Οι αριθμοί, όσο σοκαριστικοί κι αν είναι, μας λένε την αλήθεια. Μόνον το 2024 χάθηκαν σε τροχαία δυστυχήματα 665 άτομα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής. Μόνον το πρώτο δίμηνο της νέας χρονιάς, 20 άτομα άφησαν την τελευταία τους πνοή στους δρόμους της Αττικής, όπως φαίνεται από τα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας. Σκληροί οι αριθμοί, ακόμη πιο σκληρή, ανηλεής η πραγματικότητα για τους ανθρώπους που μένουν πίσω ή επιζούν λόγω των τροχαίων ατυχημάτων – δυστυχημάτων.
Η κάθε περίπτωση σε κάθε ατύχημα σίγουρα έχει τη μοναδικότητά της. Κάτω από ποιες συνθήκες έγινε, τι έφταιξε, τι δεν πήγε καλά, ποια τα αίτια, σίγουρα όλα αυτά έχουν τη σημασία τους για κάθε τροχαίο. Το τραγικό είναι ότι, όπως και να το δει κανείς, παρά την πολυπλοκότητά του, στο τέλος οι ελληνικοί δρόμοι μετρούν εκατοντάδες νεκρούς. Τόσο εντός του αστικού ιστού -πολύ περισσότεροι βέβαια στις μεγάλες πόλεις-, όσο και εκτός των πόλεων, δηλ. στα εθνικά και περιφερειακά οδικά δίκτυα. Ένα όμως είναι σίγουρο: ο θάνατος είναι θάνατος είτε στο χωριό είτε στη μεγάλη πόλη της ανωνυμίας κι ο συγκεκριμένος είναι αχρείαστος, άδικος, είναι κρίμα.
Φυσικά και η ελληνική κοινωνία έχει αμέτρητα ζητήματα να λύσει. Τα τροχαία ατυχήματα όμως δεν συγκαταλέγονται απλώς μέσα σε αυτά, σχετίζονται με την κουλτούρα μας, το επίπεδο του πολιτισμού μας, την αίσθηση ευθύνης απέναντι στον συνάνθρωπο, είναι σημάδι πολιτισμού ο τρόπος που λειτουργούμε στους δρόμους. Πρέπει να δώσουμε ειδικό βάρος και απόλυτη προσοχή μας σε αυτά. Είναι αδιανόητο να χάνουμε τόσες πολλές ζωές και να λέμε κάθε φορά, μετά από κάποιο νέο πολύνεκρο τροχαίο, «είδες τι έγινε πάλι, ποιος ξέρει πόσα σπίτια έκλεισαν, την έρμη μάνα σκέφτομαι…». Αισθάνομαι ώρες ώρες ότι πρέπει να ενεργοποιηθεί ένα κοινωνικό «112», για να μας χτυπήσει το καμπανάκι της αφύπνισης. Κι όλοι μαζί να βάλουμε ένα λιθαράκι στην προσπάθεια για να ελαχιστοποιήσουμε κι ακόμη καλύτερα να τα εξαφανίσουμε τα τροχαία ατυχήματα, ο καθένας στο σπίτι του, στη δουλειά του, όπου μπορεί.
Επιτέλους, ας ξυπνήσουμε. Ας δούμε την αλήθεια και την καταστροφή κατάματα και ας πάρουμε υπεύθυνα το τιμόνι της ζωής μας σαν καλοί οδηγοί. Το ότι άλλαξε ο ΚΟΚ εδώ και μερικούς μήνες είναι σίγουρα ένα βήμα που έγινε, για να οδεύσουμε σε μια αναίμακτη οδηγική καθημερινότητα. Τι καταλάβαμε που αυστηροποιήθηκαν οι κανονισμοί; Είπαμε και νωρίτερα ότι το νούμερο των απωλειών για τις αρχές του χρόνου και πάλι σοκάρει. Δεν πα να καίνε τα πρόστιμα; Ποιος τον εφαρμόζει τον ΚΟΚ, ποιος τον τηρεί και στο φινάλε ποιος ελέγχει όλη αυτήν τη συνθήκη;
Από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ πάλι προκύπτει πως συνήθως τα θύματα στην άσφαλτο είναι νέα ηλικιακά. Επίσης, αντίστοιχα νεαροί είναι και οι τραυματίες, και μάλιστα πολλοί από αυτούς δεν ξεπερνούν τα προβλήματά τους ακόμη και σε ολόκληρη τη ζωή τους!
Φτάσαμε να έχουμε νέο ΚΟΚ με βαρύτερες ποινές, φτάσαμε να διαθέτουμε ένα σχετικά ικανοποιητικό οδικό δίκτυο πανελλαδικά, φτάσαμε επίσης να έχουμε συνολικά ως μέσο όρο καλύτερα αυτοκίνητα, σύγχρονα, με αισθητήρες που σφυρίζουν, φτάσαμε να έχουν εντατικοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό οι έλεγχοι της Τροχαίας. Το μόνο που μένει να κάνουμε είναι να οδηγάμε και σωστά. Νηφάλιοι, χωρίς αλκοόλ. Προσεκτικοί σε κάθε χιλιόμετρο στους δρόμους. Υπεύθυνοι και σοβαροί.
Μόνο οδηγώντας με υπευθυνότητα θα σταματήσουμε αυτήν την ακατάσχετη αιμορραγία στην άσφαλτο. Οι καμπάνιες καλοδεχούμενες και θα βοηθήσουν, τα πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής επίσης καλοδεχούμενα, τα μαθήματα στα σχολεία, οι διαφημίσεις – σοκ, το παράδειγμα του γονιού, όλα αυτά τα χιλιοειπωμένα και χιλιοπαιγμένα στην ελληνική πραγματικότητα πρέπει να τα κάνουμε και τρόπο ζωής επιτέλους. Μπας και σώσουμε καμιά ζωή με τον τρόπο μας.