Καλημέρα σας!
Σημαντική ήταν η χθεσινή ημέρα για τα ενεργειακά της χώρας, που μπαίνουν πάλι σε τροχιά μετά από 20 χρόνια. Ενδεχομένως και σήμερα θα υπάρχουν εξελίξεις στο θέμα, που έχει στο επίκεντρό του τη σύνοδο της Σύμπραξης για τη Διατλαντική Συνεργασία για την Ενέργεια (P-TEC), που πραγματοποιείται στο Ζάππειο. Η αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας -εννοείται σε όλα τα μέτρα ασφαλείας που αφορούν το περιβάλλον- έχει μείνει αδικαιολόγητα πίσω, κυρίως λόγω του φόβου για το πολιτικό κόστος. Όπως ανακοινώθηκε χθες, οι εξορύξεις κοινοπραξίας υπό την αμερικανική Exxon Mobil θα ξεκινήσουν το α΄ εξάμηνο του 2027 από το Ιόνιο. Κι ας μην ξεχνάμε ότι ήδη προχωράει και η παραχώρηση θαλάσσιων οικοπέδων νότια της Κρήτης, ενώ το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης και η ευρύτερη περιοχή του Έβρου και της Θράκης εξελίσσονται σε ενεργειακό κόμβο παροχής αμερικανικού φυσικού αερίου προς Βορράν. Πέραν του οικονομικού ενδιαφέροντος για την Ελλάδα, που έχει ανάγκη και το τελευταίο ευρώ, οι επενδύσεις στην ενέργεια έχουν και μία ακόμη πολύ σοβαρή διάσταση. Όπως είπε και στην πρώτη της συνάντηση με τον Κ. Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου η νέα πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Κίμπερλι Αν Γκίλφοϊλ, σημαίνουν «κυριαρχία και ασφάλεια».
Το νέο Eurofighter
Την ώρα που Γερμανοί και Βρετανοί συμφωνήσαν να πουλήσουν μαχητικά αεροσκάφη Eurofighter στην Τουρκία, η κοινοπραξία που τα κατασκευάζει τρίζει. Το Βερολίνο, παρασκηνιακά, βρίσκεται σε αναζήτηση στρατηγικού εταίρου για την παραγωγή των νέων, βελτιωμένων, Eurofighter, προς αντικατάσταση της Γαλλίας, που αποχώρησε για δικούς της λόγους. Σύμφωνα με μια εκδοχή, οι συζητήσεις για τον συγκεκριμένο σκοπό είναι προχωρημένες με τη Σουηδία. Η εξέλιξη αυτή ενδιαφέρει πολύ τη χώρα μας κι αυτό γιατί η γαλλική Dassault διαρρέει ότι θα προχωρήσει τελικά μόνη της στην κατασκευή του ευρωπαϊκού μαχητικού πέμπτης γενιάς -τα Rafal είναι 4,5 γενιάς. Και μεταξύ των χωρών που έχει προσεγγίσει για την συμπαραγωγή είναι και η Ελλάδα. Pas mal, που λένε και οι Γάλλοι.
Το μεροκάματο των βουλευτών
Την ώρα που η ανθρωπότητα αναμένει με… κομμένη την ανάσα το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα, διότι ενδεχομένως να εξηγεί τα λάθη και τις αστοχίες της διακυβέρνησης του «Πρώτη φορά Αριστερά» και τα μεγάλα πανεπιστήμια περιμένουν να διδάξουν τι ΔΕΝ πρέπει να κάνει μια κυβέρνηση, στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι κοινό μυστικό ότι εάν ο πρώην πρωθυπουργός αυτήν τη στιγμή «έκλεινε το μάτι» στους εν ενεργεία βουλευτές του κόμματος, τότε κάτι λιγότερο από τα δυο τρίτα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας θα στριμώχνονταν για να μπουν στα γραφεία της λεωφόρου Αμαλίας. Με πρώτο και καλύτερο τον σημερινό πρόεδρο Σωκράτη Φάμελλο, ο οποίος το έχει περίπου δηλώσει. Μόνο που σε αυτήν την περίπτωση ο πρώην πρωθυπουργός θα τους βάλει έναν απαράβατο όρο: να παραιτηθούν από τις έδρες τους στη Βουλή, όπως έκανε και ο ίδιος. Αλλά αυτό είναι ένα (μεγάλο) πρόβλημα. Για έναν απλό, όσο και πρακτικό και ανθρώπινο, λόγο: Πώς θα βιοποριστούν ως τις επόμενες εθνικές εκλογές; Διότι παρά το ότι το ασυμβίβαστο με κάποια επαγγέλματα για τους βουλευτές έχει καταργηθεί η μεγάλη πλειοψηφία των 300 ζουν από αυτή τη δουλειά! Ως γνωστόν καμία δουλειά και κανέναν μεροκάματο δεν είναι ντροπή. Ή μήπως όχι;
