Στην Ελλάδα όταν ένας πολιτικός φεύγει από τη ζωή, οι πολιτικοί του αντίπαλοι βρίσκουν να πουν και καλά και κακά λόγια. Όχι για τον χαρακτήρα του, αλλά για την πολιτική του δράση και το έργο του, εάν τύχει να έχει κυβερνήσει. Αυτό ακριβώς συμβαίνει αυτές τις ημέρες με τον Κώστα Σημίτη, που απεβίωσε την Κυριακή και κηδεύεται αύριο με τιμές εν ενεργεία πρωθυπουργού και δημοσία δαπάνη. Επικήδειο, μάλιστα, θα εκφωνήσει και ο σημερινός πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, του παραδοσιακά αντίπαλου κόμματος προς το ΠΑΣΟΚ, του οποίου πρόεδρος ήταν ο εκλιπών. Τίποτε περίεργο, παράξενο ή μεμπτό ως εδώ. Όλα φυσιολογικά, ανθρώπινα και λογικά.
Τι καλά που θα ήταν, όμως, εάν η ίδια μετριοπάθεια επικρατούσε απ’ όλους τους αντιπολιτευόμενους πολιτικούς αρχηγούς προς τον εκάστοτε πρωθυπουργό! Γιατί, δηλαδή, όσα -έστω λίγα- καλά που διαπιστώνουν μετά τον θάνατό του ότι έκανε, να μην το συνομολογούν όσο ζει και κυβερνάει; Γιατί όλες οι αντιπολιτεύσεις στην Ελλάδα να μη βρίσκουν τίποτα καλό σε ό,τι κάνουν οι κυβερνήσεις; Και γιατί όταν υποχρεώνονται να αναγνωρίσουν κάτι, το κάνουν τόσο… μίζερα και τσιγγούνικα; Με τόσα «ναι μεν, αλλά», «ίσως», «μπορεί», ενδέχεται» και τα σχετικά, ώστε στο τέλος να χάνεται η ουσία; Το ακόμη μεγαλύτερο κακό στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι αυτή την κακή και αντιπαραγωγική τακτική της στείρας αντιπολίτευσης που κυριαρχεί στα 50 χρόνια της μεταπολίτευσης στην κεντρική πολιτική σκηνή, υιοθετούν συλλήβδην όλοι όσοι μετέχουν σε εκλογικές διαδικασίες. Από τους αυτοδιοικητικούς και επιμελητηριακούς, μέχρι τα σωματεία, τους συλλόγους και τα συνδικάτα.
Η αυτοεπιβεβαίωση της ΓΣΕΕ
Μιας και ο λόγος για τα συνδικάτα, έχει ενδιαφέρον η -καθυστερημένη κατά δύο ημέρες λόγω προφανώς των αργιών που για κάποιους είναι… ιερές- ανακοίνωση της ΓΣΕΕ για τον θάνατο του Κώστα Σημίτη. Στην ανακοίνωση καταγράφεται εμφανώς η αγωνία του κ. Γιάννη Παναγόπουλου και των συνεργατών του στη διοίκηση της τριτοβάθμιας οργάνωσης των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα και στις ΔΕΚΟ, να επιβεβαιώσουν τη θέση τους στη δημόσια σφαίρα, που τα τελευταία χρόνια αμφισβητούν αρκετοί πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής, όπως -για παράδειγμα- ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος στα 4,5 χρόνια της πρωθυπουργίας του αρνήθηκε να συναντηθεί επισήμως με τη ΓΣΕΕ. Γράφει, λοιπόν, η Συνομοσπονδία στην ανακοίνωση που εκδόθηκε με αφορμή τον θάνατο του Κ. Σημίτη, αλλά εστιάζει στην αυτοεπιβεβαίωσή της, που προφανώς έχει μεγάλη ανάγκη: «Παρά τη διαφωνία και την αντιπαράθεση με τα συνδικάτα σε κρίσιμα ζητήματα, δεν μπορεί κάποιος να μην του αναγνωρίσει (σ.σ. του Σημίτη) την ικανότητα να αναζητά και να βρίσκει λύσεις, δίνοντας βαρύτητα και κατανοώντας τη σημασία του διαλόγου και τον αναντικατάστατο ρόλο στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της συνεννόησης και της συνεργασίας με τους κεντρικούς κοινωνικούς διαπραγματευτές (ΓΣΕΕ- Εργοδοτικές Οργανώσεις)». Με απλά λόγια: αυτό που αναγνωρίζει στον Σημίτη η ΓΣΕΕ είναι η αναγνώριση της ύπαρξης των κοινωνικών εταίρων ως κεντρικών κοινωνικών διαπραγματευτών! Μεταξύ άλλων -θα συμπληρώναμε εμείς- και στο ασφαλιστικό, στο οποίο υποχώρησε ο Σημίτης, διατήρησε την Ελλάδα των 50άρηδων συνταξιούχων και φτάσαμε -και γι’ αυτό, όχι μόνο γι’ αυτό- στο 2010 -2011, την χρεοκοπία της χώρας και τα μνημόνια, από τα οποία η Ελλάδα προσπαθεί ακόμη να… συνέλθει! Με μια γενιά χαμένη ανάμεσα στην ανεργία και την υποαμοιβόμενη εργασία!
