Έχω γράψει πολλές φορές στο παρελθόν ότι τα μεγάλα έργα μπορεί να κλέβουν τις εντυπώσεις, αλλά η πολιτική σημασία των μικρότερων έργων, των έργων καθημερινότητας, η διαχείριση, είναι αυτά που φέρνουν τελικά τις ψήφους. Ειδικά όταν μιλάμε για την αυτοδιοίκηση, που κρίνεται καθημερινά από τους πολίτες.
Οι δήμοι είναι ο πιο κοντινός διοικητικός θεσμός στους πολίτες. Δυνατότητες οι ίδιοι να διεκδικήσουν την πατρότητα ή να οικειοποιηθούν (όπως πολλάκις και παρελκυστικά γινόταν στο παρελθόν) μεγάλα έργα πλέον δεν υπάρχει. Ο κόσμος έμαθε πώς λειτουργούν τα πράγματα και πλέον πιστώνει τα μεγάλα έργα στην κυβέρνηση, στις Περιφέρειες, στην ΕΕ και ελάχιστα στις δημοτικές αρχές.
Αυτό είναι άλλωστε και το σωστό, αν και δεν αμφισβητείται ο κεντρικός ρόλος που παίζουν και εκεί οι δήμοι. Με αυτή τη λογική, ένας δήμος οφείλει να χαμηλώνει το βλέμμα στα πιο «μικρά και ταπεινά» και μια δημοτική αρχή πρέπει πρωτίστως να επενδύει στην καθημερινότητα, στα μικρότερα, πλην όμως καθοριστικά για την ποιότητα ζωής των πολιτών, έργα, εφαρμόζοντας κατά προτεραιότητα την τέχνη του εφικτού.
Είναι (εντελώς υποκειμενικά το αναφέρω) η πιο κατάλληλη μέθοδος των δημοτικών αρχών για να επανεκλεγούν.
Θα περιοριστώ στα του δήμου Θεσσαλονίκης, αλλά το παράδειγμα έχει αναλογία σε όλους τους δήμους. Και θα περιοριστώ εκεί διότι από την αρχή της θητείας του Στέλιου Αγγελούδη είχα κάνει μια κουβέντα του ποδαριού μαζί του και διαπίστωσα ότι έχει ταυτόσημη λογική με τη δική μου. Τότε στα λόγια. Σήμερα στην πράξη κατά την εκτίμησή μου. Και έχω αυτή την εκτίμηση διότι βλέπω τις προσπάθειες στα λεγόμενα μεγάλα έργα, βλέπω τις προσπάθειες στα δημοτικού χαρακτήρα έργα μεγάλου όμως προϋπολογισμού και του τα πιστώνω, αλλά ανάλογη πίστωση θα έδινα και στους προκατόχους του. Οι μεγάλες αναπλάσεις, οι μεγάλες πλατείες, το ξύλινο ντεκ στην παλιά παραλία, ο άξονας της Αριστοτέλους επαναλαμβάνω ότι είναι εμβληματικά έργα και κάθε δήμαρχος θα ήθελε να κόψει την κορδέλα τους και να πιστωθεί την υλοποίησή τους, όμως σπανίως μπορούν να αρχίσουν και να ολοκληρωθούν σε μία ή ακόμα και σε δύο δημαρχιακές θητείες. Συνεπώς, οι πολίτες έκριναν πάντα και συνεχίζουν να κρίνουν από τις μικρότερες αναπλάσεις, από τη διαχείριση της καθαριότητας, από τα πάρκα, από τη διαχείριση της κυκλοφορίας κτλ.
