Πολύ αυστηρά -κατά γενική ομολογία- είναι τα μέτρα για τους παράτυπους μετανάστες από την Αφρική που φτάνουν στην Ελλάδα μέσω Λιβύης, τα οποία ανακοίνωσε χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Πολλοί θα πουν ότι καλά έκανε η κυβέρνηση, προκειμένου να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα που καθημερινά μεγεθύνεται, ενώ ταυτόχρονα τρίτες χώρες το εργαλειοποιούν για να πετύχουν διάφοροι δικτάτορες και δικτατορίσκοι τους προσωπικούς ιδιοτελείς σκοπούς τους. Από την άλλη, στο επίκεντρο αυτών των αυστηρών μέτρων δεν παύουν να είναι άνθρωποι, κάποιοι φτωχοδιάβολοι που αναζητούν μια καλύτερη ζωή, όπως έχουν κάθε δικαίωμα. Το ηθικό δίλημμα είναι μεγάλο, όπως μεγάλη είναι και η απογοήτευση για την αδυναμία της πολιτικής και της διπλωματίας να καταλήξουν σε μια πολιτισμένη λύση. Οι τεράστιες ανισότητες στον πλανήτη βρίσκονται στον πυρήνα αυτής της κατάστασης, αλλά όπως έχει αποδείξει η ιστορία της ανθρωπότητας το συγκεκριμένο πρόβλημα είναι μάλλον άλυτο. Οπότε το μόνο που μένει είναι η διαχείρισή του, που κανονικά θα έπρεπε να λαμβάνει υπόψιν της τις ανάγκες όλων των πλευρών, εν προκειμένων των μεταναστών, αλλά και των ευρωπαϊκών κοινωνιών που τους υποδέχονται. Δύσκολη εξίσωση. Και για να χρησιμοποιήσουμε ένα χαρακτηριστικό δημοσιογραφικό κλισέ, «σταυρόλεξο για πολύ δυνατούς λύτες».
Αλλαγές στη ΔΕΘ - Helexpo
Εξελίξεις αναμένονται σχετικά άμεσα στο διοικητικό σχήμα της ΔΕΘ – Helexpo, αφού οι αλλαγές προσώπων είναι δεδομένες. Επειδή η θητεία του σημερινού Διοικητικού Συμβουλίου λήγει στα τέλη Αυγούστου -ίσως να δοθεί μια μικρή παράταση, ώστε να μη διαταραχθεί η οργάνωση της 89ης ΔΕΘ του φετινού Σεπτεμβρίου- κι επειδή με βάση τη νομοθεσία στο ΔΣ συμμετέχουν εκπρόσωποι των παραγωγικών τάξεων της Θεσσαλονίκης και ευρύτερα της Βορείου Ελλάδος, το Υπερταμείο ως μέτοχος της ΔΕΘ – Helexpo έχει αποστείλει σχετικές επιστολές στους φορείς να ορίσουν τους εκπροσώπους τους για την επόμενη θητεία. Κάποια πρόσωπα θα παραμείνουν, κάποια θα αλλάξουν. Για παράδειγμα ο Σύνδεσμος Εξαγωγέων - ΣΕΒΕ θα ορίσει τον πρόεδρος του Σίμο Διαμαντίδη, στη θέση του πρώην αντιπροέδρου του, Γεδεών Βούλη. Τώρα, βέβαια, το ερώτημα για τον ΣΕΒΕ, αλλά και για τον Σύνδεσμο Βιομηχανιών Ελλάδος (ΣΒΕ, πρώην ΣΒΒΕ) είναι αν δικαιούνται να συμμετέχουν σε ένα ΔΣ που έχει τοπικά χωρικά χαρακτηριστικά. Οι δύο Σύνδεσμοι που διεκδικούν πανελλαδική εμβέλεια -ο ΣΒΕ τα έχει καταφέρει και έχει ήδη γίνει Κοινωνικός Εταίρος- έχουν θέση δίπλα σε φορείς που επελέγησαν επειδή εκπροσωπούν αμιγώς τις παραγωγικές τάξεις της Θεσσαλονίκης και της ευρύτερης περιοχής; Και ο πανελλήνιος ΣΒΕ βρίσκεται στο ΔΣ της ΔΕΘ – Helexpo, γιατί να μην έχει θέση και ο ΣΕΒ, ο ΣΕΤΕ και η Κεντρική Ένωση Επιμελητηρίων Ελλάδος;
