Στην Ελλάδα αγαπάμε τα γράμματα. Για την ακρίβεια αγαπάμε να γράφουμε, από αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα με τσάτρα πάτρα ελληνικά και περισσότερο Greeklish, μέχρι βιβλία αισθηματικού, κοινωνικού, λαογραφικού και ιστορικού ενδιαφέροντος. Διότι μπορεί οι Έλληνες να μη διαβάζουν -εν μέρει φταίνε γι’ αυτό οι κλιματολογικές συνθήκες με τους πολλούς μήνες ηλιοφάνειας και καλού καιρού το χρόνο- αλλά τα βιβλία τα σέβονται. Τα αναγνωρίζουν -κατά κάποιο τρόπο- ως… στάτους σοβαρότητας, κουλτούρας και πολιτισμού. Κάπως έτσι οι συγγραφείς και ποιητές σε αυτή τη χώρα είναι πολύ περισσότεροι -για παράδειγμα- από τους δημοσιογράφους, οι οποίοι υποτίθεται βιοπορίζονται μέσω της γραφής και του δημόσιου λόγου. Σε αυτό το σκηνικό δεν είναι να απορεί κανείς από το γεγονός ότι πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση εμφανίζονται βιβλία που υπογράφουν υποψήφιοι για εκλογή ή αιρετοί που διεκδικούν την επανεκλογή τους. Στο πλαίσιο αυτό τις τελευταίες ημέρες έχουμε τα ακόλουθα: Ευρωβουλευτής που μπήκε στην πολιτική -και παραμένει αν και σε άλλο κόμμα- ως αρχηγός της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του. Τηλεπαρουσιάστρια υποψήφια ευρωβουλευτίνα παραδίδει μαθήματα αυτοβελτίωσης μέσα από βιβλίο που έχει γράψει. Δημοσιογράφος, επίσης υποψήφιος, αναλύει στο δικό του βιβλίο τα ευρωπαϊκά θέματα και τις προκλήσεις, ενώ ιστορικός, που επίσης διεκδικεί θέση στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο, παρουσίασε πρόσφατα την ιστορία του κομμουνισμού ή κάτι τέτοιο. Και πιθανότατα υπάρχουν ή έπονται μέχρι τις 9 Ιουνίου και άλλα βιβλία, που εξυπηρετούν τον στόχο της προβολής, ενώ (υποτίθεται ότι) προσφέρουν κύρος στους συγγραφείς – υποψηφίους. Κάπως έτσι τα βιβλία αρχίζουν να μοιάζουν με τα… μαχαίρια, που κόβουν ψωμί, αλλά μπορούν και να σκοτώσουν. Αυτά που ξέρατε οι παλαιότεροι ότι το βιβλίο είναι κάτι εξ’ ορισμού ιερό να τα ξεχάσετε.
Ο πρόεδρος από την Πάφο
Την ώρα που οι πανηγυρισμοί στη Θεσσαλονίκη από το πρωτάθλημα του ΠΑΟΚ καταλαγιάζουν σιγά σιγά και ευχόμαστε να ξαναφουντώσουν και πάλι το προσεχές Σάββατο με την κατάκτηση του Κυπέλλου από τον Άρη, μια εικόνα του περασμένου Σαββάτου έδειξε ότι το ποδόσφαιρο στη χώρα μας, όσον αφορά την κουλτούρα, παραμένει πολύ πίσω. Δε χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά. Μόνο μέχρι την Κύπρο και τη Λευκωσία, όπου η ιστορική Ομόνοια αγωνίστηκε στον τελικό του κυπέλλου Κύπρου με την Πάφο, την ανερχόμενη δύναμη του κυπριακού ποδοσφαίρου. Οι Παφίτες κατέκτησαν τον πρώτο τίτλο της ιστορίας τους επικρατώντας των αντιπάλων τους με 3-0. Και όπως είναι φυσικό το γιόρτασαν με την ψυχή τους. Αυτό που έκανε εντύπωση, όμως, είναι κάτι άλλο. Ή μάλλον κάποιος άλλος. Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης, ο οποίος κατάγεται από την επαρχία της Πάφου και είναι φανατικός φίλος της ομάδας. Ο κ. Χριστοδουλίδης έδωσε το παρών στο γήπεδο του τελικού και ξεπέρασε τα πρωτόκολλα φορώντας φανέλα της Πάφου. Στο τέλος πανηγύρισε με την ψυχή του την επιτυχία της γενέτειράς του.