Την αφορμή για τη σημερινή άποψη την πήρα από την επένδυση της δημοτικής αρχής στα δημόσια πάρκα. Στους χώρους πρασίνου, που καθορίζουν την ποιότητα ζωής στη Θεσσαλονίκη. Διότι καλώς όλοι κοιτάζουν πώς θα γίνει μητροπολιτικό πάρκο η ΔΕΘ, πότε θα ολοκληρωθεί το Μητροπολιτικό Πάρκο Παύλου Μελά και πώς θα γίνουν όλα τα ανενεργά στρατόπεδα χώροι πρασίνου, όμως με κάποιους μεγάλους πυρήνες πρασίνου δεν βελτιώνεις δραστικά τη δραματική έλλειψη πρασίνου στη Θεσσαλονίκη. Με τα πολλά και μικρά πάρκα, κάθε γειτονιά αποκτά περισσότερο πράσινο. Επιπροσθέτως, αποδεικνύεις ότι νοιάζεσαι για τον δημόσιο χώρο και ότι δεν αφήνεις τα πάρκα να ρημάζουν και να έχουν εικόνα εγκατάλειψης, αποτελώντας εστίες αστικής υποβάθμισης, αντί για νησίδες πρασίνου, αναψυχής και για πυρήνες ανάσας στην καθημερινότητα. Και επιπλέον απαντάς στον επείγοντα χαρακτήρα του προβλήματος σε αντίθεση με τα προαναφερθέντα μεγάλα έργα, τα οποία σέρνονται στον χρόνο αναγκαστικά. Η καθημερινότητα δεν μπορεί να περιμένει βελτίωση για χρόνια και δεκαετίες... Αν ο απολογισμός της θητείας μιας δημοτικής αρχής βασίζεται στην αναγνώριση των προσπαθειών που έκαναν για την υλοποίηση μεγάλων έργων, τότε σε επίπεδο αποτελέσματος το κενό είναι τόσο μεγάλο, που κάνει την προσπάθεια να μην αρκεί. Η κοινωνία θέλει έργο. Θέλει να της δείξεις τι έκανες κι όχι τι προσπάθησες να κάνεις.
Πάμε τώρα στα πάρκα της Θεσσαλονίκης. Στο ΑΠΕ/ΜΠΕ διάβασα έναν μίνι απολογισμό της δημοτικής αρχής για τα δημόσια πάρκα, από τον αντιδήμαρχο Περιβάλλοντος, Αστικού Πρασίνου και Αστικής Πανίδας, Βασίλη Διαμαντάκη. Από τις αρχές Σεπτεμβρίου, αναφέρεται ότι έχουν μεταμορφωθεί πλήρως οχτώ κεντρικά πάρκα στις δημοτικές κοινότητες και συγκεκριμένα εξωραΐστηκαν τα πάρκα στην πλατεία Καλλιθέας, στο Κουλέ Καφέ, στην πλατεία Μουσχουντή, στο κέντρο της πόλης (πάρκο Λυγγερίδη), στο γήπεδο του Άρη (πάρκο Αλκμήνης), στον Πύργο Τριγωνίου, στον Άγιο Θεράποντα Τούμπας (πάρκο Νίκου Παπάζογλου) και στο πάρκο της Νέας Παραλίας πίσω από το άγαλμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Επίσης, η σημερινή δημοτική αρχή δημιούργησε δύο σημαντικά πάρκα, στην Αμφιπόλεως της Τούμπας και στην Μπουμπουλίνας της Άνω Πόλης και άμεσα προγραμματίζεται η κατασκευή έξι νέων πάρκων τσέπης και η διαμόρφωση άλλων δύο σε διάφορες περιοχές.
Και στον προγραμματισμό είναι η ανάπλαση των πάρκων Ηρώων στην Τριανδρία, Σταμάτη Καραμανλή στη Χαριλάου, ο χώρος μπροστά από το Βαφοπούλειο και το πάρκο στη συμβολή Μητροπούλου και Γαμβέτα, που θα ονομαστεί -σύμφωνα με το δημοσίευμα- σε πάρκο Ίμβρου και Τενέδου. Αυτά ως το τέλος του έτους ανέφερε ο αντιδήμαρχος.
Τώρα σκεφτείτε εάν συνεχιστεί αυτό το ενδιαφέρον του δήμου και για τα υπόλοιπα πάρκα του, πόσο θα αλλάξει η εικόνα της Θεσσαλονίκης, η λειτουργία των γειτονιών και τελικά η ποιότητα της καθημερινότητας των δημοτών. Για να το αντιληφθείτε στο μέγεθός του, ο δήμος Θεσσαλονίκης διαθέτει συνολικά 245 πάρκα, με τα 80 να είναι μεγάλα και τα μισά από το σύνολο να μην είναι σε καλή κατάσταση...
Αν συνεχίσει με την ίδια ζέση ο κ. Αγγελούδης αυτή τη δουλειά με τα πάρκα κι αν αντιστοίχως λειτουργήσει ανάλογα και στα άλλα ζητήματα καθημερινότητας και στα υπόλοιπα «απλά και μικρά» έργα, τις δράσεις στην κοινωνία και την επένδυση στο εφικτό, τότε πιστεύω πως θα καρπωθεί το έργο του για την πόλη στις κάλπες του 2028. Και οι καρποί δεν θα είναι αμελητέοι. Προσωπικά υποστηρίζω πως θα είναι καθοριστικοί στην επιδίωξή του να επανεκλεγεί.