορμή ειδικών εκδόσεων, που τα καταγράφουν και εξηγούν τα πώς και τα γιατί κάθε εποχής. Πρόσφατα υπό τον τίτλο «Απαγορευμένα βιβλία» και υπότιτλο «Αμφιλεγόμενα, προκλητικά, διαβόητα, επαναστατικά» οι εκδόσεις «Όγδοο» παρουσιάζουν σε μετάφραση Ευάγγελου Οικονομίδη το αντίστοιχο βιβλίο των εκδόσεων DK του Λονδίνου. Το βιβλίο αναφέρεται στην απαγόρευση γραπτών κειμένων, η οποία εμφανίστηκε -όπως σημειώνουν οι εκδότες στην εισαγωγή- από τότε που ανακαλύφθηκε η γραφή. Το ενδιαφέρον είναι προφανές: Ποιο μυθιστόρημα θεωρείται ότι ενέπνευσε μια δολοφονία; Γιατί τα Παραμύθια των Γριμ απαγορεύτηκαν κάποτε στα γερμανικά σχολεία; Ποιο βιβλίο με θέμα τη λογοκρισία έχει πέσει συστηματικά θύμα της λογοκρισίας; Η έκδοση αναφέρεται σε μερικά από τα πιο αμφιλεγόμενα γραπτά του κόσμου ανά την ιστορία, από τη Μαντάμ Μποβαρί του Φλομπέρ μέχρι τον Φύλακα στη Σίκαλη του Σάλιντζερ. Αν και περιλαμβάνει περιπτώσεις πριν από το 1990, το κύριο βάρος πέφτει στον 19ο, τον 20ό και τον 21ο αιώνα, αφού οι λογοκριτικές παρεμβάσεις συνεχίζονται μέχρι τις μέρες μας.
