Στα Στενά του Ορμούζ οι Αμερικανοί έχουν ήδη ξεκινήσει έναν νέο γύρο επίδειξης ισχύος. Ο Τραμπ πιέζει με οικονομική ασφυξία το Ιράν προειδοποιώντας πως οι ΗΠΑ θα εξολοθρεύσουν οποιοδήποτε πλοίο πλησιάσει τον αποκλεισμό των στενών που ξεκίνησε από χθες. Το Ιράν ανταποδίδει τις απειλές κάνοντας λόγο για «στρατιωτική προπαγάνδα» από πλευράς Τραμπ που δεν αντανακλά την πραγματική ισορροπία δυνάμεων. Όλα δείχνουν ότι το επόμενο δεκαήμερο θα αποδειχθεί εξαιρετικά κρίσιμο για τις εξελίξεις.
Εσωτερική αμφισβήτηση
Στο εσωτερικό, πάντως, των Ρεπουμπλικανών και του κινήματος MAGA (Make America Great Again) εκφράζεται ήδη έντονη δυσαρέσκεια για τον πόλεμο στο Ιράν και τις κινήσεις του προέδρου Τραμπ, σε τέτοιο βαθμό που ορισμένοι πρώην φανατικοί υποστηρικτές του τον αποκαλούν απαξιωτικά «υπουργό πολέμου του Ισραήλ». Ειδικά, δε, αν ο πόλεμος στο Ιράν καταλήξει σε επί της ουσίας φιάσκο για τις ΗΠΑ, η αμφισβήτηση για τον Τραμπ θα κορυφωθεί και, όπως ψιθυρίζεται, ενόψει και των επόμενων προεδρικών εκλογών, μπορεί να ενεργοποιηθούν σενάρια περί πρόωρης αντικατάστασής του με πρόσχημα ζητήματα σχετικά με τη φυσική ή την ψυχική του υγεία. Το ότι ο Τραμπ ανέβασε στα social media φωτογραφία από AI με τον εαυτό του ως... Ιησού Χριστό, που μετά τη διέγραψε προβάλλοντας αστείες δικαιολογίες και αφού προηγουμένως είχε προλάβει να τα βάλει ακόμα και με τον Πάπα Λέοντα, μάλλον... ενισχυτικά λειτουργεί για αυτά τα ακραία σενάρια. Σε κάθε περίπτωση, η στρατιωτική υπεροπλία των ΗΠΑ παγκοσμίως είναι δεδομένη και θα είναι πραγματικό κατόρθωμα του Αμερικανού προέδρου αν με τον πόλεμο στο Ιράν τη θέσει υπό αμφισβήτηση...
Ο Όρμπαν στο σπίτι του
Στο μεταξύ, οι Ούγγροι ξαπέστειλαν στο σπίτι του τον φιλορώσο (και φίλο του Τραμπ! ) Βίκτορ Όρμπαν κακήν κακώς, αλλά στην Ελλάδα κάποιοι επιμένουν ότι η λύση για τα προβλήματα της Ευρώπης είναι η… Μόσχα, δείχνοντας τη Βουδαπέστη. Μάλλον, λοιπόν, έχουν δίκιο αυτοί που πιστεύουν ότι ανάμεσά μας υπάρχουν κάποιοι που -απλώς- βλέπουν τα πράγματα… ανάποδα. Έτσι είναι εάν έτσι νομίζετε και περί ορέξεως… κολοκυθόπιτα.
Η… άδεια Θεσσαλονίκη
Τις τελευταίες τέσσερις - πέντε ημέρες που στον κόσμο είχαμε τις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ – Ιράν στο Ισλαμαμπάντ και την αποκαθήλωση Όρμπαν στην Ουγγαρία η ορθόδοξη Ελλάδα γιόρταζε την Ανάσταση και το Πάσχα. Η Θεσσαλονίκη ήταν άδεια, όσο άδεια μπορεί να είναι μια πόλη, που σε κάποιες στιγμές θύμιζε… Δεκαπενταύγουστο, τόσο άδεια ήταν. Ούτε, λοιπόν, η ακριβή βενζίνη, ούτε η γενικότερη ακρίβεια, ούτε ακόμη και το γενικευμένο οικονομικό πρόβλημα δεν κατάφεραν να κρατήσουν τους Θεσσαλονικείς εντός των τειχών. Κι ας μην ήταν και τόσο ανοιξιάτικος ο καιρός. Μάλλον, τελικά, τα οικονομικά θέματα οι Έλληνες τα διαβάζουν κάπως… αλλιώτικα. Από σήμερα, βέβαια, κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, αν και η πλήρης αποκατάσταση της εικόνας θα έρθει τις επόμενες ημέρες, κυρίως με το άνοιγμα των σχολείων την προσεχή Δευτέρα.
