Το 2013 της κρίσης, ένα 15χρονο παιδί κάνει με φίλους του παρκούρ στα τσιμέντα του δημοτικού στάδιου Γρεβενών. Ένας -με την κυριολεκτική έννοια- χρυσοθήρας, ο προπονητής στίβου Βαγγέλης Παπανίκος, που έτυχε να βρίσκεται, ως Γρεβενιώτης, την κατάλληλη στιγμή, στο σωστό σημείο, στην ιδανική... συναστρία, χτύπησε φλέβα χρυσού. Πείθει τον αρχικά διστακτικό και... αχάμπαρο -για το χάρισμά του- έφηβο να δοκιμάσει στο άλμα εις μήκος. Με προπονήσεις λίγων μηνών, και μάλιστα όχι τακτικών, αυτό το ταλέντο αρχίζει άμεσα να «λαμπυρίζει» και να καταβροχθίζει λαίμαργα τα σκάμματα στα εφηβικά πρωταθλήματα. Αντιλαμβάνεται κι ο ίδιος ότι σε αυτό το άθλημα, ένα από τα πιο δύσκολα και πιο σημαίνοντα στον στιβιστικό κόσμο, μπορεί να γράψει ιστορία -κάθε χρόνο πηδάει κι ένα σχεδόν μέτρο μακρύτερα. Fast forward στο 2024, 11 χρόνια μετά τα τσιμέντα: ο Μίλτος Τεντόγλου, που γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στα Γρεβενά, γράφει το όνομά του με χρυσά γράμματα πλάι σε αυτό του θρυλικού Καρλ Λιούις, αφού γίνεται, μετά από αυτόν, μόλις ο δεύτερος με διαδοχικά χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιάδες. Σε αυτήν την ιστορική λίστα δεν βρίσκεται καν ο Μάικ Πάουελ, που είναι ο κάτοχος του στοιχειωμένου από το 1991 παγκοσμίου ρεκόρ -κι ευχόμαστε σύντομα να σπάσει ο τρελός Γρεβενιώτης-, αφού έχει δύο ασημένια! Κι αυτές τις μυθικές επιδόσεις που μας χαρίζει ο Μίλτος κάθε που στρωνόμαστε να τον παρακολουθήσουμε με αγωνία -λέξη που ο ίδιος αγνοεί τι σημαίνει-, τις οφείλουμε στο γεγονός ότι ο Κύριος -με Κάππα κεφαλαίο- Βαγγέλης Παπανίκος πήγε ένα μεσημεράκι, με πολύ μεράκι, στον τόπο που αγαπά, στο ταρτάν, κι όχι για... καφέ. Σύμπτωση, ταλέντο, τύχη, κ...φαρδία ή, απλώς, Ελλάδα; Διαλέξτε (ή συνδυάστε) εσείς...
Μια ομαλή προσγείωση που μοιάζει με συντριβή
Παγκόσμιοι τριγμοί, από το Τόκιο και τη Σεούλ έως τη Φρανκφούρτη, τη Wall Street και το... χαροκαμένο ΧΑ, προκλήθηκαν τη Δευτέρα -σε συνέχεια της περασμένης Παρασκευής- από το μαζικό sell off στις διεθνείς αγορές. Οι επενδυτές σε όλον τον κόσμο έχουν διαποτιστεί από πανικό, εν μέσω εικασιών για επικείμενη ύφεση στις ΗΠΑ και της διαφαινόμενης καταβαράθρωσης του αμερικανικού αφηγήματος περί «ομαλής προσγείωσης» της οικονομικής υπερδύναμης, κι ενώ η ευφορία για την τεχνητή νοημοσύνη τείνει προς... εξαφάνιση -Nvidia, Apple, Tesla και Super Micro Computer είδαν τις μετοχές τους να καταποντίζονται τη Δευτέρα. Το τριήμερο ξεπούλημα ενίσχυσε και η άνοδος του γεν έναντι του δολαρίου, ενώ μέχρι τώρα ο επενδυτικός κόσμος δανειζόταν σε νομίσματα χαμηλής απόδοσης -όπως το γεν- για να αγοράζει άλλα υψηλής απόδοσης -όπως το δολάριο-. Χθες οι αγορές διόρθωσαν αισθητά, ιδίως οι ασιατικές, όμως η παγκόσμια ανησυχία παραμένει, αφού την ενισχύουν τα τελευταία στοιχεία στις ΗΠΑ σε ό,τι αφορά την απασχόληση: η ανεργία τον Ιούλιο απογειώθηκε στο 4,3%, ιστορικό υψηλό στη μετά-πανδημική εποχή, ενώ οι αμερικανικές επιχειρήσεις επιβραδύνουν τις προσλήψεις. Ταυτόχρονα, οι απολύτως δυσοίωνες εξελίξεις στο Μεσανατολικό, με την άσβεστη ξιφούλκηση Ισραήλ-Ιράν, επιτείνουν τον επενδυτικό φόβο, κι ας μη φαίνεται ακόμη αυτό στο πετρέλαιο μπρεντ -εκφράζεται στα χρηματιστήρια. Παρ' όλα αυτά, πολλοί είναι οι οικονομολόγοι που σπεύδουν να καθησυχάσουν, όπως αυτοί των Oxford Economics και Moody’s Analytics, σε πείσμα συναδέλφων τους που προεξοφλούν ότι η Fed έχει καθυστερήσει υπερβολικά να μειώσει τα επιτόκια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι από το μπαράζ ξεπουλήματος χάθηκαν 6,4 (!) τρισ. δολάρια κεφαλαιοποίησης (τα 9 δισ. στο Χρηματιστήριο Αθηνών) μέσα σε λίγα μόλις 24ωρα. Αυτό κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικό είναι για την παγκόσμια οικονομία, που φαίνεται να βρίσκεται μπροστά σε μία ακόμη κρίση... Κι ας μην ξεχνάμε ότι στο εκρηκτικό κοκτέιλ που... αναδεύεται υπάρχει κι ένας πόλεμος που τρέχει εδώ και 2,5 χρόνια (και που κανείς δεν φαίνεται να θέλει να σταματήσει), με τη Ρωσία να κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος -κατά κυριολεξία-, αλλά και ο πιο αστάθμητος παράγοντας απ' όλους τους προαναφερθέντες: ο Ντόναλντ Τραμπ.
