Πώς γίνεται σε μια τόσο σκληρή κόντρα, σαν κι αυτή που παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες ανάμεσα στον Γιάννη Στουρνάρα και στον Αλέξη Τσίπρα και τους συνοδοιπόρους του να έχουν δίκιο και οι δύο πλευρές- έστω κάποιο δίκιο; Και εξ’ αντανακλάσεως να έχουν και οι δύο άδικο; Στην Ελλάδα όλα γίνονται, αφού πολύ συχνά -σχεδόν πάντα- οι… αλήθειες παραμένουν αν όχι μισές, σίγουρα κολοβές. Και ως γνωστόν η μισή ή κολοβή αλήθεια είναι το μεγαλύτερο ψέμα.
Ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας αποφάσισε πριν από λίγες ημέρες να δώσει μια συνέντευξη στην «Ομάδα Αλήθειας» της Νέας Δημοκρατίας, που έχει ως αποστολή την τεκμηρίωση υποθέσεων που αμαυρώνουν τους πολιτικούς αντιπάλους του κόμματος και του πρωθυπουργού. Οι άνθρωποι δεν κρύβουν ούτε τους στόχους, ούτε τους σκοπούς τους. Επομένως ο καθένας μπορεί να υποθέσει ότι οι… αλήθειες της «Ομάδας Αλήθειας» βγαίνουν στο φως υπό την προϋπόθεση ότι βολεύουν κομματικά. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι πραγματικές αλήθειες, ούτε σημαίνει ότι δεν μπορεί να είναι… μισές ή κατά τρία τέταρτα αλήθειες. Στην προκειμένη περίπτωση ένα δημόσιο πρόσωπο, ο Έλληνας Κεντρικός Τραπεζίτης Γιάννης Στουρνάρας, αποφάσισε να μιλήσει και να υποστηρίξει ότι επειδή δεν έκανε το χατίρι της τότε κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να διορίσει στην Τράπεζας Αττικής διοίκηση της αρεσκείας της, οι τότε κυβερνώντες έστειλαν το ΣΔΟΕ στο σπίτι του για να ελέγξουν τις οικονομικές και επαγγελματικές δραστηριότητες της συζύγου του. Κάτι που αρκετοί είχαν υπαινιχθεί από την πρώτη στιγμή που συνέβη ο έλεγχος του ΣΔΟΕ στην οικεία Στουρνάρα αξημέρωτα. Επίσης, είναι αλήθεια ότι λόγω των Μνημονίων -και γενικότερα της οικονομικής κατάστασης της χώρας και του χρηματοπιστωτικού συστήματος της- οι διοικήσεις των τεσσάρων μεγάλων ελληνικών τραπεζών, όπως άλλωστε και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, εγκρίνονταν και λογοδοτούσαν απευθείας στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, στη Φρανκφούρτη. Οι τύποις και ουσία συστημικές τράπεζες διέπονται από το συγκεκριμένο καθεστώς επειδή τυχόν πρόβλημα ή ατύχημα σε κάποια από αυτές θεωρείται ότι θα δημιουργήσει συνολικό πρόβλημα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα αρχικά της χώρας και ενδεχομένως της ευρωζώνης. Επομένως η κυβέρνηση 2015 – 2019 δεν είχε καμία δυνατότητα να έχει μια… δική της μεγάλη τράπεζα, δηλαδή μια τράπεζα με διοίκηση της επιλογής και της αρεσκείας της, ώστε να επιχειρήσει κάποια -ας το πούμε λαϊκά- παιχνίδια και παιχνιδάκια. Όπως προηγούμενες κυβερνήσεις έκαναν τα… δικά τους με την κάποτε κρατική Αγροτική, την κάποτε κρατική Εμπορική, την κάποτε κρατική Ιονική κλπ. κλπ. κλπ. Επιχείρησε, λοιπόν, να… αλώσει την Τράπεζα Αττικής, η διοίκηση της οποίας ενέπιπτε στις εσωτερικές αρχές και ειδικότερα στην Τράπεζα της Ελλάδος.
Προς τι, λοιπόν, τα μίση και ο αλληλοσπαραγμός; Τα χρόνια που έχουν περάσει είναι λίγα, τα γεγονότα νωπά και οι μνήμες ολοζώντανες. Έχει δίκιο ο Στουρνάρας και άδικο ο Τσίπρας, ο οποίος εσχάτως επιχειρεί να πλασαριστεί ως Ευρωπαίος και ως εκ τούτου θεσμικός και υπεύθυνος ηγέτης. Καμία σχέση.