Αναστάτωση στο ΑΠΘ
Μεγάλη αναστάτωση επικρατεί το τελευταίο διάστημα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, σχετικά με την υπόθεση του χιονοδρομικού κέντρου στο Πετρούλι, που βρίσκεται εντός του δάσους του πανεπιστημίου. Μια υπόθεση που την τελευταία εβδομάδα ανέδειξε με δημοσιεύματά της η Voria.gr. Ειδικά από χθες που, πλέον, οι πάντες επέστρεψαν στα πόστα τους μετά τις χριστουγεννιάτικες διακοπές, οι συζητήσεις στο campus και στα γραφεία του ΑΠΘ είναι πολλές, ενώ υπάρχει προσπάθεια η αντίδραση του πανεπιστημίου έναντι των αξιώσεων του δήμου Πύλης να είναι συστηματική και οργανωμένη. Αν και -για να λέμε την αλήθεια- με χρεωμένη μια… καραμπινάτη 20ετή ολιγωρία η κατάσταση μοιάζει να είναι εξαιρετικά περίπλοκη και ως εκ τούτου δύσκολη. Προφανώς οι επόμενες ημέρες, εβδομάδες, ίσως και μήνες είναι κρίσιμες για το θέμα, στο οποίο έχει εμπλακεί για τα καλά η κεντρική εξουσία, δηλαδή η κυβέρνηση. Και αυτό δεν είναι σίγουρα καλό για τον εκάστοτε πιο αδύναμο κρίκο, που στην προκειμένη περίπτωση μπορείτε να μαντέψετε ποιος είναι.
Ο σκιέρ στο Σέλι
Σώος και αβλαβής βρέθηκε χθες το μεσημέρι ο 23χρονος σκιέρ, ο οποίος τη Δευτέρα το απόγευμα απομακρύνθηκε από το Σέλι, κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να γυρίσει στη βάση του και βρήκε μια… σπηλιά για να περάσει το βράδυ του. Τέλος καλό όλα καλά, αλλά τώρα κάποιος οφείλει να ασχοληθεί με την ουσία, που δεν είναι άλλη από τις συνθήκες με τις οποίες ασκούνται κάποιες δραστηριότητες στην Ελλάδα. Διότι -για παράδειγμα- είναι γνωστό ότι το χιόνι κρύβει πολλές παγίδες, ειδικότερα εκτός των οργανωμένων χιονοδρομικών κέντρων. Ο καθένας, λοιπόν, που θέλει να απομακρυνθεί το κάνει με δική του ευθύνη ή μάλλον αυτό ισχυρίζεται. Όταν, όμως, γίνει η… στραβή, που συμβαίνει συχνά, εκείνοι που… τρέχουν και δεν φτάνουν είναι και όλοι οι υπόλοιποι. Η Πυροσβεστική Υπηρεσία με την ΕΜΑΚ, οι εθελοντικές ομάδες διασωστών (Ερυθρός Σταυρός κλπ.), ιδιώτες εθελοντές, ακόμη και ο στρατός εάν χρειαστεί. Χώρια η αγωνία και το δράμα των συγγενών και των φίλων, που περιμένουν και περιμένουν, χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι να περιμένουν. Όλοι αυτοί ταλαιπωρούνται για τον ένα, τον απρόσεκτο, ο οποίος ξεκίνησε το παιχνίδι του στην άγρια φύση αποκλειστικά και μόνο για την προσωπική του ευχαρίστηση χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες. Κάθε φορά -ελπίζουμε- το πάθημα να γίνει μάθημα, αλλά δεν γίνεται. Κάθε φορά -ευχόμαστε- η πολιτεία να λάβει κατασταλτικά και τιμωρητικά μέτρα προς παραδειγματισμό, αλλά και πάλι τίποτα δεν γίνεται. Απλώς η ζωή στην Ελλάδα συνεχίζεται τυχαία…