O Αγγελούδης ξεναγός
Έχουμε δει δημάρχους, εκτός από το να ασκούν τα βασικά τους καθήκοντα, να βοηθούν στην καθαριότητα και στα συσσίτια, αλλά και να βάφουν. Να κάνουν όμως και τον ξεναγό σε τουρίστες είναι η πρώτη φορά. Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλιος Αγγελούδης χθες το πρωί βρέθηκε στην περιοχή του Λευκού Πύργου, απ’ όπου και έδινε τηλεοπτική συνέντευξη στο Mega. Εκείνη τη στιγμή περνούσε από το σημείο ένα γκρουπ τουριστών με τον ξεναγό τους, ο οποίος τους έδειχνε το λιμάνι και τους εξηγούσε ότι είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στη χώρα. Ακούγοντάς τον ο κ. Αγγελούδης ανέλαβε ρόλο! Διέκοψε τον ξεναγό, λέγοντας του ότι δεν τα λέει σωστά! Όπως εξήγησε στους τουρίστες το λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι πρώτο στη χώρα σε χύδην φορτίο. Οι τουρίστες ξαφνιάστηκαν από αυτήν την παρέμβαση και ρώτησαν να μάθουν ποιος είναι ο κύριος, με τον δήμαρχο να αυτοσυστήνεται επισημαίνοντας την ιδιότητά του. Όπως καταλαβαίνετε, ακολούθησαν γέλια και χειραψίες και φυσικά πολλές φωτογραφίες. Ας μην ξεχνάμε ότι ο κ. Αγγελούδης γνωρίζει πολύ καλά τα θέματα του λιμανιού, αφού επί χρόνια κατείχε τη θέση του προέδρου και διευθύνοντα συμβούλου της ΟΛΘ ΑΕ. Το αν βέβαια οι τουρίστες ήξεραν τι είναι το χύδην φορτίο, αυτό είναι μια άλλη υπόθεση. Ο δήμαρχος έκανε τη... δουλειά, υπερασπιζόμενος την (όποια) πρωτιά του λιμανιού της Θεσσαλονίκης...
Πλοίο στο λιμάνι
Μιας και μιλάμε για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, η χθεσινή ημέρα ήταν ακόμη μία ημέρα άφιξης κάποιου κρουαζιερόπλοιου. Ήταν γύρω στις 7 το πρωί όταν -όπως φαίνεται στη φωτογραφία- το κάτασπρο εντυπωσιακό και περήφανο πλοίο έμπαινε στο λιμάνι με στιλ αρχοντικό. Η εικόνα στην καρδιά του καλοκαιριού είναι έως και συγκινητική. Λίγο μετά -όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις- οι επιβάτες βγήκαν στην πόλη ή επέλεξαν να κάνουν κάποια εκδρομή για να γνωρίσουν τα πέριξ, δίνοντας μια αύρα κοσμοπολιτισμού στην περιοχή. Ακόμη, όμως, κι αν το χθεσινό κρουαζιερόπλοιο ξεκινούσε και ολοκλήρωνε τα δρομολόγιά του στη Θεσσαλονίκη, κάτι που σημαίνει ότι κάποιοι επιβάτες ολοκλήρωναν το ταξίδι τους και κάποιοι άλλοι το ξεκινούσαν, το αποτέλεσμα στην ατμόσφαιρα της περιοχής ήταν το ίδιο. Όπως ακριβώς όταν ταξιδεύει κάποιος στο εξωτερικό ανοίγει το μάτι του ακόμη κι αν δεν το επιδιώκει, έτσι κι όταν κάποιος ντόπιος βλέπει μπροστά του διαρκώς ξένους επισκέπτες επηρεάζεται κι ας μην το καταλαβαίνει.
