Υπάρχουν τουλάχιστον δύο παράγοντες του δημόσιου -ας πούμε- βίου, που ενώ θεωρητικά εναντιώνονται στην κυβέρνηση στην ουσία ρίχνουν νερό στον μύλο του Κ. Μητσοτάκη, που -ακόμη κι αν δεν το ξέρει- τους χρωστάει. Κατ’ αρχάς η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που όσο προετοιμάζεται για… πρωθυπουργός, τόσο μονιμοποιεί στη συγκεκριμένη θέση τον Κυριάκο. Διότι μπορεί η Κωνσταντοπούλου να απαξιώνει τον Τσίπρα, αλλά ξεχνάει ότι στο τέλος αυτό που συνειδητοποίησαν οι Έλληνες πολίτες και στην ουσία εξαφάνισαν τον ΣΥΡΙΖΑ το 2019, το 2023 και μέχρι σήμερα, είναι περισσότερο η ουτοπική -για να μην τη χαρακτηρίσουμε με κάτι βαρύτερο- διακυβέρνηση του α΄ εξαμήνου του 2015 και λιγότερο ότι ακολούθησε την υπογραφή του 3ου Μνημονίου. Και στο α΄ εξάμηνο του 2015 η Ζωή ήταν πρόεδρος της Βουλής και βασικό γρανάζι της τότε εξουσίας.
Ο δεύτερον παράγων που ενώ θεωρητικά τα βάζει με το σύστημα στηρίζει την κυβέρνηση είναι οι κουκουλοφόροι, οι οποίοι υπενθυμίζουν, πλέον, καθημερινά στην ελληνική κοινωνία πόσο σημαντικό θέμα είναι η εσωτερική ασφάλεια με αιχμή τα πανεπιστήμια. Διότι είτε τους αρέσει, είτε δεν τους αρέσει τους κουκουλοφόρους η καθημερινή βία συντηρητικοποιεί πολιτικά την κοινωνία. Παράλληλα δίνει το απαραίτητο άλλοθι στην εξουσία, δηλαδή στην κυβέρνηση, να εφαρμόσει δια της αστυνομίας αυστηρές μεθόδους, για να περιορίσει τα βίαια φαινόμενα στα πανεπιστήμια. Όπως λέει και ο… λαός: Το τυρί το είδες, τη φάκα δεν την είδες;
Οι νεκροί της Marfin
Πολλοί θυμήθηκαν χθες το έγκλημα της Marfin. Που έγινε ακριβώς 15 χρόνια πριν, τον Μάιο του 2010, όταν τρεις άνθρωποι μεταξύ 30 και 35 χρονών κι ένα αγέννητο κάηκαν ζωντανοί, επειδή κάποιοι -ασύλληπτοι μέχρι σήμερα- πέταξαν βόμβες μολότοφ από το ανοικτό παράθυρο. Το λάθος τους ήταν ότι σηκώθηκαν εκείνο το πρωί και πήγαν στη δουλειά τους. Μια εν ψυχρώ δολοφονία, πιο εν ψυχρώ δε γίνεται. Κι όμως -όπως σχολίασε κάποιος- ούτε μια συγκέντρωση, ούτε μια διαδήλωση δεν αξιώθηκαν οι τρεις και το νεογέννητο. Αντίθετα, κάποιοι καταστρέφουν συστηματικά την πλάκα που η πολιτεία επιχείρησε να στήσει έξω από τον τόπο της θυσίας τους, με τα ονόματά τους. Τους θρήνησαν και τους θυμούνται οι συγγενείς και οι φίλοι τους. Και κάθε Μάιο κόμματα, συνδικαλιστικές οργανώσεις και συλλογικότητες εκδίδουν -όταν δεν το ξεχνούν- μια τυπική ανακοίνωση. Πώς είπατε; Δύο μέτρα και δύο σταθμά;
Ο Κώστας Καραμανλής στη Θεσσαλονίκη
Αυτήν την φορά δεν μίλησε, όπως είχε κάνει στην προηγούμενη επίσκεψή του στην εκδήλωση της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Τότε, πριν από λίγο καιρό, ο πρώην πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, μίλησε για όλα, με έμμεσες αιχμές και προς την κυβέρνηση, δίνοντας έμφαση στα εθνικά μας θέματα - η παρέμβασή είχε γίνει επίσης στο πλαίσιο της παρουσίασης βιβλίου. Χθες, και πάλι παρέστη στην παρουσίαση βιβλίου κι ήταν αυτό που έγραψε ο πρώην στενός του συνεργάτης και π. υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Βαληνάκης. Αυτήν την φορά όμως σαφείς αιχμές, αν και από εντελώς διαφορετική σκοπιά, για τα εθνικά θέματα, την κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα άφησαν τόσο ο συγγραφέας όσο κι ο Ευάγγελος Βενιζέλος που ήταν και ο κεντρικός ομιλητής.
Ο κ. Καραμανλής είχε εγκάρδιους χαιρετισμούς με τους Βενιζέλο, Βαληνάκη, Γκιουλέκα, αλλά και τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Στέλιο Αγγελούδη, ο οποίος παρευρέθηκε για λίγη ώρα στην εκδήλωση, καθώς, λίγο δίπλα, βρισκόταν σε εξέλιξη η συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου και επέστρεψε στο δημαρχιακό μέγαρο. Πάντως ο πρώην πρωθυπουργός, όπως και άλλες φορές, ένιωθε σαν βρίσκεται στο σπίτι του: Τον υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό και χειροκρότημα στην κατάμεστη αίθουσα της ΕΜΣ, ενώ είχε την ευκαιρία να δει πολλούς προσωπικούς παλιούς φίλους.
