Απορώ με όσους απορούν επειδή η Ενωμένη Ευρώπη παρουσιάζει εικόνα διάλυσης. Τι άλλο μπορεί να συμβεί όταν η Ε.Ε. συντίθεται από κράτη με συγκρουόμενα συμφέροντα; Και δεν είναι παράδοξο, ότι τα σηπτικά φαινόμενα γίνονται εντονότερα, όσο περισσότερα είναι τα κοινά μέτρα που επιβάλλονται. Η κατ’ επίφαση αυξανόμενη ισχύς της Ε.Ε. αυξάνει αναλογικώς και τις αντιθέσεις μεταξύ των κρατών-μελών της.
Όσο καιρό ήταν τελωνειακή ένωση οι κοινές αποφάσεις ήσαν ελάχιστες και μπορούσαν να ληφθούν ομοφώνως, εκ του λόγου ότι τα συμφέροντα ήσαν κοινά. Όταν άρχισαν να αυξάνονται τα μέλη, ομού με τους τομείς κοινής πορείας, τόσο περισσότερες γίνονταν οι αντιθέσεις, οι οποίες όμως καλύπτονταν επειδή οι ανίσχυρες χώρες αποδέχονταν μείωση της εθνικής κυριαρχίας τους, έναντι των επιδοτήσεων, που προσκαίρως έφεραν οικονομική ανάπτυξη, αλλά μεσοπροθέσμως εξασθένηση της ίδιας παραγωγικότητας.
Κλασικό παράδειγμα η Ελλάδα, που στον βωμό απόκτησης ευρωπαϊκών πόρων, προς ικανοποίηση λαϊκών αιτημάτων και άγρα ψήφων, εγκατέλειψε ουσιαστικώς την πρωτογενή και εν μέρει την δευτερογενή παραγωγή, με αποτέλεσμα όταν η Τρόικα απαίτησε -και πέτυχε- την μείωση των μισθών με το επιχείρημα πως τα προϊόντα μας θα γίνουν ανταγωνιστικά, στα χείλη όλων υπήρξε το ερώτημα, τι προϊόντα έχουμε που θα ανταγωνιστούν τα ξένα (πέραν του γεγονότος ότι το εργατικό κόστος είναι ένας μόνον από τους πολλούς παράγοντες που καθορίζουν την τιμή προϊόντων).
Δηλαδή, σιγά-σιγά αλλά σταθερά, η Ε.Ε. έπαψε να είναι ένωση ισότιμων κρατών, με τα ισχυρά να επιβάλουν την θέλησή τους επί των ανισχύρων. Στην ουσία, ισχύει αυτό που έγραψε ο Θουκυδίδης, μεταφέροντας τον διάλογο Αθηναίων-Μηλίων κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο.
Στις αναφορές των αδύναμων Μηλίων στο «δίκαιο», οι ισχυροί Αθηναίοι απαντούν ωμά: «Ξέρετε πως μπορούμε να μιλάμε για δίκαιο όταν και δύο μέρη έχουν ίση ισχύ και ότι οι ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι ό,τι τους επιβάλλει η αδυναμία τους». Με άλλα λόγια: τα συμφέροντα κινούν τον κόσμο, οι αξίες διαμορφώνονται στο πεδίο της διαπάλης αξιώσεων ισχύος.
Και δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Πώς μπορούν να είναι ισότιμα τα μέλη και τα ασθενέστερα να επιβάλουν την θέλησή τους επί των ισχυροτέρων. Αυτό το ζήτημα είχε εγερθεί ήδη από την ίδρυση του ΟΗΕ, όταν Βρετανός λόρδος αναρωτήθηκε, πώς είναι δυνατόν να έχει μία ψήφο η Βρετανία και ομοίως μία ψήφο η Αλβανία. Άλλωστε, αυτό τονίζουμε ιδιαιτέρως όσοι κατακρίνουμε την ψήφιση από τον κ. Ν. Αναστασιάδη συμφωνίας με τους Τουρκοκύπριους, όπου λέγεται πως «τα δύο μέρη είναι ισότιμα». (Με τον κ. Αναστασιάδη να θέλει να ερμηνεύει τον όρο «ισότιμο μέλος» συμφώνως προς την πληθυσμιακή αναλογία, τον δε κ. Ακκιντζί περί ίσης κυριαρχίας, όπερ και το ορθότερο).