Η συγκίνηση Μυτιληναίου... «Ήταν δυνατόν να λείψω;»
Σε μια λαμπρή εκδήλωση χθες βράδυ η METLEN ανακοίνωσε την έναρξη του τρίτου στρατηγικού μετασχηματισμού της, μπαίνοντας στην επόμενη εποχή της εξέλιξής της, The Third Era – Progress in motion (Η Τρίτη Εποχή - Πρόοδος σε Κίνηση). Ο μετασχηματισμός αυτός αποτελεί ένα ακόμα κεφάλαιο της Εταιρείας, στο πλαίσιο της στρατηγικής που θα οδηγήσει στην επόμενη ημέρα και τον διπλασιασμό των μεγεθών της μεσοπρόθεσμα, όπως παρουσιάστηκε στο Capital Markets Day, στο Λονδίνο τον Απρίλιο. Για πρώτη φορά διαχωρίζεται ο ρόλος του Προέδρου και του Διευθύνοντος Συμβούλου στον Όμιλο, που μέχρι σήμερα κατείχε ο Ευάγγελος Μυτιληναίος, ενώ πλέον νέος CEO αναλαμβάνει ο Χρήστος Γαβαλάς.
Στο κλείσιμο της εκδήλωσης κι αφού παρουσιάστηκε η νέα δομή του Ομίλου και το όραμα του προέδρου, ο κ. Μυτιληναίος πήρε ξανά τον λόγο για την αποφώνηση, την οποία όμως δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει, λόγω της συγκίνησης που τον οδήγησε σε παύσεις, ενώ και το παρατεταμένο χειροκρότημα του ακροατηρίου δεν τον βοήθησε να συνεχίσει.
«Μίλησα για όλους και για όλα, εκτός από μένα», είπε ο κ. Μυτιληναίος και συνέχισε εμφανώς συγκινημένος. «Ξέρω ότι πολλοί από εσάς που είστε εδώ και πάρα πολλοί άλλοι, είχαν μια αγωνία όταν άκουσαν ότι θα κάνουμε ευρύτατο ανασχηματισμό για το ποια θα είναι η θέση μου στη νέα τάξη πραγμάτων». Εκεί ο πρόεδρος της METLEN, έκανε μια μεγάλη παύση, ακολούθησε ένα δυνατό χειροκρότημα, χρειάστηκε να πιει λίγο νερό και να πάρει ανάσες, αλλά κοίταξε κατάματα το κοινό και αναρωτήθηκε δύο φορές «Ήταν δυνατόν να λείψω; Ήταν δυνατόν να λείψω;», για να απαντήσει αμέσως μετά «Δεν ήταν».
«Ζητώ την υπομονή σας για μερικά χρόνια ακόμα, να με βλέπετε, να με ακούτε και να έχω τη χαρά και την τιμή.....», η φράση έμεινε ανολοκλήρωτη, οι παριστάμενοι χειροκρότησαν θερμά και ο κ. Μυτιληναίος, κατέβηκε από το βήμα, αποδεικνύοντας πως κάποιοι μεγάλοι επιχειρηματίες, είναι πρώτα και κυρίως άνθρωποι.
Κλήσεις σε πούλμαν
Επιτέλους! Κάποτε έπρεπε να γίνει κι αυτό. Η Τροχαία Θεσσαλονίκης να ασχοληθεί με τα τουριστικά πούλμαν που αντί να απομακρυνθούν από το κέντρο τις ώρες που περιμένουν τους επιβάτες τους να επιστρέψουν από τη βόλτα στην πόλη, παρκάρουν σε συνθήκες ασυλίας στον δρόμο μπροστά στο Βασιλικό Θέατρο -συχνά σε διπλή σειρά, ιδίως τα Σαββατοκύριακα. Και επιπλέον οι οδηγοί τους τα εγκαταλείπουν για τη δική τους βόλτα. Όπως φαίνεται στη φωτογραφία, που τραβήχτηκε πριν από λίγες ημέρες, η τροχονόμος έχει ήδη κόψει στο ένα λεωφορείο… ροζ χαρτάκι, δηλαδή κλήση, και κατευθύνεται προς το επόμενο. Η αστυνόμευση είναι η σίγουρη λύση σε αυτές τις περιπτώσεις, άσχετα εάν ένα πρόστιμο σε κάποιον επαγγελματία, που βρίσκεται στον δρόμο για να βγάλει το ψωμί του, πονάει περισσότερο.
