Η ιστορία διδάσκει ότι κάθε επανάσταση καταλήγει σε στυγνή γραφειοκρατία, αλλά και ότι οι εμφύλιοι πόλεμοι είναι οι πιο αιματηροί. Ακριβώς έτσι και στην ερειπωμένη Γάζα, οι Παλαιστίνιοι αδυνατούν να διοικήσουν, ενώ η Χαμάς, που σύμφωνα με τον Τραμπ έχει συμφωνήσει να παραδώσει τα όπλα, με την επιβολή της εκεχειρίας άρχισε το θανατηφόρο ξεκαθάρισμα με άλλες ένοπλες παλαιστινιακές φατρίες. Με εκτελέσεις στη μέση του δρόμου -εννοείται χωρίς δικαστήρια, τι είναι αυτά;- και με την απλή προφορική κατηγορία της συνεργασίας με το Ισραήλ. Είναι, μάλλον, προφανές ότι η περιοχή χωρίς την δυναμική παρουσία διεθνών ειρηνευτικών δυνάμεων και διοικητικών παραγόντων δεν (μπορεί να) έχει απολύτως κανένα μέλλον. Διότι η αυτοδιάθεση σε ορισμένες περιπτώσεις είναι μια ευχή άνευ νοήματος – διότι δεν συνιστά νόημα η επιβολή δια των όπλων. Όλα τα πράγματα στη ζωή -επομένως και η Δημοκρατία- είναι θέμα (και) εκπαίδευσης, η απουσία της οποίας οδηγεί στο χάος. Όσοι πραγματικά επιθυμούν τη δημιουργία εν ευθέτω χρόνω Παλαιστινιακού κράτους θα πρέπει να εύχονται το σχέδιο Τραμπ να εφαρμοστεί τόσο στο σκέλος της αποστρατικοποίησης της περιοχής, όσο και της προσωρινής διεθνούς διοικήσεώς της. Διότι -αντίθετα σε όσους πιστεύουν ότι όλα γίνονται με μία υπογραφή, έναν νόμο κι ένα άρθρο- τα σοβαρά θέματα, όπως η δημιουργία και η διοίκηση κράτους, έχει μέθοδο και στάδια.
Πρόστιμο 700 ευρώ
Η πρόσφατη αλλαγή του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας είχε ως αποτέλεσμα την κατακόρυφη άνοδο των προστίμων για βασικές αμέλειες όπως το να μη φοράει ζώνη ασφαλείας ένας οδηγός αυτοκινήτου ή κράνος ένας μοτοσικλετιστής. Οι άνθρωποι της Τροχαίας γνωρίζοντας ότι μπορούν να βεβαιώσουν στους παραβάτες θηριώδη πρόστιμα προσπαθούν σε πρώτη φάση να συνετίσουν με διαφορετικό τρόπο τους οδηγούς. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από λίγες ημέρες στη Θεσσαλονίκη, ένας τροχονόμος σε μηχανή «κυνήγησε» μια κοπέλα που ήταν στο δικό της μηχανάκι, την πρόλαβε στη γωνία Τσιμισκή με Βενιζέλου και άρχισε να της φωνάζει να βάλει το κράνος της «Το πρόστιμο είναι 700 ευρώ, κάποιοι δουλεύουν κι ένα μήνα να τα βγάλουν» της φώναζε για να την… τρομάξει, κάτι που κατάφερε αφού η μηχανόβια είχε κράνος, μόνο που το είχε στο βαλιτσάκι της μηχανής.
Ο Θεοδωρόπουλος στο ΠΑΜΑΚ
Σήμερα Πέμπτη 16 Οκτωβρίου, στις 7 το απόγευμα, σε ειδική τελετή στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας ο πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων & Βιομηχανιών (ΣΕΒ) Σπύρος Θεοδωρόπουλος θα αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων. Δεν θα είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος γνωστός Έλληνας επιχειρηματίας που απολαμβάνει αυτής της ακαδημαϊκής διακρίσεως, κάτι απόλυτα κατανοητό από ένα πανεπιστήμιο με την κατεύθυνση του ΠΑΜΑΚ και από μια σχολή και ένα Τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων. Η πράξη και η εμπειρία, την οποία εκφράζουν οι ενεργοί και πετυχημένοι επιχειρηματίες, συναντούν τη θεωρητική γνώση, την έρευνα και τη νεανική ορμή που εξ’ ορισμού αντιπροσωπεύουν οι καθηγητές και οι φοιτητές ενός πανεπιστημίου. Στην Ελλάδα η πανεπιστημιακή κατάρτιση παραμένει ακόμη αρκετά μακριά από την παραγωγή και την αγορά εργασίας, δηλαδή από την πραγματική οικονομία, με ευθύνη και των δύο πλευρών. Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια με την αλλαγή της ατμόσφαιρας στη χώρα, για την επιχειρηματικότητα, που έχει πλέον ξεφύγει στα μάτια των πολλών από την ποινικοποίηση, το χάσμα γεφυρώνεται, αλλά χρειάζεται ακόμη πολύ δουλειά. Στο τιμητικό επίπεδο, όμως, τα πανεπιστήμια δεν διστάζουν να καλέσουν μεγάλους επιχειρηματίες δίνοντας έτσι στους φοιτητές του ένα σήμα.
