Το σύνηθες μοτίβο είναι ο τσακωμός των ελληνικών κομμάτων για τα ελληνοτουρκικά και οι ευθείες ή συγκεκαλυμμένες μομφές για δήθεν υποχωρητικότητα, που συνήθως χρεώνει η… ηρωική αντιπολίτευση στη… συμβιβασμένη κυβέρνηση. Το κακό είναι ότι οι Τούρκοι έχουν αντιληφθεί πλήρως την ατμόσφαιρα και την τροφοδοτούν υποδαυλίζοντας τα… μίση και τα πάθη. Κάπως έτσι, με αφορμή την χθεσινή επίσκεψη Μητσοτάκη και δέκα υπουργών στην Άγκυρα, ο Τούρκος ΥΠΕΞ «χρεώνει» τη δήθεν αδιαλλαξία της ελληνικής πλευράς στα θέματα του Αιγαίου στον Δένδια, ο οποίος δεν ταξίδεψε χθες στην Άγκυρα. Η συνέχεια επί ελληνικού εδάφους αναμένεται από σήμερα, καθώς η επίσκεψη ολοκληρώθηκε. Ο Έλληνας ΥΠΕΞ θα ενημερώσει σχετικά την αρμόδια επιτροπή της Βουλής τη Δευτέρα, αλλά αυτό έχει γίνει και παλαιότερα χωρίς να κατευνάσει τις αντιρρήσεις.
Μια εβδομάδα στην Αυστραλία και…
Μια εβδομάδα θα διαρκέσει η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Αυστραλία, σύμφωνα με πληροφορίες που έρχονται στη διάθεση της Voria.gr. Και είναι λογικό, υπό την έννοια ότι κανείς δεν κάνει ένα ταξίδι περίπου 16 ωρών για μια-δυο μέρες. Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα περιοδεύσει σε διάφορες πόλεις της Αυστραλίας, όπου υπάρχει έντονο ομογενειακό στοιχείο, και θα γιορτάσει εκεί την 25η Μαρτίου. Μάλιστα, σύμφωνα με μια εκδοχή, υπάρχει ανοικτό και ένα ενδεχόμενο να εκφωνήσει μια ομιλία στην ομοσπονδιακή βουλή της χώρας. Κατά τα πρότυπα της ομιλίας στο Κογκρέσο των ΗΠΑ. Γεγονός το οποίο θα αποτελεί ξεχωριστή τιμή για τον Έλληνα πρωθυπουργό, αν τελικά πραγματοποιηθεί.
… ένα ταξίδι αστραπή στην Ινδία
Όμως, αυτό δεν θα είναι το μοναδικό μεγάλης διάρκειας αεροπορικό ταξίδι που θα κάνει το αμέσως προσεχές διάστημα ο κ. Μητσοτάκης. Άλλες πληροφορίες, που έρχονται στη Voria.gr από το Μέγαρο Μαξίμου αναφέρουν ότι στο γραφείο του πρωθυπουργού συζητούν σοβαρά το ενδεχόμενο να κάνει κι ένα ταξίδι-αστραπή στην Ινδία. Συγκεκριμένα, να μεταβεί στο Νέο Δελχί στις 19 Φεβρουαρίου, αν βεβαίως το επιτρέψει το σφιχτό πρόγραμμα του. Εκεί θέλει να πάει με αφορμή ένα μεγάλο διεθνές συνέδριο για την ΑΙ, που διοργανώνεται στην ινδική πρωτεύουσα. Οι πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν ότι ο πρωθυπουργός έχει προσκληθεί να μιλήσει, παρουσία του Ινδού ομολόγου του, Μόντι. Ωστόσο, ο Μητσοτάκης θέλει να πάει, κυρίως, για να δέσει όσο μπορεί περισσότερο τις σχέσεις της Αθήνας με το Νέο Δελχί. Για πολλούς λόγους, οικονομικούς και γεωστρατηγικούς. Σημειώστε τους προφανέστερους:
- Η Τουρκία βρίσκεται πολύ κοντά στο Πακιστάν, παραδοσιακό αντίπαλο και ανταγωνιστή της Ινδίας.
- Η Ινδία αναζητά πύλη εισόδου στην Ευρώπη, στο πλαίσιο του IMEC, που θα τη συνδέει με την ήπειρό μας. Και η Ελλάδα είναι βασική υποψήφια για να κερδίσει το πόστο.
- Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες αναζητούν αντίβαρο στην απομάκρυνση από τις ΗΠΑ. Προ ημερών ήταν στην Ινδία ο Γερμανός καγκελάριος Μερτς, προχθές το «παρών» στο Νέο Δελχί έδωσε σύσσωμη η ηγεσία της ΕΕ, ενώ τις βαλίτσες του ετοιμάζει και ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν.
Ειδικά η Ελλάδα, όμως, αναπτύσσει πολύ ιδιαίτερες σχέσεις με την πολυπλυθέστερη χώρα του κόσμου. Αρκεί να σημειωθεί ότι εκεί βρέθηκε προ ημερών και ο Έλληνας ΑΓΕΕΘΑ. Για την υπογραφή νέας αμυντικής συμφωνίας. Κάτι που σημαίνει ότι η χώρα μας αναζητά συστηματικά νέους συμμάχους, στην προσπάθειά της να καλύψει το αμερικανικό κενό, αν τελικώς προκύψει, κάτι που όλοι απεύχονται, αλλά παραμένει ένα ενδεχόμενο. Με την ευκαιρία, πάντως, να σημειώσουμε ότι δεν είναι όλοι στην κυβέρνηση υπέρ της «παράδοσης» του λιμανιού της Ελευσίνας στους Αμερικανούς. Άνευ όρων, όπως φαίνεται τουλάχιστον να προωθείται τώρα. «Παραείναι μεγάλο asset για τη χώρα, για να το δώσουμε χωρίς να πάρουμε ανταλλάγματα» είναι η ατάκα.