Κοινωνία στη Νέα Παναγία
Στη Θεσσαλονίκη έχει εγκατασταθεί τους τελευταίους μήνες ο σημερινός υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Μαργαρίτης Σχοινάς, ο οποίος πιθανότατα θα πολιτευτεί στις επόμενες εκλογές. Καθόλου τυχαία, λοιπόν, ο πρώην αντιπρόεδρος της Κομισιόν, βρέθηκε το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου να παρακολουθεί τη θεία λειτουργία και να κοινωνεί των αχράντων μυστηρίων στην εκκλησία της Νέας Παναγίας, στην οδό Δημητρίου Γούναρη, κάτω από την Τσιμισκή. Στη λειτουργία χοροστάτησε ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος, ο οποίος από μικροφώνου ευχήθηκε στον υπουργό επιτυχία στα νέα του καθήκοντα. Η Δημοκρατία και κυρίως η εκλογή θέλει θυσίες!
Ποδήλατα στο μετρό
Η φωτογραφία με τους δύο ποδηλάτες και τα ποδήλατά τους στο μετρό της Θεσσαλονίκης τραβήχτηκε χθες. Για όσους τυχόν έχουν απορίες το καθεστώς για τη μεταφορά ποδηλάτων και πατινιών στον υπόγειο σιδηρόδρομο της Θεσσαλονίκης είναι το εξής: Κατά την κρίση του εντεταλμένου προσωπικού της THEMA και ανάλογα με τις συνθήκες πληρότητας του συρμού, επιτρέπονται μέχρι δύο ποδήλατα ανά συρμό και η είσοδός τους γίνεται από την τελευταία θύρα, με την προϋπόθεση να είναι συμβατικά και όχι ηλεκτρικά. Η μεταφορά των ηλεκτρικών δίτροχων απαγορεύεται πλήρως.
Βίοι παράλληλοι
Οι συγγραφείς -και ιδιαίτερα οι δοκιμιογράφοι- συχνά επινοούν τα θέματά τους, καθώς προσεγγίζουν με ιδιαίτερο τρόπο δημόσια πρόσωπα, που συνιστούν κομμάτι της προσωπικής τους μυθολογίας. Κάπως έτσι ο Νικ Χόρνμπυ, γνωστός για την αγάπη του στο ποδόσφαιρο και τη ροκ μουσική, επέλεξε να γράψει για δύο εμβληματικές μορφές του αγγλοσαξωνικού πολιτισμού, τον βικτωριανό συγγραφέα Τσαρλς Ντίκενς (1812-1870) και το πρόωρα χαμένο είδωλο της διεθνούς μουσικής σκηνής, τον γεννημένο στη Μιννεσότα Prince (κατά κόσμον Prince Rogers Nelson, 1958-2016). Στο «Ντίκενς & Prince – Βίοι παράλληλοι» (μετάφραση Χίλντα Παπαδημητρίου, εκδόσεις Πατάκη) ο Νικ Χόρνμπυ στέκεται κυρίως σε τρία σημεία. Στην υψηλή παραγωγικότητα των δύο προσώπων, στο γεγονός ότι και οι δύο είχαν γίνει διάσημοι μέχρι τα 25 τους χρόνια και ότι έφυγαν από τη ζωή σε ηλικία 58 ετών. Φυσικά άλλο να είσαι 58 στον 19ο αιώνα και άλλο στον 21ο, αλλά αυτό είναι κάτι διαφορετικό. Πέρα από τους συσχετισμούς, αρκετοί εκ των οποίων βρίσκονται στο μυαλό και την καρδιά του συγγραφέα, πράγμα που δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητικό, ο Χόρνμπυ ρίχνει μια ενδιαφέρουσα ματιά στο βίο, την πολιτεία και το έργο των δύο προσώπων, ενώ ταυτόχρονα ξύνει την επιφάνεια προσπαθώντας να μπει -έστω περιορισμένα- στην ουσία της δουλειάς του καθενός. Και τα πάει μια χαρά, υπό την έννοια ότι το κείμενο του ούτε βαρύ και δυσανάγνωστο μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε όμως και απλώς περιγραφικό, χωρίς τροφή για τη σκέψη. Το «Ντίκενς & Prince» είναι τελικά μια εναλλακτική, εκ παραλλήλου, βιογραφική προσέγγιση στις ζωές των δύο δημιουργών. Εξετάζοντας το κοινωνικό τους στάτους αλλά και τις προσωπικές τους τραγωδίες, μα πάνω απ’ όλα το αστείρευτο ταλέντο τους, ο Χόρνμπυ δείχνει μέσα από παραλληλισμούς το πώς αυτές οι δύο ξεχωριστές προσωπικότητες από διαφορετικούς αιώνες «φώτισαν τον κόσμο», η καθεμιά με τον δικό τους τρόπο. Επίσης, ο Χόρνμπυ στοχάζεται με ενδιαφέροντα τρόπο για τη δημιουργικότητα, την πειθαρχία και τα ανεξάντλητα ψυχικά αποθέματα, που απαιτεί η σπουδαία τέχνη.
Νιώθοντας δέος, ο Χόρνμπυ αναρωτιέται αν υπάρχει κάποια αντίστοιχη περίπτωση σημαντικού δημιουργού που δούλεψε με αμείωτη ένταση και άφησε ένα τόσο πλούσιο έργο σε σύντομο χρονικό διάστημα. Την απάντηση τη βρίσκει στο πρόσωπο του Ντίκενς, ο οποίος πέθανε περισσότερα από εκατό χρόνια πριν ο Prince ξεκινήσει τη μουσική του καριέρα.
