Και η φετινή χρονιά προοιωνίζεται χρυσή για τον τουρισμό μας. Έτσι δείχνουν τα μηνύματα, οι κρατήσεις στα καταλύματα, τα κρουαζιερόπλοια που θα δέσουν, οι κρατήσεις των πτήσεων. Φαίνεται πως πιάνουν τόπο οι καμπάνιες μας στο εξωτερικό κι οι τουρίστες από την αλλοδαπή θα μας προτιμήσουν και φέτος. Το πόσοι από μας τους εγχώριους θα κάνουν τουρισμό και για πόσο είναι άλλο κεφάλαιο.
Οι αριθμοί δείχνουν πάντα πως κονταροχτυπιόμαστε με το χρυσό ΄19, τότε που κόντεψε να βουλιάξει η χώρα από τους τουρίστες - άλλωστε ο τόπος μας είναι από τους ομορφότερους στον κόσμο, είναι γνωστό αυτό, ιδιαίτερα το καλοκαίρι. Τα πράγματα δείχνουν πως πάμε σταδιακά να γίνουμε δυνατός προορισμός και για όλες τις εποχές του χρόνου. Να προσπεράσουμε το γνωστό μοντέλο «νησιά, ήλιος, θάλασσα» και να μπουν στην ατζέντα και οι προορισμοί του χειμώνα. Βλέπουμε ότι περνάει στον κόσμο. Άμα συναντάς Γάλλο στο Πήλιο χριστουγεννιάτικα, αυτό μάλλον σημαίνει.
Ωστόσο, το γεγονός πως η τουριστική μας βιομηχανία είναι η πλέον ακμάζουσα εδώ και δεκαετίες και η συμμετοχή της στο ΑΕΠ μας είναι αξιοθαύμαστη δεν πρέπει για κανέναν λόγο να μας επιτρέπει στραβοτιμονιές. Το «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ΄ αγόρι μου» που τραγουδούσε κάποτε η Μαρινέλλα δεν φτάνει το 2023. Άλλο τα μερακλώματα κι άλλο η επένδυση. Γιατί αφού είμαστε τουριστική χώρα και χιλιάδες ζουν από τον τουρισμό, δεν αρκεί μόνον να έχουμε σήμερα τουρίστες. Στόχος μας θα πρέπει να είναι να συνεχίσουμε να δεχόμαστε και τα… παιδιά των νυν τουριστών στο μέλλον.
Πώς όμως θα τα καταφέρουμε όταν λέμε «φέτος θα έρθουν καμιά 30ριά εκατομμύρια τουρίστες στη χώρα μας» και μπαίνοντας στον Μάη κι ενώ έχει ξεκινήσει η τουριστική σεζόν, ακόμη ψάχνουμε χέρια να την υπηρετήσουν; Το είδαμε και πέρυσι, το βλέπουμε και φέτος. Δεν είναι κακό να κάνει κανείς λάθος, κακό είναι όμως να μην μαθαίνεις από αυτό και όταν κάθε χρονιά έχουμε τα ίδια, το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα.
Επίσης, δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει πως τουρισμός κι εστίαση πάνε χέρι χέρι. Οι αριθμοί μάς δείχνουν μπόρες σε ό,τι αφορά το εργατικό δυναμικό και σε αυτόν τον κλάδο. Η τουριστική μας θερινή σεζόν ξεκίνησε και με το «καλημέρα» διαπιστώνουμε πως έχουμε ήδη κενές θέσεις εργασίας - όχι βέβαια στα καταλύματα, όχι στις ξαπλώστρες, όχι στους μπουφέδες, όχι στους τουρίστες. Όπως και πέρυσι, που τέτοια εποχή ψάχναμε 60.000 εργαζόμενους για τον τουριστικό κι επισιτιστικό κλάδο, φέτος πάμε με την ίδια, ίσως και χειρότερη προς το παρόν, συνταγή. Αρχές σεζόν αναζητούσαμε συνολικά 80.000 άτομα για να εργαστούν στους δύο αυτούς αλληλένδετους τομείς.
Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και ξεροί: μόλις το 11,5% αυτήν τη στιγμή από τα αιτήματα του τουριστικού κλάδου αλλά και του επιτισιτισμού έχουν καλυφθεί με την πρόσφατη Κοινή Υπουργική Απόφαση για το ΄23 και το ’24. Αυτό σημαίνει πως το διαφαινόμενο εργατικό αδιέξοδο μπετονάρεται και τα απειλητικά σύννεφα στον τουρισμό πυκνώνουν. Αυτήν την ώρα λείπουν στις επιχειρήσεις τουλάχιστον 70.000 «χέρια» και δεν βρίσκονται. Κι η λύση με τα φτηνά εργατικά χέρια από τρίτες χώρες δεν περπάτησε μέχρι τώρα. Δηλ. από τα 80.316 αιτήματα που κατέθεσαν οι δύο κλάδοι, μετά βίας καλύφθηκαν μέχρι τώρα οι 9.261 θέσεις, τουτέστιν μόνον το 11,5%. Πέρυσι βέβαια ο αντίστοιχος αριθμός των αιτημάτων που ικανοποιήθηκαν είχε αγγίξει μετά βίας τις 2.811 θέσεις. Πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι; Όχι βέβαια.
Πολλές απαντήσεις, σχόλια ή και ερωτήματα μπορούν να δέσουν με τα παραπάνω δεδομένα. Πολλά μπορούμε να πούμε για τη γραφειοκρατία, τις εμπορικές διακρατικές σχέσεις που έχει η χώρα μας, η μεγάλη όμως πληγή του τουρισμού μας έχει να κάνει με τις αμοιβές, τη διαμονή, την ασφάλιση των εργαζομένων εδώ και δεκαετίες. Γι΄ αυτό και βλέπουμε, ειδικά πολλούς νέους και νέες μας να πιπιλίζουν το γνωστό ρητό, υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια. Φεύγουν για άλλες τουριστικές χώρες για δουλειά και δεν πάνε σε… Μάικονος, Κρέτα, Ρόντος ή και Τσολκιντάικι, συγκρίνουν μισθούς, περιβάλλον, διαμονή και την κάνουν. Κι αυτά προκύπτουν από τις έρευνες κάθε χρόνο με βάση τις απαντήσεις που δίνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Το ίδιο μονοπάτι ακολουθούν κι οι υποψήφιοι εργαζόμενοι άλλων, τρίτων χωρών και προτιμούν να εργαστούν εντός ΕΕ, μακριά όμως από τη μαγευτική μας Ελλάδα.
Αυτά όμως δεν είναι πληγές του σήμερα, είναι μαθηματικά βέβαιο πως στο μέλλον θα μας γυρίσουν μπούμερανγκ. Γιατί έχουν να κάνουν με τις πραγματικές υπηρεσίες που προσφέρει η τουριστική μας βιομηχανία και εκεί θα φανούμε λειψοί. Μια, δυο, μετά όμως θα μας κουνήσουν μαντίλι οι τουρίστες. Κι αν δεν ανοίξουμε εδώ κεφάλαιο για ασφάλεια, περίθαλψη κι άλλα πόσα και μείνουμε στα χέρια, ε, αυτά γίνονται… μαχαίρια για την τουριστική μας βιομηχανία.