Τα τελευταία χρόνια έχουμε μάθει να χλευάζουμε όσους κόβουν κορδέλες και εγκαινιάζουν έργα. Τουλάχιστον έτσι το αντιμετωπίζουν πολλοί, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι μέρος είτε του συστήματος είτε εμφανίζονται ως αντισυστημικοί, παίζοντας όμως στο παιχνίδι της πολιτικής και της αυτοδιοίκησης. Όχι και οι πολίτες.
Ειδικά οι πολίτες της Θεσσαλονίκης. Οι οποίοι, λόγω των μεγάλων καθυστερήσεων στην κάλυψη μιας σειράς αναγκών, θέλουν να δουν αποτέλεσμα κι όχι προθέσεις ή «δουλειά χωρίς τέλος» κτλ. Δεν αρκεί με λίγα λόγια η προσπάθεια...
Οι λεγόμενες φιέστες, τις οποίες τόσοι πολλοί αποδοκιμάζουν, έχουν την αξία τους. Σηματοδοτούν την ολοκλήρωση ενός έργου, την παράδοσή του για χρήση από την κοινωνία. Κι αυτή είναι η απόλυτη ανάγκη για την κοινωνία της Θεσσαλονίκης.
Αν είναι αχρείαστες οι φιέστες; Ναι. Αρκεί μια ανακοίνωση για την ολοκλήρωση ενός έργου. Αλλά αυτό ισχύει για μένα και για όσους έχουν κουραστεί να ασχολούνται με κάθε έργο, με κάθε παρέμβαση, με κάθε πρόβλημα και κάθε ανάγκη καθημερινά και επί χρόνια. Ο πολίτης δεν παρακολουθεί την εξέλιξη κάθε έργου, τις λεπτομέρειές του και τις προσπάθειες που γίνονται για να φτάσει στο σημείο να ολοκληρωθεί. Τον ενδιαφέρει μια να πάρει το δρόμο του και μια να το χρησιμοποιήσει για να λύσει τα προβλήματά του. Μελλοντικά και μια τρίτη φορά, όταν θα κρίνει την αποτελεσματικότητά του και τα οφέλη του. Συνεπώς, η επικοινωνία έστω και με αυτό τον τρόπο της φιέστας μπορεί να είναι και χρήσιμη και αναγκαία.
Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι ειδικός για να αντιληφθεί ότι η αγωνία όλων των διοικήσεων των δήμων, αλλά και της κυβέρνησης, είναι πλέον να παραδώσουν για χρήση τα έργα που έχουν αναλάβει. Μάλιστα, πλέον ο σχεδιασμός εμπεριέχει έντονο το στοιχείο του τακτικισμού με στόχο τον χρόνο ολοκλήρωσης της θητείας, είτε των δημοτικών αρχών, είτε της κυβέρνησης.
Ούτε αυτός ο τακτικισμός πάντως είναι επιλήψιμος. Μπορεί να γίνεται για λόγους ψηφοθηρικούς, όμως το όφελος για την κοινωνία δεν σημαίνει ότι δεν συνιστά και όφελος για μια παράταξη αυτοδιοικητική ή κυβερνητική, δεν συνιστά όφελος για έναν δήμαρχο, έναν πρωθυπουργό και τα άλλα μέλη των διοικήσεών τους. Αντιθέτως, μπορεί να αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος για την κοινωνία, την πόλη, τη χώρα.
Ως πολίτη ποσώς με ενδιαφέρει εάν ένα έργο εργαλειοποιείται και υπηρετεί και εκλογικούς στόχους. Το αποτέλεσμα μετράει, ειδικά σε μια κοινωνία, που αισθάνεται -και δικαίως- αδικημένη. Με ενδιαφέρει να γίνει το έργο. Η αναμονή απαξιώνει τα έργα. Και από αναμονή ξέρουμε πολύ καλά στη Θεσσαλονίκη, όπως και από απαξίωση.
