Θεός φυλάξοι, και μην το... ματιάσουμε, αλλά η φετινή αντιπυρική περίοδος δείχνει να κυλά εξαιρετικά ομαλά, σε σχέση πάντοτε με την τεράστια οικολογική καταστροφή που συντελέστηκε τόσο πέρσι όσο και τα προηγούμενα χρόνια στη χώρα μας τέτοια εποχή. Όχι ότι μειώθηκε ο αριθμός των πυρκαγιών που εκδηλώνονται καθημερινά (οι οποίες είναι δεκάδες, και ιδίως στη Θεσσαλονίκη πρέπει να έχει σημειωθεί ρεκόρ). Τουναντίον. Απλώς μειώθηκε -στο μηδέν, μέχρι στιγμής- ο αριθμός των mega-πυρκαγιών, οι οποίες είναι οι... απάλευτες -τρανό παράδειγμα η, και με τη βούλα, μεγαλύτερη στην Ευρώπη, στο δάσος Δαδιάς στον Έβρο το 2023. Ναι, υπήρξαν δασικές φωτιές που έκαιγαν επί μέρες, αλλά μόνον σε όρη, όπως στο Πάικο, στον Όρβηλο και στο Φαλακρό.
Γιατί δεν... μετράνε αυτές τόσο πολύ στο τεφτέρι μας; Γιατί ήταν πυρκαγιές που είναι εξαιρετικά δύσκολο επιχειρησιακά να αντιμετωπιστούν, αφενός λόγω υψομέτρου, αναγλύφου και δυσχερούς πρόσβασης στο μέτωπο, ακόμη και για τα εναέρια μέσα, και αφετέρου λόγω... ασύμμετρων απειλών, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του Όρβηλου, που ήταν και η πλέον πολυήμερη, τα αχαρτογράφητα ναρκοπέδια. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η ευνοϊκότερη συνθήκη φέτος -επαναλαμβάνουμε, έως σήμερα- οφείλεται στις κλιματολογικές και πυρομετεωρολογικές συνθήκες. Αυτό, όμως, δεν προκύπτει από τα στοιχεία, καθώς οι συνθήκες αυτές είναι, αν όχι χειρότερες (πιο καυτός Ιούνιος στα χρονικά, πιο καυτός Ιούλιος στα χρονικά, παρατεταμένος καύσωνας, ανελέητη λειψυδρία, μηδενική υγρασία στα δάση κ.ά.), τουλάχιστον ισοδύναμες με τις περασμένες χρονιές.
Αυτό που μετά βεβαιότητος προκύπτει από το πεδίο είναι ότι φέτος -επαναλαμβάνουμε, έως σήμερα- η ανταπόκριση στα περιστατικά είναι αμεσότερη και πιο αποδοτική. Πετούν περισσότερα εναέρια μέσα, κινητοποιούνται ταχύτερα, δρουν αποτελεσματικότερα. Η διαχείριση, λοιπόν, είναι αισθητά καλύτερη στη φετινή αντιπυρική περίοδο -κι αυτό αποτυπώνεται και στους αριθμούς καμένων στρεμμάτων, όσο και να... σκούζουν στον μικρόκοσμο των social media αυτοί που παραπληροφορούν και καταστροφολογούν. Από την άλλη, βέβαια, υπάρχουν ακόμη μεγάλες τρύπες στο σύστημα και ανεπούλωτες πληγές στο πλέον σημαντικό πεδίο: την πρόληψη. Μπορεί η απόφαση για τους καθαρισμούς οικοπέδων να ήταν στη σωστή κατεύθυνση, αλλά η εφαρμογή και η μετέπειτα διαχείριση ήταν στην κακή. Στους περισσότερους δήμους τα κλαδέματα έφυγαν από τα ακίνητα και απλώς στοιβάχτηκαν σε λόφους πλάι σε κάδους σκουπιδιών -εν δυνάμει πυριτιδαποθήκες σε κάθε γωνιά της χώρας. Οι Δασικές Υπηρεσίες μένουν -πολύ κακώς- ακόμη έξω από το παιγνίδι, υποστελεχωμένες και δίχως σαφή -πολλώ μάλλον κομβική- αρμοδιότητα, ενώ τα υπερπολύτιμα δάση μας παραμένουν ακαθάριστα και οι πόροι για καθαρισμούς, διάνοιξη/συντήρηση δασικών δρόμων και ενίσχυση/διαπλάτυνση αντιπυρικών ζωνών εξακολουθούν να είναι τραγικά ανεπαρκείς. Να λέμε τα καλά, αλλά να (μη σταματούμε ποτέ να) λέμε και τα στραβά.
