Η αποκάλυψη του προέδρου της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου Βασίλη Κορκίδη ότι το τελευταίο διάστημα περί τις 60.000 ελληνικές επιχειρήσεις ετοιμάζονται να μετακομίσουν την έδρα στους στη Βουλγαρία, προκειμένου να απελευθερωθούν από τις δεσμεύσεις των capital controls δεν πρέπει να εκπλήσσει. Ούτε οι πληροφορίες ότι ανάλογο κύμα –μεγαλύτερο ή μικρότερο, ποιος ξέρει;- κατευθύνεται προς την Κύπρο και ιδιαιτέρως προς τη Λάρνακα.
Μια ματιά στις λίστες επιβατών των πτήσεων των τελευταίων εβδομάδων από τη Θεσσαλονίκη προς το νησί της Αφροδίτης δείχνει πολλά. Ακόμη κι αν δεν πρόκειται σε όλες τις περιπτώσεις για μετακόμιση επιχείρησης, αλλά για άνοιγμα τραπεζικού λογαριασμού, ώστε να εξυπηρετηθούν τα ζητήματα εισαγωγών – εξαγωγών δεν παύει να συνιστά μια αφύσικη κατάσταση για μια χώρα πλήρες μέλος της Ευρωζώνης.
Η Ελλάδα δεν ήταν ποτέ παράδεισος για τις επιχειρήσεις, ενώ οι έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων αποτελεί «μαχαίρι στην καρδιά» για πολλές από αυτές. Επιπροσθέτως, το κοινοτικό περιβάλλον καθιστά σχετικά απλή την αλλαγή έδρας ή το άνοιγμα λογαριασμού, καθώς εκλείπουν τόσο τα ρίσκα, όσο και οι γραφειοκρατικές διαδικασίες που υπήρχαν όταν η Βουλγαρία και η Κύπρος ήταν εκτός Ε.Ε., δηλαδή ήταν τρίτες χώρες.
Με δεδομένο ότι μια επιχείρηση δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά ούτε με ρευστότητα 60 ευρώ την ημέρα, ούτε με γραφειοκρατικές διαδικασίες που περνούν από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους με ρυθμούς κουτσής χελώνας, είναι φυσικό οι επιχειρηματίες να αναζητούν λύσεις. Ιδιαίτερα όσοι έχουν πάρε δώσε με το εξωτερικό. Δεν μπορεί να τους κατηγορήσει κανείς γι’ αυτό. Φροντίζουν τη δουλειά τους κι αν δεν το έκαναν τότε θα ήταν υπόλογοι πρωτίστως στον εαυτό τους και τους συνεργάτες τους.
Για τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα η συγκεκριμένη συγκυρία είναι πολύ κρίσιμη. Οι επιχειρήσεις της περιοχής βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση, καθώς είναι σε συντριπτικό βαθμό είτε εξαγωγικές, είτε εισαγωγικές. Ιδιαιτέρως η μεταποίηση, που εκτός από εγχώριες χρησιμοποιεί και εισαγόμενες πρώτες ύλες και εξάγει τελικά προϊόντα, είχε το 20ήμερο της τραπεζικής αργίας τεράστιο πρόβλημα, με επιχειρήσεις να χάνουν παραγγελίες, τις οποίες τους τελευταίους μήνες κατοχυρώνουν με… αίμα, εξαιτίας της αμφισβήτησης από τους ξένους της αξιοπιστίας μιας χώρας, που βρίσκεται και πάλι στα αρνητικά πρωτοσέλιδα των οικονομικών ειδήσεων του πλανήτη.
Στην ουσία πρόκειται για μία νέα εκδοχή του φαινομένου της δεκαετίας του 2000, με τις αθρόες μεταναστεύσεις μεταποιητικών επιχειρήσεων της Β. Ελλάδος στα Βαλκάνια, για λόγους χαμηλού εργατικού κόστους. Με τον τρόπο αυτό πολλές βιοτεχνίες κλωστοϋφαντουργίας και ένδυσης κατάφεραν να επιβιώσουν, μειώνοντας αλλά όχι μηδενίζοντας τη δραστηριότητά τους στην Ελλάδα, κάτι που θα συνέβαινε με μαθηματική ακρίβεια αν επέμεναν δήθεν πατριωτικά να δουλεύουν μόνο μέσα στη χώρα.
Η νέα δυσάρεστη τροπή της οικονομικής κρίσης είναι ακόμη μια ευκαιρία για να ξαναδεί η Ελλάδα –έστω το… αριστερό κράτος του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ- το επιχειρηματικό περιβάλλον. Να ξεπεραστούν οι αγκυλώσεις και να σπάσει το ταμπού της λέξης κέρδος. Όλοι γνωρίζουν ότι η ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας είναι η μόνη διέξοδος στο αδιέξοδο - κυρίως και πάνω απ’ όλα της ανεργίας. Κανέναν και σε τίποτα δεν ωφελεί η μαζική φυγή επιχειρήσεων ή η δυσχέρεια στην άσκηση των δραστηριοτήτων τους. Αντίθετα πέρα από την απασχόληση οι επιχειρήσεις αιμοδοτούν τα δημόσια και τα ασφαλιστικά ταμεία, δίνοντας τη δυνατότητα στους πολιτικούς να ασκήσουν το λειτούργημα τους. Δημιουργούν, δηλαδή, πλούτο, τον οποίο το πολιτικό σύστημα αναδιανέμει και διατηρεί την εξουσία. Η αντιστράτευση στην αναπτυξιακή διαδικασία από τους πολιτικούς είναι σα να πριονίζουν το κλαδί που οι ίδιοι κάθονται…