Σήμερα, εάν ξανάγραφε το ποίημά του «Με τον τρόπο του Γ.Σ.» ο νομπελίστας ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης, ίσως να… πείραζε τον πρώτο του στίχο, εκεί που γράφει «όπου κι αν ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει». Προφητικός πριν από 87 χρόνια, «χτυπούσε» τότε μια ιδιαίτερη πολιτική κι όχι μόνο συνθήκη, σήμερα όμως τη φράση «με πληγώνει» θα την άλλαζε με το «καίγεται».
Όπου κι αν κοιτάξουμε, βλέπουμε φωτιές που καταπίνουν χιλιάδες στρέμματα γης με δασικές εκτάσεις, περιουσίες και κόπους μιας ζωής, με καλλιέργειες, με ζωικό κεφάλαιο, άγρια ζώα, επενδύσεις εκατομμυρίων ευρώ, βλέπουμε δίκτυα και υποδομές να γίνονται στάχτες. Κάθε χρόνο, εδώ και δεκαετίες, θρηνούμε κι ένα κομμάτι του τόπου μας. Μικραίνει η ζωντανή Ελλάδα. Κι αυτό θα συνεχιστεί. Φυσικά, δεν είναι κάτι που αφορά μόνον τη χώρα μας. Είναι ζήτημα παγκόσμιο. Όμως εάν περιμένουμε να το λύσουν σε Συνόδους οι ηγέτες παγκοσμίως, ορθώνοντας επιτέλους ανάστημα απέναντι στην κλιματική κρίση -αυτήν που βέβαια έφεραν οι ίδιοι με τις πολιτικές τους επισπεύδοντας την κλιματική αλλαγή-, τότε θα απαντούσα με μια λαϊκή έκφραση: «Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι». Εάν ήθελαν να προστατέψουν πραγματικά τον πλανήτη, θα το έκαναν, δεν θα επικαλούνταν τα κόστη. Τα κέρδη μπήκαν πάνω απ’ όλα, είναι προφανές. Μόνο που όλο αυτό συνοδεύεται με το εφήμερο. Εφήμερα τα κέρδη, εφήμερη η παραμονή στον πλανήτη, η ζημιά μόνο μόνιμη κι ανεπανόρθωτη. Γιατί μη μου πείτε πως με τα καλαμάκια τα χάρτινα, τις πιο ψιλές πλαστικές σακούλες πήραμε και μέτρα για να μην πληγώνουμε το περιβάλλον! Θυμηδία προκαλούν όλα αυτά, που κρατάει μέχρι να λιώσει το… καλαμάκι.
Όλα τα παραπάνω βέβαια θα μπορούσαν να γράφονται όλες τις εποχές του χρόνου, μετά τις ζημιές από πλημμύρες, χιόνια, χαλάζια και πάει λέγοντας. Οι τελευταίες ημέρες όμως, με τον παρατεταμένο διαρκή καύσωνα, μας δείχνουν ξεκάθαρα πως είμαστε έρμαια των κλιματικών συνθηκών -ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός κάνει λόγο για τον θερμότερο Ιούλιο ever-, το θερμόμετρο στη χώρα θυμίζει θερμοκρασίες του ’77 στην Ελευσίνα ή και τον φονικό καύσωνα του ’87.
Τα 45άρια που σκαρφαλώνουν στα θερμόμετρα σήμερα εγκυμονούν κινδύνους για όλους μας. Περισσότερο για τους ηλικιωμένους, τις ευπαθείς ομάδες, τα μικρά παιδιά, τους εργαζόμενους έξω. Μας πυροβολούν κι εμάς και το περιβάλλον. Κι επανερχόμαστε στις πυρκαγιές. Όσα καμπανάκια κι αν χτυπούν οι μετεωρολόγοι για τις θερμοκρασίες, τα μποφόρ, όσα αλέρτ κι αν στέλνει η πολιτική προστασία για τις… ιδανικές συνθήκες από πλευράς επικινδυνότητας για εκδήλωση πυρκαγιάς, όσες περιπολίες κι αν κάνουν εθελοντές με καραούλι στις δύσκολες συνθήκες, θα πρέπει να το ξαναδούμε από την αρχή συνολικά το ζήτημα. Να το δούμε σοβαρά.
Το Μάτι δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ. Και να μη δώσει ποτέ να το ξαναζήσουμε. Το να χτυπά το 112 και να μετακινεί χιλιάδες πολίτες για σωθούν από τις πύρινες φλόγες, σίγουρα είναι το πλέον αποτελεσματικό μέτρο για την προστασία της ανθρώπινης ζωής. Πρέπει όμως να χτυπήσει και το άλλο 112, το εσωτερικό μας καμπανάκι. Να αφήσουμε τον ωχαδερφισμό, να πάρουμε σκούπα στην αυλή μας, να ξυπνήσουν οι δήμοι και να κάνουν πραγματικά τη δουλειά τους, η κεντρική διοίκηση να δημιουργήσει πραγματικές συνθήκες Πολιτικής Προστασίας, διαχρονικές δομές με πληρότητα στην Πυροσβεστική, στα Δασαρχεία κι όπου αλλού.
Τα παλιά ευφυολογήματα περί «στρατηγού ανέμου» ή τα σημερινά περί αναπόδραστης κλιματικής αλλαγής είναι φανερό πλέον ότι ανήκουν στο προηγούμενο κεφάλαιο, τα ξεπέρασε η ίδια η ζωή. Όπως επίσης λύσεις του τύπου «παίρνω από την πυροσβεστική για να κάνω πληρώματα στα ΕΚΑΒ» και την επομένη υποδέχομαι Ρουμάνους, Πολωνούς και Σλοβάκους πυροσβέστες, για να αντιμετωπίσω τις φωτιές. Κάναμε ένα βήμα, επιτυχείς εκκενώσεις, πάμε επιτέλους να στήσουμε και τους μηχανισμούς πρόληψης, να αλλάξουμε άρδην τον στίχο του ποιητή.