Τα σοβαρά επεισόδια που έγιναν το βράδυ του περασμένου Σαββάτου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης «προσγείωσαν» -κάπως… ανώμαλα είναι η αλήθεια- τις νέες πρυτανικές αρχές, που αντιλήφθηκαν στο πεδίο ότι η εξουσία στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο δεν σημαίνει μόνο γραφειοκρατία, λεζάντα, εκδηλώσεις και… κοσμικές εμφανίσεις. Όπως είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει σχεδόν όλη η… Θεσσαλονίκη τα πράγματα στο μεγαλύτερο ΑΕΙ της πόλης παραμένουν εξόχως σοβαρά. Η δεύτερη ανακοίνωση της πρυτανείας, λίγα λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα του Σαββάτου και μετά από την παρέμβαση του υπουργείου Παιδείας που ζήτησε εξηγήσεις, είναι χαρακτηριστική του κλίματος που επικράτησε εκείνες τις ώρες στους τελευταίους ορόφους του κτηρίου Διοίκησης του ΑΠΘ. Οι πρυτανικές αρχές κάνουν λόγο για την ανάγκη ελεγχόμενης εισόδου στα κτήρια του πανεπιστημίου, χωρίς να διευκρινίζουν με ποιον τρόπο θα επιτευχθεί αυτό. Προφανώς χρειάζεται τοποθέτηση τουρνικέ στις πόρτες, αλλά όπως αποδείχθηκε πριν από λίγα χρόνια αυτό δεν επαρκεί, διότι οι μπάρες που είχαν μπει στο κτήριο της πρυτανείας ξηλώθηκαν από… εισβολείς μέσα σε λίγες ημέρες. Επειδή η… χύμα κατάσταση κρατάει πολλές δεκαετίες η επαναφορά της κανονικότητας χρειάζεται χρόνο, χρήμα και ενισχυμένη επιτήρηση από ιδιωτική ασφάλεια. Χρειάζονται χρόνια αυστηρών ελέγχων, μέχρι η εξουσιοδοτημένη είσοδος για όλους όσους εισέρχονται στο χώρο να επιβληθεί και να καταστεί αυτονόητη διαδικασία. Και φυσικά η συνδρομή της αστυνομίας, όπου απαιτηθεί. Διότι η τάξη που επικρατεί σε μεγάλα πανεπιστήμια κύρους του εξωτερικού, την οποία όλοι ζηλεύουμε, είναι αποτέλεσμα παράδοσης και σεβασμού αιώνων, δεν κατακτήθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη.
Το αποτελεσματικό σχέδιο και…
Το ζήτημα είναι εάν στο ΑΠΘ -και σε άλλα ελληνικά πανεπιστήμια- υπάρχει η απαιτούμενη ικανότητα, μεθοδικότητα και υπομονή για να εφαρμοστεί ένα αποτελεσματικό σχέδιο. Διότι το νομοθετικό πλαίσιο υπάρχει από το περασμένο καλοκαίρι, χωρίς να εφαρμόζεται. Όπως φαίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις άλλο η ακαδημαϊκή ιδιότητα και άλλο η διοίκηση ενός οργανισμού, που στην περίπτωση του ΑΠΘ αποδεικνύεται δύσκολη δουλειά. Ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει και ο σημερινός υφυπουργός Παιδείας, Νίκος Παπαϊωάννου, ο οποίος διετέλεσε πρύτανης του ΑΠΘ και επομένως γνωρίζει από πρώτο χέρι τις προκλήσεις, τα στοιχήματα και τις δυσκολίες.
…η αστυνομική επέμβαση
Το άλλο που καταλάβαμε το βράδυ του Σαββάτου είναι ότι όταν η αστυνομία θέλει μπορεί. Για πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση, οι δυνάμεις της επενέβησαν εντός του κτηρίου της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Προχώρησε μάλιστα σε προσαγωγή πάνω από 300 υπόπτων, πρακτικά όσων βρίσκονταν στο Πολυτεχνείο εκείνη την ώρα. Ένα αναμφισβήτητα δύσκολο εγχείρημα, χωρίς να ανοίξει… ρουθούνι. Τελικά δεν είχαμε κάποια σύλληψη, αλλά το μήνυμα επιβολής της τάξης ήταν ισχυρό και κανείς δεν μπορεί να το αγνοήσει.