Ο πρώην πρωθυπουργός αντέδρασε στις δηλώσεις Στουρνάρα, που χρέωναν στην κυβέρνησή του εκδικητική συμπεριφορά και μάλιστα απέναντι σε έναν θεσμικό παράγοντα, τον οποίο λόγω ευρώ και Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δεν μπορούσαν να αντικαταστήσουν με άλλον της αρεσκείας τους. Συνέδεσε, μάλιστα, τη συνέντευξη στην «Ομάδα Αλήθειας» με την αγωνία του Κεντρικού Τραπεζίτη να ανανεωθεί η θητεία του για 3η φορά. Πιθανόν η σκέψη του Αλ. Τσίπρα έχει βάση, αφού επισήμως η θέση του επικεφαλής της Τράπεζας της Ελλάδος για την επόμενη περίοδο παραμένει ακόμα ανοιχτή, ενώ ο Γ. Στουρνάρας δεν κρύβει ότι επιδιώκει ανανέωση της θητείας του για 3η φορά. Από την άλλη η σκέψη «τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;» για τη συνέντευξη Στουρνάρα σε ένα κομματικό όργανο του κυβερνώντος κόμματος έχει βάση, υπό την έννοια ότι ο διοικητής της ΤτΕ μπορεί να μιλήσει σε όποιο μέσο ενημέρωσης θέλει, όποια ώρα θέλει και να βρει την ευκαιρία να πει ό,τι θέλει. Γιατί διάλεξε την «Ομάδα Αλήθειας»; Κοντά στο νου κι η γνώση. Η συγκεκριμένη συνέντευξη ήταν μία αντισυμβατική, στα όρια του εξωθεσμικού, κίνηση, από έναν παράγοντα που συνήθως κινείται συμβατικά στα όρια του συντηρητισμού και -λόγω της ιδιότητάς του- θεσμικά. Οπότε και ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάποιο δίκιο στην ανάλυσή του, αν και κάποιοι δεν θα εκπλαγούν εάν αυτή η ταύτιση Στουρνάρα με το κυβερνών κόμμα γυρίσει μπούμερανγκ στον τραπεζίτη.
Ως παράπλευρα ζητήματα η κόντρα Στουρνάρα - Τσίπρα επαναφέρει στο προσκήνιο δύο ζητήματα:
Πρώτον, γιατί να ανανεωθεί για 3η εξαετή θητεία στην ΤτΕ ο Γ. Στουρνάρας; Δεν υπάρχει κανείς άλλος Έλληνας κατάλληλος για τη συγκεκριμένη θέση; Και γενικότερα, μήπως έφτασε η ώρα να καθιερωθούν και στην Ελλάδα οι θητείες, τόσο σε εκτελεστικές θέσεις, όσο και σε θέσεις ευθύνης; Σε αυτή την περίπτωση οι δύο θητείες είναι το επικρατέστερο σενάριο, αφού όπως λέει η διεθνής πρακτική, η ιστορία και η πραγματικότητα της καθημερινότητας, μια οκταετία υπουργός ή μια 12ετία διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας -για παράδειγμα- είναι ικανός χρόνος για να προσφέρει κάποιος στην πατρίδα. Από εκεί και πέρα κατά κανόνα αρχίζουν η κούραση, η ρουτίνα, η βαρεμάρα, η αίσθηση της μονιμότητας, του ισόβιου, του ανεξέλεγκτου και τα συμπαρομαρτούντα.
Το δεύτερο ερώτημα αφορά απευθείας τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος στην προεκλογική περίοδο του 2019 είχε δεσμευθεί πως όταν αναλάβει την κυβέρνηση θα προτείνει μία και μοναδική εξεταστική επιτροπή: τα πεπραγμένα του πρώτου εξαμήνου του 2015 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Για να μάθουμε τι έγινε και η Ελλάδα φορτώθηκε ένα άχρηστο και διχαστικό δημοψήφισμα, ένα τρίτο Μνημόνιο και περί τα 100 δισ. ευρώ δημόσιου χρέους. Για να μάθουμε τι έγινε, ποιος το έκανε και πώς το έκανε, ώστε να μη λέει και να μη γράφει σήμερα ο καθείς ό,τι τον βολεύει και όπως τον βολεύει. Δυστυχώς ο Κ. Μητσοτάκης δεν κράτησε την υπόσχεσή του, πιθανόν για να μη διαταράξει την όποια συναίνεση θα μπορούσε να εξασφαλίσει για την κυβέρνησή του. Μόνο που -όπως αποδεικνύεται- πολλά κεφάλαια εκείνης της περιόδου παραμένουν ανοιχτά και εξακολουθούν να δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα.