Το 112 στη Θεσσαλονίκη θέλει... ζυγοστάθμιση
Και μιας και μιλάμε για... στραβά, φωτιές και πρόληψη, ας πάμε στο 112. Εδώ στη Θεσσαλονίκη (στη Μητροπολιτική, γιατί εστάλη τον Ιούνιο και στον δήμο Βόλβης), από την έναρξη της αντιπυρικής περιόδου μέχρι σήμερα, έχει ηχήσει δύο φορές, στις 18 Ιουλίου και στις 4 Αυγούστου. Και τις δύο ήταν για φωτιές στα ανατολικά, σε Τρίλοφο και Αγία Παρασκευή-Σουρωτή, και τις δύο ήταν προληπτικά και όχι... εκκενωτικά, δηλαδή καλούσαν σε ετοιμότητα, για παν ενδεχόμενο. Όλα καλά μέχρι εδώ, γιατί εν τη γενέσει τους έδειχναν αμφότερες ιδιαίτερα επικίνδυνες για κατοικημένες περιοχές και απειλητικές για ανθρώπινες -και όχι μόνον- ζωές. Εντούτοις, αν και μιλάμε για φωτιές σε οικισμούς στον δήμο Θέρμης, με αρκετά χιλιόμετρα απόσταση να τους χωρίζουν από τον κυρίως αστικό ιστό, τα προειδοποιητικά μηνύματα από τον αριθμό έκτακτης ανάγκης έφτασαν πολύ μακρύτερα. Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, κατά τη μαζική ειδοποίηση υπήρξαν πλείστοι όσοι παραλήπτες στην Πυλαία, στην... Ανάληψη, στη... Νεάπολη, ακόμη και στον... Εύοσμο! Μάλιστα στην περίπτωση της Πυλαίας -η οποία βρισκόταν μερικά... χιλιόμετρα εγγύτερα στα μέτωπα- παρατηρήθηκε το εξής: σε κάποιους πολίτες το μήνυμα έφτασε όμως σε κάποιους άλλους όχι, σε πολυκατοικίες που μεταξύ τους έχουν απόσταση λίγα μόλις δεκάδες μέτρα! Πολύ δυνατό εργαλείο το 112 για φυσικές καταστροφές κι επικίνδυνες καταστάσεις, αλλά λίγο να το... καλιμπράρουμε, γιατί πανικοβάλλουμε ανθρώπους που δεν θα 'πρεπε, ορισμένοι εκ των οποίων είναι και κάποιας ηλικίας.
«Στρώσε το στρώμα σου» αλλού στο Παρίσι…
«Όπως στρώσεις, έτσι θα κοιμηθείς», λέει η παλιά γνωστή παροιμία. Βεβαίως δεν αναφέρεται στην ποιότητα του στρώματος για έναν καλό ύπνο, αλλά για τις πράξεις και τις συνέπειές τους. Στο Παρίσι πάντως των Ολυμπιακών Αγώνων φαίνεται πως δεν έστρωσαν -κυριολεκτικά- και πολύ καλά κρεβάτια στο Ολυμπιακό Χωριό για τους χιλιάδες αθλητές. Μαθαίνουμε γενικώς πως οι Γάλλοι το πήγαν λίγο… σφιχτά με τα ευρώ που ξόδεψαν. Τώρα μάλλον φαίνεται πως πληρώνουν τη νύφη. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από τα παράπονα που κάνουν τον γύρο του θριάμβου στα social media. Είδαμε τον Ιταλό Ολυμπιονίκη της κολύμβησης να στρώνει σεντονάκι για έναν κανονικό ύπνο σε πάρκο του Ολυμπιακού Χωριού κι όχι στο… καμαράκι του. Είδαμε επίσης μια Μολδαβή αθλήτρια να ανεβάζει βιντεάκι στο Χ (πρώην τουίτερ) με το οποίο... σκανάρει τις αρνητικές επιδόσεις του κρεβατιού της. Φτηνά υλικά, πρόχειρη κατασκευή, λέει, και το κάνει φύλλο και φτερό, αποδεικνύοντας πως δεν ενδείκνυται για την πολυπόθητη ξεκούραση, ειδικά των αθλητών. Οι διοργανωτές πάντως διατείνονται πως τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν είναι ανακυκλώσιμα και φιλικά στο περιβάλλον. Πάντως φιλικά στους αθλητές δεν το λες… Μάλλον αυτό έπαιξε και ρόλο στην απόφαση της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης και πήρε την επίσημη αγαπημένη και πήγαν σε ξενοδοχείο του Παρισιού, για μια άνεση παραπάνω και φυσικά για σωστή ανάπαυση. Είπαμε: όπως στρώσεις… Δηλαδή φανταστείτε: να μην κοιμάσαι καλά, να μην ξεκουράζεσαι και την άλλη μέρα να βουτάς στον Σηκουάνα ως αθλήτρια του τριάθλου και να κολλάς βακτήριο από το μολυσμένο νερό, ε τότε μιλάμε για άλλο στρώσιμο!