Την ίδια ώρα, οι διψασμένοι για διάκριση οπαδοί του Άρη, αλλά και οι φίλοι του Παναθηναϊκού, θα αναγκαστούν να δουν την ομάδα τους σε τελικό Κυπέλλου από την τηλεόραση, αφού στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, στον Βόλο, οι κερκίδες θα είναι άδειες. Η διοργανώτρια ΕΠΟ σε συνεργασία με την Ελληνική αστυνομία και τον δήμο Βόλου αποφάσισαν να μην επιτρέψουν την είσοδο, παρά μόνο σε 90 άτομα με προσκλήσεις. Από 30 για κάθε ομάδα και άλλες τόσες για την Ομοσπονδία. Προφανώς φοβούνται επεισόδια και ίσως δεν έχουν άδικο. Μόνο, όπως έλεγε πολύ παλιά μια βραδινή ραδιοφωνική εκπομπή, «όποιος φοβάται, πέφτει και κοιμάται». Για να μη σκεφτούμε τι θα γινόταν εάν ο Έλληνας πρωθυπουργός -το αντίστοιχο αξίωμα με τον Κύπριο πρόεδρο- πήγαινε στον τελικό με φανέλα της ομάδας που υποστηρίζει. Το τι θα άκουγε είναι ασύλληπτο. Διότι δυστυχώς, κάτι που είναι φυσιολογικό για άλλες χώρες, στην Ελλάδα αγγίζει τα όρια της επιστημονικής φαντασίας.
Γέλια στον Λευκό Πύργο
Ποιος είναι αυτός που δεν θυμάται με χαμόγελο τις πολυήμερες εκδρομές στο σχολείο; Και ποιο παιδί δεν χαιρόταν όταν πλησίαζε η ημέρα για να μπει στο αεροπλάνο, στο πλοίο ή στο πούλμαν για να γνωρίσει νέα μέρη; Η Θεσσαλονίκη τα αρκετά τελευταία χρόνια είναι ένα τέτοιο μέρος για πάρα πολλά σχολεία ανά την Ελλάδα, που την επιλέγουν ως προορισμό κυρίως για την πολυήμερη εκδρομή των αποφοίτων. Χιλιάδες παιδιά φτάνουν στην πόλη και την ευρύτερη περιοχή κάθε χρόνο απ’ όλη την Ελλάδα. Από τη στιγμή που μπαίνει η Άνοιξη, όπου κι αν γυρίσει κανείς το κεφάλι του, θα δει παιδιά και εφήβους να ξεναγούνται σε σημαντικά τοπόσημα της πόλης από τους δασκάλους τους. Περπατούν στα ιστορικά σημεία της Θεσσαλονίκης -ενίοτε πραγματοποιούν εξορμήσεις στη Βεργίνα ή στο Δίον-, χαζεύουν στην αγορά, τρώνε, πίνουν, διασκεδάζουν και -συνήθως- βάζουν ως παρακαταθήκη την υπόσχεση στον εαυτό τους να επιστρέψουν. Σταθερό σημείο αναφοράς για όλους τους επισκέπτες η παραλία και ο Λευκός Πύργος, το πλέον προβεβλημένο αξιοθέατο της Θεσσαλονίκης. Γι’ αυτό στη σκιά του Λευκού Πύργου, υπάρχουν σχεδόν μόνιμα εκδρομείς από διαφορά ελληνικά σχολεία, που ακουμπούν στα ιστορικά τείχη, στα πεζούλι και στα παγκάκια και ρεμβάζουν, αστειεύονται, γελούν και αγαπιούνται. Κι αυτή -όπως και να το κάνουμε- είναι μια όμορφη εικόνα.