Η έκπτωση της ομορφιάς
Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στη μοίρα των διατηρητέων – νεοκλασικών, τα οποία σε σημαντικό ποσοστό «ρημάζουν». Οι λόγοι είναι δύο: οι ιδιοκτήτες αφενός δεν διαθέτουν τους πόρους -ίσως ούτε τη διάθεση- να τα συντηρήσουν σε μια εποχή που οι κατοικίες των ανθρώπων έχουν εκσυγχρονιστεί, ενώ αφετέρου βλέπουν την περιουσία τους να λιμνάζει, χωρίς να μπορούν να την αξιοποιήσουν. Το τέλος αυτών των σπιτιών, που ουσιαστικά καταρρέουν, δεν τους αξίζει. Επειδή υπήρξαν ένδοξα και πανέμορφα ο βασανιστικός… θάνατος δεν τους ταιριάζει. Είναι άδικος. Ή θα έπρεπε να συντηρούνται και να χρησιμοποιούνται, δηλαδή να έχουν ζωή, ή να γκρεμίζονται -τουλάχιστον από ένα σημείο και μετά- ώστε στη θέση τους να δημιουργείται κάτι καινούργιο. Όπως για παράδειγμα το σπίτι της φωτογραφίας, που βρίσκεται στη Νέα Κρήνη, σχεδόν απέναντι από τη Ρέμβη. Στις δόξες του είχε τη θάλασσα στα πόδια του και πιθανότατα στέγαζε ευτυχισμένες και δύσκολες στιγμές, όνειρα και απογοητεύσεις. Σήμερα είναι περιφραγμένο για να μένουν οι περίεργοι και οι καλοθελητές μακριά, ώστε να παρακολουθούν από απόσταση την… αποδόμηση.
Τα κρυφά διαμάντια
Φθινόπωρο έχουμε, Σαββατοκύριακο έρχεται κι ένα μυθιστόρημα που εξελίσσεται με φόντο -ίσως και με πρωταγωνιστή- τη μουσική είναι απολύτως κατάλληλο. Το «Κρυφά διαμάντια» της πρωτοεμφανιζόμενης Χόλι Μπρίκλεϊ» (μετάφραση Μυσρίνη Γκανά, εκδόσεις Μεταίχμιο) διηγούνται τις περιπέτειες δύο νέων φοιτητών, οι οποίοι αγαπούν την ποπ μουσική από διαφορετικά μετερίζια. Η ιστορία ξεκινάει Παρασκευή βράδυ -όπως σήμερα- φθινόπωρο του 2000 -ακριβώς πριν από 25 χρόνια- σε ένα μπαρ με τζουκ μποξ λίγα τετράγωνα μακριά από το πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ. Η Πέρσι, που δεν έχει κανένα ταλέντο στη μουσική, αλλά έχει άποψη για οτιδήποτε σχετίζεται με αυτήν και μιλάει ασταμάτητα αναλύοντας υπερβολικά το κάθε τραγούδι. Και ο Τζο, ταλαντούχος μουσικός με στόφα σταρ, που σε αντίθεση με άλλους μπορεί να ακούει την Πέρσι όλη τη νύχτα. Οι δυο τους συνεργάζονται στην πορεία του Τζο προς τη δόξα, σε ένα ταξίδι στα μπαρ του Μπρούκλιν και στις σκηνές του Σαν Φρανσίσκο. Όπως αποδεικνύεται, όμως, οι δύο νέοι παγιδεύονται σε ρόλους που κανείς τους δεν ήθελε. Το βιβλίο μιλάει με τρυφερό και σε κάποια σημεία μελαγχολικό τρόπο για το ταλέντο, τις εμμονές, τις υποχωρήσεις, αλλά και την ανάγκη που έχει ο καθένας μας να ακουστεί. Στις 430 σελίδες του «ακούγονται» πολλά τραγούδια της δεκαετίας του 2000 -μεγάλες επιτυχίες, αλλά και λιγότερο γνωστά-, τα οποία τελικά συγκροτούν το σάουντρακ μιας ολόκληρης γενιάς -των millennials-, που σήμερα, έχοντας φτάσει στα 45 τους χρόνια -ή κάπου εκεί γύρω-, βρίσκονται ενδεχομένως σε φάση ενός πρώτου σοβαρού απολογισμού της ζωής τους. Επίσης, το βιβλίο είναι ένα… ερωτικό γράμμα της συγγραφέως προς την ίδια τη μουσική, που μέχρι εκείνη την εποχή προσδιόριζε τους ανθρώπους και συνέβαλε στη διαμόρφωση των χαρακτήρων τους, κάτι που είναι αμφίβολο εάν συμβαίνει σήμερα.
