Υπάρχει η επίσημη ιστορία που γράφεται με απόσταση χρόνου, από ειδικούς ιστορικούς και βασίζεται σε ντοκουμέντα. Υπάρχει, όμως, και η μικροϊστορία, που αφορά συγκεκριμένες δραστηριότητες σε βάθος χρόνου ή κάποιο κομβικό περιστατικό που αξίζει να αναδειχθεί από μόνο του. Και υπάρχει και η καθημερινότητα, που συχνά λειτουργεί ως… μικροϊστορία της… μικροϊστορίας. Μια καθημερινότητα που ασκεί μεγάλη επιρροή στους ανθρώπους, οι οποίοι διαμορφώνουν εντυπώσεις με βάση αυτά που συμβαίνουν στους ίδιους. Πρόκειται για περιπτωσιολογίες, που ενδέχεται να ευνοούν ή -συνηθέστερα- να αδικούν ανθρώπους και καταστάσεις, αλλά, όπως αποδεικνύεται, έχουν μεγάλη δύναμη. Κάπως έτσι μπαίνουν στο κάδρο όχι μόνο όσοι λαμβάνουν αποφάσεις ή κατέχουν θέσεις ευθύνης, αλλά και απλοί εργαζόμενοι, οι οποίοι για όσες ώρες την ημέρα εργάζονται εκπροσωπούν τη δουλειά τους και επιμερίζονται το μερίδια ευθύνης -καλό ή κακό- που τους αναλογεί.
Αυτές τις μέρες, ένας φίλος στη Θεσσαλονίκη που βίωσε από κοντά δύο καταστάσεις της καθημερινότητας, οδηγήθηκε σε συμπεράσματα, επειδή έζησε τα γεγονότα στο πετσί του.
Πρώτον: Πριν από δύο ημέρες -πρωί πρωί- του ήρθε στο κινητό του ειδοποίησε από μια εταιρεία ταχυμεταφορών, που συζητήθηκε έντονα το τελευταίο διάστημα, ότι κάποιο δεματάκι θα του παραδοθεί στο κέντρο της Θεσσαλονίκης μεταξύ 9 το πρωί και 5 το απόγευμα. Γύρω στις 4 και κάτι αποφάσισε να τηλεφωνήσει στον αριθμό που υπήρχε στην ειδοποίηση για να ρωτήσει εάν καλώς περιμένει ή κάτι άλλο έχει συμβεί. Μετά από μισή ώρα -λίγο πριν τις 5- κατάφερε να βγάλει γραμμή και να εξηγήσει, στην κυρία που απάντησε, το θέμα του. Εκείνη του ζήτησε ευγενικά τον αριθμό της αποστολής, που επίσης αναφέρονταν στο μήνυμα για την παραλαβή, και του εξήγησε ότι η αποστολή δεν θα παραδοθεί, επειδή «οι διανομείς έχουν πολύ δουλειά και το ωράριό τους τελειώνει», οπότε μάλλον η παράδοση θα επαναπρογραμματιστεί για την επόμενη ημέρα. Στην εύλογη απορία «τότε γιατί το μήνυμα ήρθε σήμερα και ειδοποιούσε για σήμερα», η απάντηση ήταν αφοπλιστική. «Το μήνυμα το στέλνουν τα κεντρικά». Αντιλαμβανόμενη η υπάλληλος την αμηχανία στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής τού πρότεινε εάν οπωσδήποτε ήθελε εκείνη την ημέρα το δέμα να μεταβεί μετά τις 5 στο κατάστημα και να το παραλάβει από εκεί. Σημειωτέον, αν και το συγκεκριμένο κατάστημα της εταιρείας ταχυμεταφορών δεν ήταν κοντά, ενώ έβρεχε κιόλας, ο άνθρωπός μας πήρε τα ποδαράκια του και μετά από ένα 15λεπτο περπάτημα έφτασε. Περίμενε σε μια μικρή ουρά κι όταν έφτασε στο γκισέ εξήγησε σε μια κυρία -δεν μπόρεσε να πιστοποιήσει εάν ήταν η ίδια της τηλεφωνικής γραμμής ή όχι-, η οποία χτύπησε στον υπολογιστή τον κωδικό της αποστολής και σηκώθηκε από τη θέση της για να πάει στον πίσω χώρο να φέρει το δέμα. Σε λίγο επέστρεψε με άδεια χέρια και είπε «δεν το βρίσκω»! Αμέσως σήκωσε το τηλέφωνο και κάλεσε τον διανομέα, ο οποίος αν και το ωράριο του είχε τελειώσει, απάντησε. Του μίλησε με το μικρό του όνομα, του είπε ποια είναι και του ζήτησε πληροφορίες για το που έχει βάλει