Αν υποθέσουμε ότι ένα από τα πολιτικά προβλήματα του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η κριτική που δέχεται από τα δεξιά του επειδή του χρεώνουν χαλαρότητα και υποχωρητικότητα στα ελληνοτουρκικά, τη διέξοδο του προσφέρει τώρα ο Ερντογάν και η τουρκική κυβέρνηση. Οι καθημερινές ενοχλήσεις της Άγκυρας, όπως εκφράζονται από την προεδρία της Τουρκίας μέχρι τα διάφορα υπουργεία (Εξωτερικών, Άμυνας, Εσωτερικών), τόσο για τη στρατιωτική παρουσία της χώρας μας στην Κύπρο (φρεγάτες και F-16), όσο και για το αντιαεροπορικό και αντιπυραυλικό σύστημα Patriot που έχει εγκατασταθεί στην Κάρπαθο, λειτουργούν υπέρ της ελληνικής κυβέρνησης, που στο συγκεκριμένο επίπεδο εκμεταλλεύτηκε την κρίση στη Μέση Ανατολή. Διότι τι σόι υποχωρητικότητα να χρεώσεις σε κάποιον που χώνει οπλικά συστήματα στη μύτη του εχθρού; Ή που προωθεί ένοπλες δυνάμεις σε σημεία που κανείς προηγουμένως δεν είχε κάνει, τουλάχιστον τα τελευταία 50 χρόνια;
Το τετ α τετ Μενδώνη – Παπαγεωργίου και…
Ένα σύντομο τετ α τετ είχε ο Συντονιστής του Γραφείου του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη Γιάννης Παπαγεωργίου με την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, η οποία τις προηγούμενες ημέρες βρέθηκε στην πόλη μεταξύ άλλων και για τα λαμπερά εγκαίνια του ανακαινισμένου κτηρίου του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης, στην οδό Φράγκων. Εκεί είδαμε τον κ. Παπαγεωργίου να έχει ένα σύντομο διάλογο με την υπουργό. Όπως μάθαμε η συζήτησή τους επικεντρώθηκε αφενός στο Μουσείο με τις αρχαιότητες του Μετρό στο Μητροπολιτικό Πάρκο Παύλου Μελά και αφετέρου στην περιοχή πέριξ του Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου. Μάλιστα, οι γύρω τριγύρω άκουσαν Μενδώνη και Παπαγεωργίου να λένε ότι το Μουσείο του Μετρό, τα έργα στο οποίο προχωρούν με πολύ γρήγορους ρυθμούς, θα είναι φανταστικό. «Ο πολιτισμός είναι στις προτεραιότητες της κυβέρνησης. Αυτή τη στιγμή στη Θεσσαλονίκη υλοποιούνται έργα, που δεν έχουν ξανά γίνει στην πόλη», είπε, λίγο μετά τα εγκαίνια του ανακαινισμένου κτηρίου του ΚΩΘ, σε συνομιλητές του ο Συντονιστής του Γραφείου του Πρωθυπουργού, ο οποίος έχει πάντα πλήρη εικόνα για τα έργα της πόλης.
Δάνειο από τον 18ο (!) αιώνα
Εγκεφαλικό κόντεψε να πάθει οφειλέτης στεγαστικού δανείου όταν πήρε την ενημέρωση από την εισπρακτική εταιρεία και είδε πως η μεταξύ τους συνεργασία ανάγεται στο 1753 (!!!). Ναι, σωστά καταλάβατε, από τον 18ο αιώνα αγόρασε το σπίτι, το οποίο ακόμη να ξοφλήσει. Σχεδόν έναν μήνα του πήρε για να βγάλει άκρη! Τι άκρη δηλαδή, στις επανειλημμένες ηλεκτρονικές οχλήσεις προς την εταιρεία, του ζήτησαν της Παναγιάς τα μάτια -κυριολεκτικά-, αφού χρειάστηκε μέχρι να πιστοποιήσει με ψηφιακή υπογραφή ότι το mail είναι δικό του. Και κάποια στιγμή ήρθε η απάντηση «εκπρόσωπός μας θα επικοινωνήσει μαζί σας». Αμ δε... Περίμενε, περίμενε και κάποια στιγμή το τηλεφωνικό κέντρο απάντησε. Νέος Γολγοθάς εκεί, αφού μέχρι να πιστοποιήσει τα στοιχεία του και να πειστεί η υπάλληλος ότι ο καλών είναι ο οφειλέτης, μόνο βαθμό πρεσβυωπίας δεν του ζήτησαν. Τελικά με απόλυτη ψυχραιμία άκουσε από την άλλη άκρη της γραμμής πως «το πρόβλημα θα διορθωθεί». Δεν είναι που αγχώθηκε ότι χρωστάει από το 1753. Είναι που σκέφτεται πως το στεγαστικό του δάνειο άλλαξε τρεις τράπεζες και τώρα πέρασε στα χέρια μιας εισπρακτικής, η οποία ακόμη δεν έχει ξεκάθαρη εικόνα για το ποιος είναι και τι υπόλοιπο έχει. «Αφού πληρώνετε κάθε μήνα, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας», του είπε η υπάλληλος. Αλλά δεν τον καθησύχασε...