Ο… ελληνικός Ψυχρός Πόλεμος
Τα επεισόδια στο ΑΠΘ, πάντως, κατάφεραν να εκτοπίσουν από την πρώτη θέση τη ειδησεογραφίας το Σαββατοκύριακο την υπόθεση του Έλληνα αξιωματικού της αεροπορίας, που συνελήφθη με την κατηγορία της κατασκοπίας υπέρ της Κίνας. Μια ιστορία με ελληνικό χρώμα, βγαλμένη θαρρείς από τις παγωμένες ημέρες και νύχτες του Ψυχρού Πολέμου, ο οποίος προφανώς εξακολουθεί να διεξάγεται στο παρασκήνιο με άλλους πρωταγωνιστές και άλλες μεθόδους. Όπως φαίνεται -παράλληλη υπόθεση με άλλα χαρακτηριστικά υπάρχει σε εξέλιξη αυτές τις ημέρες και στη Γαλλία- η Κίνα δεν περιορίζεται στην παραγωγική, οικονομική και εμπορική επέκτασή της ανά τον κόσμο, αλλά επιδιώκει και στρατιωτικό ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ. Και μετέρχεται όλων των μεθόδων. Ως αποτέλεσμα το κατάλαβαν ακόμη και όσοι σκέφτονταν διαφορετικά μέχρι τώρα: ανεξαρτήτως χρώματος και πολιτικού προσανατολισμού οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δρουν με τον ίδιο τρόπο κι έχουν ως υπέρτατο στόχο την αύξηση της ισχύος τους. Ανάμεσα στις υπερδυνάμεις του πλανήτη δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, τουλάχιστον όπως αντιλαμβάνεται αυτές τις έννοιες ο κάθε απλός άνθρωπος. Μάλλον όλοι είναι κακοί, ο καθένας με τον τρόπο του.
Ο Νικηφορίδης του Παύλου Μελά
Για τα περισσότερα μεγάλα έργα γνωρίζουμε – οι περισσότεροι τουλάχιστον - τους αρχιτέκτονές τους, ποιοι είναι δηλαδή αυτοί που τα σχεδίασαν. Για παράδειγμα η Νέα Παραλία, η ανάπλαση της οποίας φέρει την υπογραφή του γνωστού αρχιτεκτονικού διδύμου Πρόδρομου Νικηφορίδη και Bernard Cuomo, με τον πρώτο, πλέον, να έχει και την ευθύνη για την εικόνα και τη λειτουργία του συγκεκριμένου σημείου της Θεσσαλονίκης ως αντιδήμαρχος! Μόνο στο Μητροπολιτικό Πάρκο Παύλου Μελά η δημοτική αρχή δεν αναφέρεται στον ή στους σχεδιαστές της παρέμβασης. Στον αρχιτέκτονα ή στο αρχιτεκτονικό γραφείο που έκανε τη δουλειά. Σα να έγινε από… μόνη της! Η αρχιτεκτονική μελέτη, λοιπόν, της μεταμόρφωσης του πρώην στρατοπέδου Παύλου Μελά σε Μητροπολιτικό Πάρκο έχει επίσης τη σφραγίδα των Νικηφορίδη - Cuomo. Γι’ αυτό από το 2017, επί δημαρχίας Δημήτρη Δεμουρτζίδη, ο κ. Νικηφορίδης είχε προσληφθεί ως σύμβουλος για το έργο και όπως ομολογούν όσοι συμμετέχουν στην προσπάθεια πρόσφερε ουσιαστική βοήθεια. Πάντως, η αλήθεια είναι πως ακόμη και μέχρι σήμερα, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, πολλά Σαββατοκύριακα το αρχιτεκτονικό δίδυμο βρίσκεται μέσα στον χώρο του Μητροπολιτικού Πάρκου, παρακολουθεί την εξέλιξη των εργασιών στο πεδίο και παρεμβαίνει στον σχεδιασμό, όποτε χρειάζεται. Άλλωστε για τους αρχιτέκτονες τα σχέδια και τα έργα τους είναι σαν… παιδιά τους. Δεν τα εγκαταλείπουν ποτέ.