Αφισοπόλεμος στην οδό Λαγκαδά
Και η αφισορύπανση καλά κρατεί στη δυτική Θεσσαλονίκη. Για άλλη μια φορά η κεντρική νησίδα της οδού Λαγκαδά, στην οποία υπάρχουν οι κολώνες ηλεκτροφωτισμού του δρόμου, έχει γεμίσει με αφίσες. Από το ύψος του πρώτου βενζινάδικου κινούμενοι προς δυτικά, δεν υπάρχει ούτε μια κολώνα που δεν έχει επάνω της μια μεγάλη αφίσα. Για τα μουσικά σχήματα που παίζουν στη Θεσσαλονίκη, για τους πολιτικούς αρχηγούς που θα μιλήσουν ενόψει ευρωεκλογών, για τα πάντα. Και βέβαια το -ρητορικό- ερώτημα είναι εάν όλες αυτές τις αφίσες, που βρίσκονται η μία πίσω από την άλλη, στο ίδιο μέγεθος και στο ίδιο σχήμα, θα κατέβουν κάποια στιγμή από τους ίδιους που τις τοποθέτησαν. Διότι κάποτε όλα τα μηνύματα τελειώνουν, έχουν ημερομηνία λήξεως. Οι ευρωεκλογές θα γίνουν στις 9 Ιουνίου, τα μουσικά σχήματα αλλάζουν, οι περιοδείες ολοκληρώνονται, οι συγκεντρώσεις εξαντλούνται. Κι όμως οι αφίσες παραμένουν κι αν δεν φιλοτιμηθεί ο δήμος θα βρίσκονται στην ίδια θέση για χρόνια, όπως συμβαίνει στο δρόμο Θεσσαλονίκης – Θέρμης, στο ύψος της τράπεζας της Ελλάδος, στην ανατολική πλευρά. Εννοείται ότι οι αφισοκολλητές ούτε καν φαντάζονται ότι ο συγκεκριμένος -και πλήρως ξεπερασμένος- τρόπος διαφήμισης είναι επικίνδυνος για τους οδηγούς, οι οποίοι μπορεί να αφαιρεθούν όταν φτάνει τόσο κοντά στα μάτια τους η ρετουσαρισμένη λάμψη ενός καλλιτέχνη, το μικρόφωνο μιας τραγουδίστριας, το χαμόγελο ενός πολιτικού ή το… επαναστατικό σύνθημα ενός κόμματος.
Υγιής ανταγωνισμός
Τη νέα εταιρική ταυτότητα της ενεργειακής εταιρείας Protergia παρουσίασε, σε μια λαμπρή εκδήλωση παρουσία πλήθους κόσμου, χθες το βράδυ, ο όμιλος Mytilineos. Το γεγονός, πάντως, που προκάλεσε αίσθηση και συζητήθηκε ήταν ότι στην εκδήλωση έδωσαν το «παρών» ο πρόεδρος και CEO της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, Γιώργος Περιστέρης, αλλά και ο διευθύνων σύμβουλος της Helleniq Energy, Ανδρέας Σιάμισιης, δύο δηλαδή από τους μεγαλύτερους ανταγωνιστές του ομίλου Mytilineos. Αυτό δείχνει ότι στο ελληνικό επιχειρείν αρχίζουν να διαμορφώνονται νέα ήθη, ένα νέο περιβάλλον, όπου φυσικά ο ανταγωνισμός παραμένει σκληρός αλλά δεν λείπει ο αλληλοσεβασμός μεταξύ των μεγάλων... παικτών. «Μας τίμησαν σήμερα οι επικεφαλής των δύο μεγαλύτερων ανταγωνιστών μας, κάτι που αποτελεί δείγμα πολιτισμού. Αν και πολεμάμε ο καθένας για το μερίδιό του, αυτό γίνεται με ευγενή άμιλλα, όχι με όρους κακού ανταγωνισμού», σχολίασε χαρακτηριστικά ο ίδιος ο Ευάγγελος Μυτιληναίος.