Τιμόνι και κινητό
Η τεχνολογία έχει προχωρήσει πολύ και πλέον, εάν κάποιος θέλει να ασχοληθεί με το κινητό του όσο οδηγεί, υπάρχουν ασφαλείς τρόποι. Μπορεί να το τοποθετήσει σε ειδικές βάσεις οι οποίες τοποθετούνται στο αυτοκίνητο. Μπορεί να δώσει φωνητικές εντολές για οποιαδήποτε λειτουργία του. Μπορεί, επίσης, να μιλήσει στο τηλέφωνο με handsfree, AirPods με ανοιχτή ακρόαση ή και με σύνδεση Bluetooth με τα ηλεκτρονικά συστήματα του αυτοκινήτου. Δυστυχώς, όμως, αρκετοί οδηγοί επιμένουν στην οδήγηση με το κινητό στο χέρι. Στο ένα χέρι το τιμόνι, στο άλλο το κινητό. Εντελώς καφενειακά. Κάτι σαν «στο ’να χέρι το τσιγάρο / στ’ άλλο χέρι το μπεγλέρι». Προφανώς ο συγκεκριμένος τρόπος επικοινωνίας ελλοχεύει σημαντικούς κινδύνους και από θαύμα δεν θρηνούμε ακόμη (από όσο ξέρουμε τουλάχιστον) θύματα για τον συγκεκριμένο λόγο. Κάποια στιγμή όμως, ορισμένοι θα πρέπει να αντιληφθούν ότι η οδήγηση είναι σοβαρό σπορ και ότι το αυτοκίνητο είναι πάντοτε εν δυνάμει φονικό όπλο…
Ρύποι και μετανάστες
Μετά τις πατέντες που βλέπαμε τις τελευταίες δεκαετίες με την μεταφορά αποβλήτων από κάποιες ισχυρές και ανεπτυγμένες χώρες σε άλλες λιγότερο, αλλά διαθέσιμες για την… φύλαξη και αποθήκευσή τους, εσχάτως βλέπουμε πως η συνταγή επεκτείνεται… κοινωνικά. Τώρα, πλέον, παρακολουθούμε πως γίνονται διακρατικές συμφωνίες, όχι μόνο για τα απόβλητα, αλλά για την μεταφορά μεταναστών! Πριν από αρκετούς μήνες η πρωθυπουργός της Ιταλίας, Τζόρτζια Μελόνι, είχε συμφωνήσει με τον Αλβανό ομόλογό της, Έντι Ράμα, για την μεταφορά και… φύλαξη μεταναστών. Βλέποντας η Μελόνι πως στη χώρα της εισρέουν μεγάλα κύματα προσφύγων – μεταναστών από τη Μεσόγειο, προερχόμενα κυρίως από χώρες της Αφρικής, συμφώνησε με τον Ράμα να φτιάξει με δικά της έξοδα δομές για τους μετανάστες, στέλνοντάς τους… πακέτο στην Αλβανία. Τότε είχε σηκωθεί μεγάλη συζήτηση στην ΕΕ για τις ενέργειες της Ρώμης και στην πράξη η συμφωνία δεν είχε αποτελέσματα. Τώρα τη σκυτάλη πήρε ο Ντόναλντ Τραμπ. Θέλοντας να εφαρμόσει αυτό που έλεγε προεκλογικά, δηλαδή την έξωση από τις ΗΠΑ των μεταναστών, συμφώνησε με το Ελ Σαλβαδόρ να στέλνει «ανθρώπινα φορτία» στη Λατινική Αμερική. Το νέο επεισόδιο στην εκστρατεία Τραμπ δείχνει και νέους… προορισμούς. Έτσι βλέπουμε πως μπαίνει στις ράγες η συμφωνία της Ουάσιγκτον με την Ρουάντα για να στέλνουν οι Αμερικανοί κι εκεί μετανάστες. Μάλιστα, ο επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρντμεντ, Μάρκο Ρούμπιο, το είπε καθαρά: «Το λέω χωρίς καμιά διάθεση για συγγνώμες, αναζητούμε ενεργά κι άλλες χώρες για να υποδεχτούν υπηκόους τρίτων κρατών». Μόνο που για όσους δεν θυμούνται να σημειώσουμε ότι η Ρουάντα τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται ως χώρα – προορισμός για τους μετανάστες τους οποίους χώρες της Δύσης θα ήθελαν να απομακρύνουν από τα εδάφη τους, αλλά έναντι αυτών των προθέσεων έχουν ξεσηκωθεί οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εκφράζουν τουλάχιστον τις ανησυχίες τους για το γεγονός ότι το Κιγκάλι -η πρωτεύουσα της Ρουάντα- δεν σέβεται ούτε καν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Ήδη από το 2022 η Βρετανία είχε υπογράψει συμφωνία με τη συγκεκριμένη αφρικανική χώρα για την προώθηση χιλιάδων αιτούντων άσυλο στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά δύο χρόνια μετά την ακύρωσε ο σημερινός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ. Άλλο πράγμα οι ρύποι και άλλο οι μετανάστες…