Ο Καβάφης του Ράμφου
Ο Κωνσταντίνος Καβάφης είναι ένας μεγάλος Έλληνας ποιητής, για πολλούς ο μεγαλύτερος του 20ού αιώνα με βάση τη διεθνή του απήχηση. Ο Στέλιος Ράμφος είναι ένας σύγχρονος στοχαστής και φιλόσοφος, αν και ο ίδιος μάλλον δεν θα συμφωνούσε με τους συγκεκριμένους χαρακτηρισμούς. Ο ίδιος προτιμά να επισημαίνει ότι η εργασία του επικεντρώνεται στην ερμηνευτική του ελληνισμού με ιδιαίτερη έμφαση στην κατανόηση των πνευματικών χαρακτηριστικών που κληροδότησε το Βυζάντιο στη Νεότερη Ελλάδα, η άγνοια των οποίων εμποδίζει την αυτοσυνειδησία μας. Ερευνά κυρίως τις συνέπειες που είχε η ματαίωση της βυζαντινής Αναγεννήσεως για τη διάπλαση του νεοελληνικού ψυχισμού, ο οποίος παραμένει έκτοτε ελλειμματικός και αστάθμητος, έρμαιο των συγκυριών της ιστορικότητας. Οι δυο τους -ποιητής και στοχαστής- «συναντήθηκαν» το 2023 σε 30 διαλέξεις που έδωσε ο Ράμφος στο Ίδρυμα Βασίλη και Μαρίνας Θεοχαράκη για τον Καβάφη, με αφορμή τη συμπλήρωση 90 χρόνων από τον θάνατό του και προς τιμήν του. Οι σημειώσεις εκείνων των διαλέξεων έγιναν κείμενα για το βιβλίο με τίτλο «σαν αφθαρσία μέσα μας» και υπότιτλο «Ο χρόνος του Καβάφη» (Εκδόσεις Αρμός). Ένα βιβλίο απολαυστικό και αποκαλυπτικό, τουλάχιστον για όποιον το προσεγγίσει με την προσοχή που του χρειάζεται και τη συγκέντρωση που του αρμόζει. Όχι για να το εμπεδώσει, όπως ένα μάθημα στο σχολείο, αλλά για να κατανοήσει τη σκέψη του Ράμφου, που είναι λεπτομερής και ως εκ τούτου ακριβής. Όπως ο ίδιος ο συγγραφέας ομολογεί στο Προοίμιο του βιβλίου, «με έτρωγε το ερώτημα πώς γίνεται όταν διαβάζουμε Καβάφη να συγκινούμαστε αλλά να μην καταλαβαίνουμε ακριβώς γιατί». Κάτι στο οποίο προσπάθησε να απαντήσει μέσα από έναν «διάλογο» στοχαστή – ποιητή, αφού στις σελίδες παρατίθενται και εκτεταμένα αποσπάσματα από ποιήματα του Καβάφη. Το αποτέλεσμα είναι γοητευτικό, διότι, ακόμη κι αν η απάντηση στο ερώτημα που έθεσε εξ’ αρχής ο Ράμφος δεν είναι ούτε σαφής ούτε οριστική, η σκέψη του φωτίζει έναν ποιητικό λόγο, που μάλλον επί μακρόν στο μέλλον θα γνωρίσει κι άλλες αναγνώσεις και πολλές ερμηνείες. Ένα βιβλίο που στο τέλος αφήνει στον αναγνώστη περισσότερο μια γεύση Καβάφη παρά Ράμφου, κάτι που προφανώς ήταν και ο στόχος του στοχαστή.