Γαλάζια ανάπτυξη στη Θεσσαλονίκη
Σημείο αναφοράς για τη Γαλάζια και Βιώσιμη Ανάπτυξη («Blue & Sustainable Growth») στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης) καθιστά τη Θεσσαλονίκη το διεθνές συνέδριο «1ο Blue Heritage Summit Thessaloniki», που διοργανώνει ο οργανισμός BeyondCSR υπό την αιγίδα του Υφυπουργείου Εσωτερικών -Τομέας Μακεδονίας και Θράκης, στις 18 και 19 Μαρτίου. Θα συμμετέχουν δεκάδες διακεκριμένοι ομιλητές και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι από το ελληνικό αλλά και το διεθνές πολιτικό, επιχειρηματικό και ακαδημαϊκό προσκήνιο.
Το Blue Heritage Summit αποτελεί θεσμό -πλαίσιο του ευρύτερου Blue Heritage Project, μιας διεθνούς πρωτοβουλίας που συνδέει τη γαλάζια, κυκλική και αναγεννητική οικονομία με τον πολιτισμό, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση ενός αναγεννητικού μοντέλου ανάπτυξης για παράκτιες περιοχές, με στόχο την ενίσχυση της ανθεκτικότητας, καινοτομίας και βιώσιμης ευημερίας των τοπικών κοινωνιών με άξονα τη διπλή μετάβαση - ψηφιακή και πράσινη.
Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου θα εξεταστούν θεματικές που αφορούν τα χρηματοοικονομικά, την ενέργεια, το περιβάλλον, τον πολιτισμό, τον αγροδιατροφικό τομέα, την τεχνολογία, την καινοτομία, την επιχειρηματικότητα, τον τουρισμό, τις υποδομές, τα λιμάνια, την παιδεία, τη ναυτιλία και την διπλωματία, με στόχο την παραγωγή projects, policy papers και oδικού χάρτη βέλτιστων πρακτικών, που θα προωθηθεί σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Στόχος είναι η ανάδειξη της χώρας μας, κυρίως της Βορείου Ελλάδος, ως σημείου αναφοράς για το «Blue & Sustainable Growth» στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Μείνετε συντονισμένοι!
Η μπίρα του… Πατριάρχη
Μετά από παρέμβαση του… Πατριαρχείου προέκυψε η τελική μορφή της μπίρας «Βεργίνα Πορφύρα», την οποία έβγαλε στην αγορά η Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης το 2013. Σε επίσκεψή τους στην εταιρεία της Κομοτηνής εκπρόσωποι του Πατριαρχείου τη δοκίμασαν αφιλτράριστη από τη δεξαμενή και τους άρεσε, οπότε προέτρεψαν τους ανθρώπους της Ζυθοποιίας να την κρατήσουν έτσι. Μάλιστα, το πρώτο μπουκάλι της «Πορφύρα» πήγε κατευθείαν στον Πατριάρχη. Πάντως η δική του αγαπημένη από τη γκάμα της Ζυθοποιίας Μακεδονίας Θράκης, σύμφωνα με τα στελέχη της, είναι η Βεργίνα Weiss.
Η μπίρα στη Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης όμως δεν είναι παρούσα μόνο στις παραγωγικές της εγκαταστάσεις. Ακόμα και οι βρύσες και οι νιπτήρες στις τουαλέτες του καφέ της εταιρείας στην Κομοτηνή είναι εμπνευσμένοι από το σύμπαν της μπίρας, παραπλανώντας για λίγο όσους πάνε να πλύνουν τα χέρια τους…
