Την περίοδο 2010 – 2015 πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΟΛΘ ΑΕ ήταν ο Στέλιος Αγγελούδης, ο οποίος σήμερα είναι υποψήφιος δήμαρχος της πόλης στις εκλογές του Οκτωβρίου. Επί των ημερών του συντελέστηκε η ανάπλαση της πρώτης προβλήτας του λιμανιού. Από ένα απέραντο τριτοκοσμικής λειτουργίας πάρκινγκ που ήταν αναβαθμίστηκε σε χώρο περιπάτου και πολιτισμού, με την τοποθέτηση του ντεκ, την ανανέωση των κυβόλιθων και την ανάδειξη των μουσείων και των κινηματογράφων.
Πολιτιστικές υποδομές που είχαν δημιουργηθεί από την εποχή που η Θεσσαλονίκη ήταν Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 1997, αλλά παρέμεναν εν πολλοίς υποφωτισμένες έως θεοσκότεινες. Η ανάπλαση αποδείχθηκε απολύτως επιτυχής όχι μόνο επειδή βελτίωσε αισθητά την εικόνα της Θεσσαλονίκης σε ένα κεντρικό σημείο, ακριβώς πάνω στη θάλασσα. Αλλά διότι από τότε μέχρι σήμερα η πρώτη προβλήτα παραμένει ένα εξαιρετικά δημοφιλές σημείο συνάντησης των Θεσσαλονικέων και των επισκεπτών της πόλης, καθώς συνδυάζει την εγγύτητα στη θάλασσα και τη θέα στην πόλη, με την απαιτούμενη χαλαρότητα. Ένα καλό δείγμα αξιοποίησης δημοσίου χώρου, σε μια πόλη που, αν εξαιρέσει κανείς τη νέα παραλία, ασφυκτιά από την πυκνή δόμηση. Την ίδια περίοδο δήμαρχος Θεσσαλονίκης ήταν ο Γιάννης Μπουτάρης, ο οποίος δεν έκρυψε ποτέ την αδυναμία του στα μπαρ και τα ξενύχτια. Ακούγεται, λοιπόν, φυσιολογικό να είχε προσπαθήσει τότε να πείσει τον επικεφαλής της ΟΛΘ ΑΕ να «ανοίξει» την πρώτη προβλήτα στη νυχτερινή διασκέδαση, καθώς -όπως έλεγε- η περιοχή είναι μακριά από κτήρια κι έτσι ούτε η κίνηση αργά τα βράδια ούτε η ένταση της μουσικής θα ενοχλούσαν περιοίκους.
Τότε ο Στ. Αγγελούδης «αμύνθηκε» σθεναρά και κατάφερε η προβλήτα να μείνει ανοιχτή στη νεολαία και όσους επιθυμούν μια ήσυχη και ανέξοδη βόλτα, καθώς ως χώρος εστίασης λειτουργεί μόνο το Kitchen Bar, που δημιουργήθηκε στη δεκαετία του 1990 ακριβώς απέναντι από το κτήριο διοίκησης της ΟΛΘ ΑΕ με κύριο στόχο την εξυπηρέτηση των στοιχειωδών αναγκών φιλοξενίας του λιμανιού. Μόνο τους τελευταίους μήνες δημιουργήθηκε στην πρώτη προβλήτα ένα ακόμη καφέ – μπαρ ως παρακολούθημα του Μουσείου Ναυταθλητισμού, το οποίο ξεκίνησε τον τελευταίο χρόνο τη λειτουργία του αρχικά ως έκθεση ναυταθλητισμού στον χώρο του παλιού αντλιοστασίου, που επίσης βρίσκεται μπροστά στη θάλασσα κοντά στο όριο του λιμένος με τον αστικό ιστό, στο ύψος της Ίωνος Δραγούμη και της πλατείας Ελευθερίας.