Λέγεται ότι λίγη σημασία έχει ποιος θα κόψει την κορδέλα. Δεν το νομίζω. Έχει πολύ μεγάλη αξία στον κόσμο. Αυτά λέγονται επαναλαμβάνω από όσους είναι μέρος ενός συνόλου, που παρακολουθούν στη λεπτομέρειά τους τα έργα. Ο πολύς κόσμος δύσκολα θυμάται ποιοι δούλεψαν για να γίνει ένα έργο. Σίγουρα θυμούνται και θα θυμούνται ποιος το εγκαινίασε. Φαντάζει παρωχημένο για κάποιους, αλλά στο γενικό κοινωνικό σύνολο δεν είναι. Πρέπει να αντιληφθούν κάποιοι ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου και ο κόσμος δεν κινείται στους δικούς τους ρυθμούς και στη δική τους λογική. Και σε κάθε περίπτωση αυτή είναι η δουλειά τους. Πρόκειται περί υποχρέωσης. Δεν έχει καμιά σχέση όλο αυτό με το πόσο εύκολα ή δύσκολα ξεχνάει ο κόσμος. Έχει να κάνει με τις προτεραιότητες της κοινωνίας και τις ανάγκες. Και η ανάγκη της Θεσσαλονίκης είναι να ολοκληρωθούν τα έργα που έχουν σχεδιαστεί και υλοποιούνται, δρομολογούνται, είναι στη φάση διαγωνισμού κτλ.
Μετράει πια μόνο η ουσία κι όχι η λεπτομέρεια στη Θεσσαλονίκη. Ο κόσμος δεν θέλει να μπει στα παπούτσια καμιάς διοίκησης. Δεν θέλει να συμπάσχει μαζί της στα προβλήματα υλοποίησης των έργων. Δεν το κάνει λόγω αδιαφορίας. Η πράξη τον έφερε σε αυτό το σημείο να έχει μηδενικές ανοχές και αντοχές πια. Δεν είναι δουλειά του να βρει τις λύσεις στα προβλήματα. Δουλειά του είναι να επιλέξει τους κατάλληλους για να τις δώσουν αυτές τις λύσεις. Άπαξ και το έκανε, περιμένει αποτέλεσμα.
Κάπως έτσι συμπεριφέρεται τελικά και στην όποια κάλπη ο πολίτης κι όχι μόνον ο Θεσσαλονικιός. Δεν με ενδιαφέρει ποιοι είναι οι λόγοι της ακρίβειας. Δεν θα σου πω εγώ πώς θα λύσεις το πρόβλημα. Εγώ υφίσταμαι τις επιπτώσεις. Εσένα επέλεξα για να το λύσεις... Τόσο απλά. Και ταμείο θα κάνουμε στην κάλπη. Το κλειδί είναι η αποτελεσματικότητα, που έτσι κι αλλιώς αποτελεί κυρίαρχο συστατικό της επιτυχίας ή αποτυχίας μιας διοίκησης.
Βρισκόμαστε στη Θεσσαλονίκη σε μια κρίσιμη χρονική περίοδο. Οι διοικήσεις των δήμων και η κυβέρνηση έχουν την ευκαιρία σε αυτή τη θητεία να ολοκληρώσουν έργα που σέρνονται επί χρόνια και δεκαετίες. Εάν το πετύχουν θα κερδίσουν την κοινωνία, εάν όχι η κοινωνία θα κοιτάξει αλλού.
Το μετρό, το Flyover, οι αναπλάσεις στον κεντρικό δήμο (παλιά παραλία, πλατείες Αριστοτέλους, Διοικητηρίου, Ελευθερίας), οι αναπλάσεις σε άλλους δήμους (Βότση – Κηφισιάς στην Καλαμαριά), η αναβάθμιση της Μουδανίων από τη Βούλγαρη μέχρι τη Θέρμη, οι συνδέσεις του λιμανιού, ο δυτικός προαστιακός σιδηρόδρομος και πολλά πολλά άλλα έργα που είτε είναι σε φάση υλοποίησης, είτε θα μπουν μέσα στο επόμενο διάστημα μέχρι το τέλος του έτους, έχουν την ευκαιρία να ολοκληρωθούν μέσα στην τρέχουσα δημοτική και κυβερνητική θητεία. Κάποια μπορεί να πάρουν και λίγο παραπάνω, αλλά όταν ολοκληρωθεί η πενταετία ή η τετραετία θα δείχνουν πια εάν τα δούλεψαν σωστά και εντός χρονοδιαγραμμάτων οι αρμόδιοι κι αν είναι απλώς θέμα λίγων μηνών ή ενός δυο ετών μέχρι το 2030 για να παραδοθούν.
Άρα το κριτήριο θα το έχει πλέον η κοινωνία της Θεσσαλονίκης για να κάνει τις νέες επιλογές της. Μέχρι τότε το κυνήγι της κορδέλας δεν είναι καθόλου παρωχημένο. Αντιθέτως, αυτή είναι κεντρική επιδίωξη. Το αποτέλεσμα.