τις παραδόσεις που δεν έκανε εκείνη την ημέρα. Σύμφωνα με τον φίλο η συζήτηση -όπως ο ίδιος την αντιλαμβανόταν ακούγοντας μόνο την κυρία- ήταν χαοτική, σύμφωνα με τον επιεικέστερο χαρακτηρισμό. Αφορούσε την χωροταξία του χώρου αποθήκευσης των δεμάτων, κάποιους φοριαμούς, κάποια ράφια, αλλά παρά τις αλλεπάλληλες διευκρινήσεις που ζήτησε η υπάλληλος από τον διανομέα άκρη δεν βρέθηκε. «Δεν πρόκειται να συνεννοηθούμε ποτέ, αλλά ποτέ!» μονολόγησε μόλις έκλεισε το ακουστικό και μετακινήθηκε πάλι στην αποθήκη, συζητώντας με κάποιους συναδέλφους της το πρόβλημα και τις… οδηγίες του διανομέα. Μετά από 5 λεπτά, κατά τα οποία ο δικός μας άκουγε σκόρπιες συζητήσεις και κάποιους θορύβους μετακίνησης δεμάτων, η κυρία του μαγαζιού επέστρεψε με θριαμβευτικό ύφος και το δέμα στα χέρια. Το έδωσε στον πελάτη, τον έβαλε να υπογράψει ηλεκτρονικά και τον αποχαιρέτησε . Εκείνος πήρε το δέμα, σκέφτηκε «μα τι τους κάναμε και μας ταλαιπωρούν» που ίσως να το είπε φωναχτά κιόλας και έφυγε για να συνεχίσει τη μέρα του, περπατώντας άλλο ένα τεταρτάκι.
Δεύτερον: Ο ίδιος άνθρωπος, ο οποίος εδώ κι έναν χρόνο χρησιμοποιούσε το μετρό επειδή τον βόλευε πολύ, έχοντας ξεχάσει τη χρήση του αυτοκινήτου του τις καθημερινές, βρέθηκε σε δίλημμα για το πώς να μετακινείται τον μήνα της διακοπής των δρομολογίων του μετρό. Διότι αφενός με όλα όσα άκουγε τα τελευταία χρόνια δεν είχε εμπιστοσύνη στον ΟΑΣΘ, αλλά αφετέρου είχε ξεσυνηθίσει την καθημερινή οδήγηση στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Τελικά αποφάσισε να επιλέξει την αστική συγκοινωνία και αν το πράγμα δεν τραβήξει, να γυρίσει στο ιδιωτικό αυτοκίνητο, περιμένοντας την επανέναρξη των δρομολογίων του μετρό. Σήμερα -περίπου έναν μήνα μετά- είναι πολύ ικανοποιημένος, σχεδόν ενθουσιασμένος. Όπως ο ίδιος λέει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί φυσικά τα αστικά λεωφορεία είναι γεμάτα, αλλά έρχονται αρκετά συχνά, ενώ παρατήρησε ότι οι οδηγοί - ίσως όχι όλοι, αλλά αρκετοί- δεν περιορίζονται στην οδήγηση, αλλά εξυπηρετούν πρόθυμα τους επιβάτες. Τι κάνουν; Δίνουν τις κατάλληλες πληροφορίες, απαντούν σε ερωτήσεις, λύνουν απορίες και ενίοτε θυμίζουν σε κάποιον ότι πλησιάζει η στάση για την οποία ρώτησε. Τι άλλο να κάνει ένας οδηγός αστικού λεωφορείου, του οποίου -στο κάτω κάτω της γραφής- η δουλειά είναι να κατευθύνει το όχημα με ασφάλεια μέσα στον λαβύρινθο της πόλης!
Προφανώς ο φίλος μας -σε αυτή τη φάση τουλάχιστον- δεν θα ήθελε να του έρθει άλλο δέμα από τη συγκεκριμένη εταιρία ταχυμεταφορών, ούτε φυσικά πρόκειται ο ίδιος να στείλει οτιδήποτε με αυτήν. Αντίθετα, αν και θα επιστρέψει από μεθαύριο, Δευτέρα, για τις καθημερινές μετακινήσεις του στο μετρό, δεν θα αποφύγει να μπει σε αστικό λεωφορείο. Οι εντυπώσεις που οφείλονται στις προσωπικές εμπειρίες εγγράφονται με αποτύπωμα, που, αν και δεν είναι ανεξίτηλο, είναι σίγουρα βαθύ. Ας το έχουν υπόψιν τους αυτό όλοι όσοι λόγω δουλειάς έρχονται σε απευθείας επαφή με τους πελάτες. Ακόμη κι αν δεν το επιλέγουν, δεν εκπροσωπούν μόνο τον εαυτό τους, αλλά μια ευρύτερη κατάσταση…