Τουμπιώτες και... νηπιακός ΚΟΚ
Ούτε μία ούτε δύο, αλλά τρεις παρεμβάσεις οδοσήμανσης έχουν επιχειρήσει οι αρμόδιες αρχές σε σταυροδρόμι... καρμανιόλα στην Κάτω Τούμπα προκειμένου να αποφεύγονται τροχαία ατυχήματα. Ο λόγος για τη συμβολή των οδών Ναυπλίου και Βοσπόρου, όπου πολλοί οδηγοί θεωρούν πως τα οχήματα που κινούνται επί της οδού Ναυπλίου έχουν προτεραιότητα μιας και ο δρόμος είναι πιο πλατύς. Στην πραγματικότητα, όμως, η οδός Βοσπόρου είναι αυτή που έχει την προτεραιότητα, αφού αποτελεί την προέκταση του μεγαλύτερου τμήματος της οδού που κατέρχεται από το γήπεδο της Τούμπας. Αποτέλεσμα αυτής της σύγχυσης; Η καταγραφή πολλών μικροατυχημάτων στη συμβολή των οδών, όπου οι περίοικοι ακούν συχνά πυκνά έντονα φρεναρίσματα αλλά και... στούκες αυτοκινήτων. Στις γωνίες της Ναυπλίου και από τα δύο ρεύματα υπάρχουν δύο πινακίδες STOP σε διαφορετικό υψόμετρο, οι οποίες όμως σε περιόδους... άνθισης καλύπτονται από τα κλαδιά και το φύλλωμα δένδρων που υπάρχουν στο σημείο. Πριν από περίπου μία πενταετία υπήρξε νέα παρέμβαση με κώνους στα πλαϊνά της οδού Ναυπλίου, σε μία προσπάθεια να ελαττώνουν ταχύτητα οι οδηγοί. Ούτε αυτή η παρέμβαση στάθηκε ικανή για να γίνει... οφθαλμοφανές ποιος έχει προτεραιότητα, με αποτέλεσμα οι αρχές να επιχειρούν για τρίτη φορά στο σημείο, βάφοντας το σήμα του STOP στον δρόμο. Σίγουρα σε αυτήν την περίπτωση δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς τις αρμόδιες υπηρεσίες για ολιγωρία, παρά μόνον τους οδηγούς για... επιεικώς επικίνδυνη απροσεξία! Ή μήπως μυωπία;
Οι οδηγοί που βλέπουν μισογεμάτο το ποτήρι του... πάρκινγκ
Ένας... παράδεισος σε σύγκριση με την κόλαση του χειμώνα είναι οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης τον Αύγουστο. Οι καλοκαιρινές διακοπές έχουν «διώξει» από την πόλη τη βαβούρα και την κίνηση. Όσοι τυχεροί -ή άτυχοι, εξαρτάται πώς βλέπει κανείς το... ποτήρι- έχουν ξεμείνει στη Θεσσαλονίκη απολαμβάνουν το προνόμια του να βρίσκουν εύκολα να σταθμεύσουν, να μην είναι μποτιλιαρισμένοι στο κέντρο επί μία ώρα και γενικά να μη ζουν την τυπική οδύσσεια της οδήγησης στη Θεσσαλονίκη. Βέβαια, η προσγείωση στην πραγματικότητα θα είναι σκληρή, όπως κάθε Σεπτέμβρη άλλωστε με τη ΔΕΘ, αλλά για τώρα ας τους αφήσουμε να ζήσουν, έστω για λίγο, το όνειρο...