Όλα αυτά αναμένεται να αλλάξουν το επόμενο διάστημα, οπότε είναι πιθανό το από δεκαετίας όνειρο του Γιάννη Μπουτάρη να γίνει πραγματικότητα. Μια νέα μπαρότσαρκα τύπου Βαλαωρίτου στην πρώτη προβλήτα, ακριβώς πάνω στη θάλασσα! Ή κάτι σχετικό. Σε ένα σημείο, στο οποίο ήδη τα δύο καταστήματα εστίασης με υπαίθρια τραπεζοκαθίσματα θεωρούνται πολλά, με την έννοια ότι αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία ενός δημόσιου χώρου, δεν αποκλείεται σύντομα να ξεφυτρώσουν περισσότερα, αφού ήδη βρίσκεται στη Βουλή μία διάταξη που ανοίγει το παιχνίδι της εστίασης στην πρώτη προβλήτα. Συγκεκριμένα, μαζί με τη σύμβαση παραχώρησης του λιμένα της Ηγουμενίτσας που έχουν καταθέσει στη Βουλή τα υπουργεία Εθνικής Οικονομίας και Ναυτιλίας, υπάρχει και η τροποποίηση της σύμβασης παραχώρησης του λιμανιού της Θεσσαλονίκης. Μεταξύ των προβλέψεων της τροποποίησης συγκαταλέγεται η προσθήκη νέων χρήσεων των επιμέρους χώρων που αξιοποιούνται για πολιτιστικούς σκοπούς (εκθέσεις, μουσεία, κινηματογράφοι κ.λπ.), με τη δυνατότητα του μισθωτή ή υποπαραχωρησιούχου να δημιουργεί καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος. Η συγκεκριμένη διάταξη, που ενδεχομένως κουμπώνει με το καφέ που λειτουργεί ήδη στον χώρο που προορίζεται για Μουσείο Ναυταθλητισμού, συγχρόνως ανοίγει τον δρόμο για τη δημιουργία κι άλλων χώρων εστίασης από τα μουσεία και τους χώρους πολιτισμού που ήδη λειτουργούν στη πρώτη προβλήτα (μουσείο κινηματογράφου, φωτογραφίας, κινηματογραφικές αίθουσες κ.λπ.) ή νέων που θα δημιουργηθούν σε κάποιο από τα αδιάθετα σήμερα κτήρια.
Είναι σαφές ότι κάποιοι στη Θεσσαλονίκη επιμένουν στην ανάπτυξη της… φραπεδούπολης, του απέραντου καφενείου και του ατελείωτου ξενυχτιού. Και, μάλιστα, σε μία συγκυρία κατά την οποία ισχύουν τα ακόλουθα δύο δεδομένα: Πρώτον, υπάρχουν ελάχιστα κοινά στοιχεία με τις «χρυσές» δεκαετίες του 1990 και του 2000, όταν η κραιπάλη ήταν βασική προτεραιότητα στη Θεσσαλονίκη. Δεύτερον, η συζήτηση για την ανάπτυξη της πόλης που (υποτίθεται ότι) περνάει από μεγάλα έργα και παραγωγικές διαδικασίες βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο. Μόλις πριν από τρεις ημέρες ο Κ. Μητσοτάκης βρέθηκε στην πόλη για να συζητήσει με τους παραγωγικούς φορείς τις σύγχρονες αναπτυξιακές της δυνατότητες.
Πληροφορίες, πάντως, από τη διοίκηση της ΟΛΘ ΑΕ, που ήταν ενήμερη για τη σχετική ρύθμιση, αναφέρουν ότι στην ουσία πρόκειται για ικανοποίηση αιτήματος πολιτιστικών φορέων που έχουν παρουσία στην πρώτη προβλήτα του λιμανιού και επιθυμούν δι’ αυτού του τρόπου -δηλαδή με καφέδες, μπίρες, αναψυκτικά, σάντουιτς, μακαρονάδες και τα σχετικά- να προσποριστούν έσοδα για την επιβίωσή τους, που είναι δύσκολη. Σε κάθε περίπτωση οι ερωτήσεις είναι εύλογες.
Ορισμένες από αυτές θα μπορούσαν να είναι οι ακόλουθες:
1. Ποιος… εμπνεύστηκε αυτή τη μοίρα για την πρώτη προβλήτα του λιμανιού, έναν ακόμη δημόσιο χώρο στη Θεσσαλονίκη που θα καταληφθεί από τραπεζοκαθίσματα;
2. Λείπουν από τη Θεσσαλονίκη και ειδικά από το κέντρο της πόλης επιχειρήσεις εστίασης; Υπάρχουν κάτοικοι και επισκέπτες της πόλης που ψάχνουν να φάνε, να πιουν, να διασκεδάσουν και δεν βρίσκουν;
3. Η ανάγκη επιβίωσης ενός πολιτιστικού φορέα υπόκειται στον κανόνα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»; Και είναι σημαντικότερη υπόθεση από τον δημόσιο και κοινωνικό χώρο;
4. Ο δήμος Θεσσαλονίκης -η σημερινή διοίκηση και οι υποψήφιοι στις εκλογές του Οκτωβρίου- είναι ενήμεροι και τι άποψη έχουν;
ΥΓ. Το θέμα είναι σαφές ότι έχει ουρές, οι οποίες με την εξέλιξη των γεγονότων πιθανότατα θα αποκαλυφθούν. Οπότε θα υπάρξει συνέχεια…