Τα δύσκολα ελληνικά σχολεία
Μεγάλη συζήτηση στην εκπαιδευτική κοινότητα και όχι μόνο έχει προκαλέσει ο θάνατος της εκπαιδευτικού, η οποία υπηρετούσε στο 3ο Γενικό Λύκειο Θεσσαλονίκης και κατέληξε στις 7 Μαρτίου 2026 έπειτα από αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Ήδη το θέμα πήγε στη Βουλή από την Κυριακή Μάλαμα, έχει παρέμβει ο εισαγγελέας, ενώ σε υπηρεσιακό επίπεδο έχει διαταχθεί Ένορκη Διοικητική Εξέταση. Επίσης δι’ αλληλογραφίας παρεμβαίνουν και κάποιοι εμπλεκόμενοι (γονείς κλπ.) για να πουν ότι δεν φταίνε, αλλά η αποθανούσα ήταν περίεργη και τα σχετικά. Μήπως μπορεί να απαντήσει; Κακά τα ψέματα, δύσκολα μπορεί να υπάρξει ευθεία σύνδεση του θανάτου της με συμπεριφορές μαθητών ή προϊσταμένων, αλλά κάποιοι εκπαιδευτικοί συσχετίζουν το τραγικό συμβάν με τις εντάσεις και τις αντιπαραθέσεις που εσχάτως αυξάνονται στα σχολεία, κυρίως μεταξύ εκπαιδευτικών και γονιών, οι οποίοι διαρκώς γίνονται και πιο προστατευτικοί στα παιδιά τους. Αλλά και μεταξύ των εκπαιδευτικών και των διευθυντών των σχολείων, οι οποίοι εξίσου συχνά παίρνουν το μέρος των γονιών -έστω δια της ουδετερότητας- προσπαθώντας (δήθεν) να προστατέψουν τη φήμη του σχολείου τους από πιθανές καταγγελίες. Κατά γενική ομολογία χρειάζεται ένα γενικό... restart στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. και πριν από όλα στη σύγχρονη ελληνική οικογένεια, για να σταματήσουν να διολισθαίνουν τα ελληνικά σχολεία σε… θηριοτροφεία.
Οι… ακούνητες σκάλες του μετρό
Η …κατάρα της ακούνητης κυλιόμενης σκάλας φαίνεται πως ξαναχτύπησε στη στάση «25 Μαρτίου» του μετρό με τα παράπονα και τις ειρωνείες να επανέρχονται. «Όλα καλά, να δούλευαν και οι σκάλες καλύτερα θα ήταν…» μονολογούσε επιβάτης, ενώ άλλη κυρία σχολίαζε πως ενώ αποτελεί ένα αξιόπιστο και ταχύτατο μέσο, τελικά «είναι στοίχημα αν θα πετύχεις τις σκάλες να λειτουργούν».
Η αλήθεια είναι πως από τα τέλη Νοεμβρίου του 2024, όταν και πρωτολειτούργησε το μετρό στη Θεσσαλονίκη, μέχρι και σήμερα, οι σκάλες στο συγκεκριμένο σταθμό συχνά… υπολειτουργούν. Η συνήθης εικόνα για τις εν λόγω κυλιόμενες σκάλες, ειδικά στο δεύτερο επίπεδο πριν την αποβάθρα, είναι να μην λειτουργούν, οι τεχνικοί της εταιρείας OTIS να προσπαθούν να τις διορθώσουν, χωρίς μεγάλα ποσοστά επιτυχίας, όπως αποδεικνύεται.