Ο Καΐσης στην Paremvasi
Αύριο Παρασκευή 17 Οκτωβρίου, στις 7 το απόγευμα στις εγκαταστάσεις του Συνδέσμου Βιομηχανιών Ελλάδος (ΣΒΕ), στην 26ης Οκτωβρίου 21, στη δυτική είσοδο της Θεσσαλονίκης το think thank «Paremvasi» πραγματοποιεί εκδήλωση με ένα εξαιρετικά επίκαιρο θέμα ή μάλλον ένα θέμα που έρχεται από το σχετικά κοντινό μέλλον. Ο ομότιμος καθηγητής Νομικής του ΑΠΘ, ανεξάρτητος διαιτητής διεθνών εμπορικών διαιτησιών και αντεπιστέλλων εταίρος του Ινστιτούτου Διεθνούς Οικονομικού Δικαίου του πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, Αθανάσιος Καΐσης, θα αναφερθεί στην Τεχνητή Νοημοσύνη και την Απονομή της Δικαιοσύνης. Σκοπός της εκδήλωσης είναι να αναπτυχθεί ο τρόπος με τον οποίο η Τεχνητή Νοημοσύνη μεταβάλλει την απονομή της δικαιοσύνης, καθώς και των επενεργειών της ΤΝ στα επαγγέλματα δικαστών κι δικηγόρων. Το βασικό ερώτημα είναι αν η ΤΝ μπορεί να υποκαταστήσει μερικώς βασικούς θεσμούς της κοινωνίας όπως -για παράδειγμα- το κράτος ή τους δικαστές. Η εμπειρία του καθηγητή Καΐση εγγυάται για τις απαντήσεις που θα δοθούν και τους προβληματισμούς που θα τεθούν. Όσο για την Paremvasi, που ξεκίνησε το 2012 ως διάδοχο σχήμα της Ελληνικής Εταιρείας Ευρωπαϊκών Μελετών που είχε δημιουργηθεί από το 1978, συμμετέχουν ακαδημαϊκοί, επιστήμονες, τεχνοκράτες και επιχειρηματίες απ’ όλη την Ελλάδα. Ο προσανατολισμός της είναι η κοινωνία και ο πολιτισμός και στο πλαίσιο αυτών των κατευθύνσεων προετοιμάζει εκδηλώσεις τον Νοέμβριο για την υγεία και τον Δεκέμβριο για την ενέργεια.
Η τέλεια ελληνική καταιγίδα
Ο Βασίλης Κασκαρέλης υπηρέτησε την ελληνική διπλωματία από καίριες θέσεις για 40 χρόνια, από το 1974 μέχρι το 2013. Όσα έζησε από πρώτο χέρι κατά τη διάρκεια της θητείας του στο ΝΑΤΟ , από το 2000 έως το 2004 τα περιέγραψε στο βιβλίο του «Η τέλεια καταιγίδα», που κυκλοφόρησε το 2017. Τώρα επανέρχεται με το βιβλίο «Η τέλεια ελληνική καταιγίδα και τα προβλήματα των Ευρωπαϊκής Ένωσης 2004 – 2013» (εκδόσεις Μεταίχμιο), στο οποίο αφηγείται γεγονότα που έζησε στη διάρκεια των θητειών του ως Έλληνας πρέσβης στην ΕΕ (2004 – 2009) και στην Ουάσιγκτον (2009 – 2012), αλλά και ως Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών (2012 – 2013). Πρόκειται για τη μαρτυρία ενός διπλωμάτη, ο οποίος έζησε ορισμένα γεγονότα από πρώτο χέρι κι επομένως η διήγησή τους έχει την αξία του «αυτόπτη μάρτυρα». Στο τέλος του βιβλίου ο αναγνώστης θα βγάλει πολλά συμπεράσματα, το βασικότερο των οποίων είναι η ελαφρότητα και η αμεριμνησία με την οποία οι… αρμόδιοι συχνά διαχειρίζονται τις δημόσιες υποθέσεις της χώρας. Όχι ότι αυτή η συνθήκη ισχύει μόνο στην Ελλάδα -τα συμπεράσματα είναι ανάλογα και μετά την ανάγνωση της «Τέλειας Καταιγίδας» του 2017, που αναφέρεται σε διεθνή γεγονότα. Το κακό με τη χώρα μας είναι αφενός ότι «παθαίνει, αλλά δεν μαθαίνει» και αφετέρου ότι τον λογαριασμό της «Ελληνικής Τέλειας Καταιγίδας» στη δεκαετία του 2010 την πλήρωσαν πανάκριβα οι περισσότεροι Έλληνες, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να καταλάβουν ακριβώς τα πώς και τα γιατί. Αν και ο Κασκαρέλης δεν διστάζει να τοποθετηθεί επί των θεμάτων που θίγει, στη βάση της η αφήγησή του είναι ψύχραιμη και απόλυτα κατανοητή, σαν δημοσιογραφικό ρεπορτάζ. Γι’ αυτό η προσέγγισή της από τον αναγνώστη είναι σχετικά εύκολη και -κυρίως- χρήσιμη, αφού περιγράφονται με σαφήνεια οι θεσμοί και οι διαδικασίες στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Αρκεί φυσικά να υπάρχει ενσυναίσθηση και πλήρης συνειδητοποίηση ότι ο συγγραφέας δεν μιλάει για κάποιο παιχνίδι «Μονόπολης», αλλά για πραγματικά γεγονότα που αφορούν έναν ολόκληρο λαό. Μια χώρα και μια κοινωνία. Επίσης, και τα δύο βιβλία του Βασίλη Κασκαρέλη δεν προτείνονται για τους… ελαφρά τη καρδία συνωμοσιολόγους.