Καθ’ όλη την διάρκεια της ιστορίας των εθνών, οι ενώσεις κρατών-πόλεων, ακόμη και όταν εκκινούσαν οικειοθελώς την ίδρυσή τους, πάντα υπήρχε κάποιος ισχυρός που επέβαλε την θέση του. Τον είδαμε τόσο στην Αθηναϊκή Συμμαχία (όπως γίνεται μνεία ανωτέρω) αλλά και στην συμμαχία των Λακεδαιμονίων, όπου οι αποσχισθείσες πόλεις από την Αθηναϊκή Συμμαχία προσέτρεξαν να τεθούν υπό την ηγεμονία της Σπάρτης.
Πώς άλλως πέτυχε την ενότητα των Πανελλήνων ο Μ. Αλέξανδρος. Με συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης και διαπραγματεύσεις «τύπου Τσίπρα», ή με την ισχύ της μακεδονικής φάλαγγας; Και οι ΗΠΑ δεν προήλθαν μετά από αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, όπου ο νικητής επέβαλε την θέση του;
Γι’ αυτό και θεωρώ λυπηρό όταν οι πολιτικοί μας ανοηταίνουν με βερμπαλιστικές διακηρύξεις, αντί να πολιτευθούν με βάση την πραγματικότητα. Είπε εχθές ο κ. Καμμένος: «Η Ευρώπη δεν γίνεται να ενωθεί με το ζόρι. Ο διάλογος και η δικαιοσύνη είναι εκείνα που μπορούν να κρατήσουν ενωμένη την Ευρώπη (…) Πρέπει να υπάρχει μία δίκαιη αντιμετώπιση απέναντι σε όλες τις χώρες, να γίνεται σεβαστή η απόφαση των λαών και να μην μετατρέπονται οι σύμμαχοι σε πιστωτές που εκβιάζουν».
Αυτά είναι εκθέσεις ιδεών, όσων δεν έχουν αντιληφθεί το πρόβλημα, ούτε έχουν να προτείνουν κάτι το θετικό. Οι δύο υπερδυνάμεις, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ «με το ζόρι» ένωσαν τα πολλά μικρά κρατίδια. «Με το ζόρι» είναι ενωμένη η Κίνα, «με το ζόρι» ιδρύθηκε το ισπανικό κράτος. Και πολλά κράτη θα διατηρούνται για κάποιο διάστημα όσο υπάρχει η κρατική βία. Αν δεν υπήρχε, ρίξτε μια ματιά στον ευρωπαϊκό χάρτη, και θα διαπιστώσετε πόσα κράτη θα διαλυθούν, αν επιτραπεί στους λαούς περιφερειών να αποφασίσουν μόνοι τους.
Από την στιγμή, επομένως, πού Ελλάδα μπήκε στην ΕΟΚ, χωρίς να ερωτηθεί ο λαός, και χωρίς καν να γίνουν συζητήσεις για τα υπέρ και κατά (τα ίδια και χειρότερα με την ΟΝΕ) σημαίνει ότι αποδέχθηκε την μείωση της εθνικής κυριαρχίας της προς όφελος των ισχυρών (Προστάτιδες Δυνάμεις, τις έλεγαν κάποτε, μόνον ο όρος άλλαξε).
Τι θα συμβεί με την Ευρώπη; Αυτό που συνέβη με την Αθηναϊκή Συμμαχία. Οι αδικίες από τους επηρμένους ισχυρούς, όσο αυξάνονται, τόσο θα μεγαλώνει ο λεγόμενος ευρωσκεπτικισμός. Και επειδή ο ισχυρός από μόνος του δεν ελαττώνει ποτέ τις απαιτήσεις του, η κατάληξη είναι η διάλυση. Απλώς, ο χρόνος είναι άγνωστος, επειδή στο κρεβάτι της εντατικής μπορεί κάποιος να παραμείνει για καιρό.