Το πρόβλημα παραμένει και στη Νέα Ελβετία για δεύτερη συνεχή εβδομάδα, όπου έγινε, μάλιστα, εδώ και δύο μέρες η σχετική... προσαρμογή, καθώς ακούνητες είναι πλέον οι σκάλες καθόδου, ενώ οι ανόδου λειτουργούν κανονικά. Προφανώς, έγινε τράμπα στον χαλασμένο μηχανισμό για να μην κουράζεται τόσο ο κόσμος στο ανέβασμα, μέχρι να έρθει το ανταλλακτικό. Τα ανταλλακτικά αυτά, εάν αναλογιστούμε τα τόσο προβλήματα που έχουν προκύψει με τις κυλιόμενες σκάλες και τις τόσο μεγάλες καθυστερήσεις για την αποκατάστασή τους, λογικά δεν πρέπει να έρχονται από τον πλανήτη Γη αλλά μάλλον από τον Άρη, σίγουρα πάντως από το διάστημα, μπορεί και από άλλον Γαλαξία...
Το μετρό ήρθε για να αλλάξει την καθημερινή μετακίνηση χιλιάδων Θεσσαλονικέων και τα έχει καταφέρει. Ωστόσο, είναι πραγματικά θλιβερό και άδικο αυτές οι…λειτουργικές παραφωνίες να δημιουργούν κακή εικόνα και κυρίως να ταλαιπωρούν το επιβατικό κοινό.
Ένα κουίζ για τον κ. υφυπουργό
Γράφαμε, εδώ, πρόσφατα για τον πολυπράγμονα υφυπουργό Υγείας Δημήτρη Βαρτζόπουλου που φαίνεται να... έχει χάσει τη μπάλα από τα πολλά που προσπαθεί να κάνει αλλά τελικά λίγα προλαβαίνει λόγω του προβληματικού επιτελείου του. Μήπως ο κ. υφυπουργός πρόλαβε να ακούσει για τις ανάρμοστες και απαξιωτικές συμπεριφορές επικεφαλής οργανισμού που ο ίδιος εποπτεύει; Έχει πάρει κάτι το αφτί του; Αν όχι, ας τον ενημερώσει ο ιδιαίτερος του, κ. Χρυσόστομος Τσατσούλης. Αν προλάβει και αυτός, βέβαια, να ασχοληθεί με τον πραγματικό κόσμο και τα πραγματικά προβλήματα, αφού ο άνθρωπος έχει και μια πολιτική καριέρα να προετοιμάσει...
Τα γερασμένα ποδήλατα
Το αμερικανικό δράμα του 1969 «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» - του σπουδαίου Σίντεϊ Πόλακ με την εξίσου σπουδαία Τζέιν Φόντα και υποψήφιο για 9 Όσκαρ- θυμίζει η εικόνα ενός παρατημένου ποδήλατου λίγα μέτρα μακριά από τον τερματικό σταθμό του μετρό Νέας Ελβετίας. Κάποιος κάτοχος που προφανώς το βαρέθηκε ή πλέον δεν τον εξυπηρετούσε, παράτησε το κόκκινο αγωνιστικό ποδήλατο στα πρανή του χαμηλού λόφου στη Μιχαήλ Ψελλού και κάποιος άλλος βρήκε φρόνιμο να αφαιρέσει τη σέλα -το τι θα την κάνει είναι μια άλλη κουβέντα. Το θέαμα για τους επιβάτες του μετρό προκαλεί θλίψη, πέραν των άλλων κι επειδή ποδήλατο και μετρό αντιπροσωπεύουν δύο τελείως διαφορετικές εποχές στη μετακίνηση των ανθρώπων. Δεν είναι λίγοι μάλιστα αυτοί που κοντοστέκονται και το φωτογραφίζουν. Οι ρόδες έχουν ξεφουσκώσει -όπως λένε και οι Θεσσαλονικείς, «έπαθαν φούιτ»- ο σκελετός πήρε να σκουριάζει και το ποδήλατο στέκει εκεί περιμένοντας να μεταφερθεί είτε σε χώρο ανακύκλωσης, είτε απλώς σε μια χωματερή. Προσπερνώντας την ανοησία αυτού / αυτής / αυτών που το παράτησαν εκεί, στεκόμαστε στο ότι κάποτε πάνω σε αυτές τις δύο ρόδες ο ποδηλάτης έκανε ωραίες βόλτες και αλώνιζε τους δρόμους της πόλης και τώρα το πέταξε σε έναν από αυτούς. Πόσο κρίμα...