Η τηλεματική στάση ΟΑΣΘ που νοσταλγεί το... παρελθόν
Με όλους τους πιθανούς τρόπους ο ΟΑΣΘ επιχειρεί να ενημερώσει τους επιβάτες για τις αλλαγές σε δρομολόγια γραμμών στη Θεσσαλονίκη. Ένας από αυτούς η αφισοκόλληση και μάλιστα όχι σε κάποιο τυχαίο σημείο, αλλά εκεί όπου χωρίς αμφιβολία ο επιβάτης θα το δει. Και δεν είναι άλλο φυσικά από την ίδια τη θέση όπου κάθονται όσοι περιμένουν τα αστικά λεωφορεία, πάνω στο μεταλλικό παγκάκι. Τρία είναι τα ερωτήματα που εύλογα προκύπτουν από τη συγκεκριμένη συνθήκη: Πρώτον, οι ιθύνοντες ξέχασαν να γράψουν τις ημέρες και τις ώρες που το δρομολόγιο της γραμμής 23 δεν θα διέρχεται από τη στάση πλατεία Εμπορίου στην Πολυτεχνείου, αλλά από την Εγνατία λόγω των έργων στην Ίωνος Δραγούμη. Εάν μάλιστα ο ΟΑΣΘ παραλείψει να το αφαιρέσει, ενδεχομένως να υπάρξει περαιτέρω σύγχυση στο επιβατικό κοινό. Δεύτερον, πέραν της προσθαφαίρεσης του χαρτιού, η σύγχυση ήδη δημιουργείται αν αναλογιστεί κανείς πως στην τηλεματική που λειτουργεί στη στάση το δρομολόγιο της γραμμής 23, τουλάχιστον μέχρι το μεσημέρι της Τρίτης, εμφανιζόταν κανονικά παρότι τα έργα στην Ίωνος Δραγούμη είχαν ήδη ξεκινήσει. Και τρίτον, φανταστείτε να μην υπήρχε καν παγκάκι στη στάση (συμβαίνει σε αρκετές περιοχές) παρά μόνον η κολόνα για τον πίνακα τηλεματικής. Τότε, άραγε, πού θα κολλούσαν το χαρτί; Και, σε κάθε περίπτωση, για ποιον λόγο χρειαζόμαστε ακόμη χαρτί και... σελοτέιπ, ενώ έχουμε την τηλεματική;
Τι να μας πουν οι ασφαλτοστρώσεις;
Δεν υπάρχει κάτι που να σταματάει τους οδηγούς δικύκλων από το να ακολουθήσουν τον δρόμο που έχουν επιλέξει, ακόμα κι αν αυτός είναι ολότελα... κλειστός. Έτσι και στην περίπτωση της οδού Ιώνος Δραγούμη, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, που παραμένει κλειστή από χθες για εργασίες ασφαλτόστρωσης: οι οδηγοί των μοτοσικλετών, αλλά και των ηλεκτρικών πατινιών, «εκτελούν κανονικά το δρομολόγιό τους», καβαλώντας τα πεζοδρόμια, που μετατρέπονται για λίγο σε... δρόμους. Για τη Θεσσαλονίκη είναι μια εικόνα τόσο συνηθισμένη, ακόμη κι όταν δεν εκτελούνται εργασίες αλλά απλώς υπάρχει μποτιλιάρισμα, που πλέον δεν προκαλεί καμία μα καμία εντύπωση -και πολύ κακώς.
Τα υπαίθρια τασάκια στα Πετροκέρασα
Γόπες στους δρόμους, γόπες στα πάρκα, γόπες στην άμμο, γόπες στα πεζοδρόμια, στις στάσεις των αστικών. Μπορεί οι καπνιστές να μειώνονται -κι όμως! το κάπνισμα δεν είναι πλέον καθόλου στη μόδα-, αλλά γόπες θα δει κανείς παντού. Στα Πετροκέρασα, ένα ορεινό χωριό του δήμου Λαγκαδά, 47 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη, μετά το Ζαγκλιβέρι, οι κάτοικοι, αν και λιγοστοί -τον χειμώνα δεν ξεπερνούν τους 200-, φροντίζουν τους δρόμους, τα σπίτια, τους κοινόχρηστους χώρους και έχουν πρόνοια και για τους καπνιστές. Έχουν τοποθετήσει μεγάλα πήλινα τασάκια σε κεντρικά σημεία, τα έχουν γεμίσει με άμμο και με ενημερωτικές πινακίδες συνιστούν στους επισκέπτες, αλλά και στους ίδιους, να σβήνουν εκεί τα τσιγάρα τους. Κι έτσι καθώς κάνει κάποιος τη βόλτα του σε έναν παραδοσιακό, ορεινό οικισμό, με αιωνόβια πλατάνια στην πλατεία και παραδοσιακές ταβέρνες γύρω-γύρω, συναντά τα μεγάλα, υπαίθρια τασάκια για να σβήσει το τσιγάρο του. Τα Πετροκέρασα λοιπόν είναι ένα πανέμορφο χωριό που φροντίζει, μεταξύ άλλων, και για τους θεριακλήδες!!!