Χαλίκι στη λακκούβα
«Σε βούρκο κανονικό μετατρέπεται σε κάθε έντονη βροχόπτωση ο μικρός παράδρομος στη Χαριλάου, που οδηγεί από την Αλεξάνδρου Παπαναστασίου στην οδό Αλλατίνη. Κι αν κάποιος σπεύσει να πει «να ήταν και ο μόνος που συμβαίνει αυτό σε ολόκληρη την πόλη», υπάρχει μια λεπτομέρεια που καθιστά την παρέμβαση των αρμόδιων αρχών για να την αποκατάσταση του οδοστρώματος επιτακτική και επιβεβλημένη. Ξεκινώντας από την Παπαναστασίου η συγκεκριμένη δίοδος είναι το πιο ασφαλές πέρασμα για όποιον πεζό θέλει να κατευθυνθεί στον σταθμό Νέα Ελβετία του Μετρό Θεσσαλονίκης». Αυτά έγραφε στα τέλη Δεκεμβρίου η Voria.gr και το Καφέ Αριστοτέλους και το κείμενο συνοδευόταν από ντροπιαστικές φωτογραφίες. Ενάμιση μήνα μετά η εικόνα έχει αλλάξει, αφού το τελευταίο διάστημα οι υπεύθυνοι κάλυψαν τις επίμαχες λακκούβες με… χαλίκι. Η εικόνα είναι σήμερα αρκετά καλή (φωτογραφία), αλλά η απορία αυτονόητη. Έτσι που έπεσε το χαλίκι, δεν είναι λογικό να υποθέσει κανείς -έστω κι αν δεν είναι μηχανικός- ότι θα παρασυρθεί από την πρώτη έντονη βροχόπτωση και τα νερά που θα προκύψουν, αποκαλύπτοντας και πάλι τις λακκούβες; Προχειροδουλειά ή μήπως όχι;
Προσδοκίες και πεποιθήσεις
Η περιοχή της Μέσης Ανατολής τα τελευταία 80 χρόνια -πρακτικά από την επίσημη ίδρυση του κράτους του Ισραήλ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και συγκεκριμένα το 1948- βρίσκεται σε διαρκή αναταραχή με παγκόσμιο ενδιαφέρον. Το οποίο εξηγείται και από τη δύναμη των πόρων, κυρίως πετρελαίου και φυσικού αερίου, που «κρύβει» η περιοχή στο υπέδαφός της. Πολύ περισσότερο είναι το ενδιαφέρον για την Ελλάδα, που έχει γεωγραφική εγγύτητα με την περιοχή. Με τις διεργασίες στην περιοχή σε πλήρη εξέλιξη, μετά τον διετή πόλεμο ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χαμάς, την εύθραυστη εκεχειρία που επέβαλε ο Τραμπ, αλλά και το ανακάτεμα της τράπουλας που εξελίσσεται καθημερινά με φόντο το μπρα ντε φερ ΗΠΑ – Ιράν, το βιβλίο με τίτλο «Μέση Ανατολή 1945 – 2025» και υπότιτλο «Η τυραννία των προσδοκιών και των πεποιθήσεων» (Εκδόσεις Πατάκη) αποδεικνύεται τόσο απόλυτα επίκαιρο όσο και διαχρονικό. Τρεις Έλληνες ειδικοί -οι καθηγητές Διεθνών Σχέσεων Κώστας Υφαντής και Κωνσταντίνος Φίλης και ο αντιναύαρχος εν αποστρατεία Αλέξανδρος Διακόπουλος- συζητούν με έναν δημοσιογράφο -τον Μάκη Προβατά- για τη Μέση Ανατολή, με στόχο να φωτίσουν την περιοχή, στην οποία συνυπάρχουν και συγκρούονται πολλές διαφορετικές μεταξύ τους κοινότητες. Το ερώτημα είναι εάν αυτές οι κοινότητες μπορούν στην πράξη να συνυπάρξουν ειρηνικά; Ένα από τα συμπεράσματα, πάντως, είναι πως ό,τι γίνεται στη Μέση Ανατολή δεν μένει στη Μέση Ανατολή. Αλλά και ότι η Παλαιστίνη είναι μια περιοχή όπου η πραγματικότητα τροφοδοτεί μια ακραία βίαιη μυθολογία και αυτή η μυθολογία με τη σειρά της ανατροφοδοτεί με ακόμη μεγαλύτερα επίπεδα βίας την πραγματικότητα. Στο βιβλίο συνυπάρχουν τόσο ιστορικά στοιχεία όσο και οι πρόσφατες πυκνές και καταιγιστικές εξελίξεις. Οπότε διαβάζεται τόσο ως ιστορικό κείμενο και πολιτικό δοκίμιο, αλλά και ως εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ. Κι επειδή όσοι μιλάνε και γράφουν είναι Έλληνες η οπτική τους μας αφορά όλους.
