Στην αρχή μάλλον θα τσέκαραν στο Υπουργείο μας των Εξωτερικών εάν πρόκειται για χακάρισμα. Μετά, υποθέτω, θα προσπαθούσαν να εξακριβώσουν πως δεν έχει να κάνει η είδηση με fake news. Αφού στη συνέχεια εξακρίβωσαν πως είναι πραγματικό γεγονός, πιθανολογώ ότι έβαλαν κάτω το manual για το πώς το διαχειριζόμαστε από εδώ και στο εξής όλο αυτό το αναπάντεχο.
Ο λόγος, για την τριπλή επίθεση φιλίας από την Άγκυρα και τις ευχές που έλαβε η χώρα μας το περασμένο Σάββατο, 25 Μαρτίου, με αφορμή την ημέρα της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Πρώτα ήρθε το μήνυμα του Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, προς τον Έλληνα ομόλογό του, Νίκο Δένδια, με το… «Dear Nikos» κ.τ.λ., ακολούθησε η δήλωση του Προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που έστειλε τις ευχές του στον ελληνικό λαό και η φιλική τριπλέτα έκλεισε με την ανακοίνωση, φυσικά στο ίδιο πνεύμα και μήκος κύματος, από την Πρεσβεία της Τουρκικής Δημοκρατίας στην Αθήνα.
Η πρώτη ανάγνωση λέει πως οι ενέργειες αυτές της Τουρκίας εντάσσονται στο πλαίσιο της συνέχειας του καλού κλίματος που διαμορφώνεται αυτό το διάστημα μετά τις δύο τραγωδίες, δηλ. τους σεισμούς εκεί, τα Τέμπη εδώ, αλλά και λόγω της κοινής περίπου χρονικής περιόδου που θα διεξαχθούν εθνικές εκλογές και στις δύο χώρες. Η ανάγνωση αυτή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι θα «πάμε σε ήρεμα νερά» αυτό το διάστημα.
Με μια άλλη ματιά, μάλλον πιο μακροσκοπική, η ενέργεια αυτή όχι ως αναμενόμενη συνέχεια καλού κλίματος μπορεί να χαρακτηριστεί, αλλά μάλλον πρέπει να θεωρηθεί σουρεάλ, να μπει στην κατηγορία του αψυχολόγητου made in Turkey. Γιατί πώς μπορείς να χαρακτηρίσεις μια τέτοια ενέργεια σε μια τέτοια ημέρα; Θυμίζω: 25η Μαρτίου, Ημέρα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ημέρα δηλ. έναρξης εθνικής προσπάθειας αποτίναξης του τουρκικού ζυγού. Μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς, υποδούλωσης, δεινών, οι πρόγονοί μας ξεσηκώθηκαν να μας απελευθερώσουν από τους Τούρκους. Μια παρένθεση – υπενθύμιση εδώ: η Θεσσαλονίκη παρέμεινε σκλαβωμένη στους Τούρκους μέχρι το 1912. Κι έρχεται τώρα ο Τούρκος και μας στέλνει ευχές τύπου «πάντα τέτοια, παιδιά, να ζείτε να τα θυμάστε κι εμείς μαζί σας». Ε, εάν αυτό δεν είναι σουρεάλ, τότε τι είναι;
Μα αυτό ακριβώς το παράδοξο και το ασυνεχές της «ειρηνικής» ρουκέτας που μας έστειλε η Άγκυρα 202 χρόνια μετά την Επανάστασή μας, είναι αυτό που εγείρει προβληματισμούς. Όσο οι Τούρκοι επιμένουν στα μηνύματα του περασμένου Σαββάτου, άλλο τόσο εμείς θα πρέπει να θυμόμαστε τα πραγματικά δεδομένα της τελευταίας τουλάχιστον τριετίας. Μιας περιόδου κατά την οποία η τουρκική επιθετικότητα, κυρίως λεκτική, ξεδιπλώθηκε σαν βεντάλια. Ας θυμηθούμε τις προκλήσεις στον Έβρο, στο Αιγαίο με τα πλήθη των προσφύγων στη θάλασσα, τις συνεχείς απειλές ότι θα ανοίξουν κι άλλο τις κάνουλες του προσφυγικού, τα ερευνητικά τους πλοία που σουλατσάρανε στις θάλασσες, το επιθετικό μποτιλιάρισμα στους ουρανούς μας με τις παραβιάσεις, υπερπτήσεις και παραβάσεις, τη «Γαλάζια Πατρίδα», το Μητσοτάκης «γιοκ», το θα έρθουν νύχτα κι οι πύραυλοί τους θα φτάσουν μέχρι την Αθήνα, τη μετατροπή της Αγιά Σοφιάς σε τζαμί, τη συνεχιζόμενη κατοχή μέρους της Κύπρου και πόσα άλλα…
«Ναι» στην καλή γειτονία με τους δίπλα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι αυτοί που έχουν σε ισχύ με τον πλέον επίσημο τρόπο ακόμη το casus beli εναντίον μας. Κι εμείς αναγκαζόμαστε να ρίχνουμε ποταμούς χρημάτων στα εξοπλιστικά, γιατί αυτούς έχουμε απέναντι, αυτοί μας απειλούν, όχι τίποτε Φλαμανδοί. Εμείς κόβουμε εκατομμύρια από τόσες και τόσες δαπάνες, για να ορθώσουμε φράχτες στον Έβρο, προσπαθούμε να πείσουμε φίλους, εταίρους εντός κι εκτός ΕΕ πως καθημερινά μας απειλούν, δεν σέβονται το διεθνές δίκαιο κι έχουν γραμμένο στα παλαιότερα των υποδημάτων τους ψηφίσματα του ΟΗΕ, δίκαιο της θάλασσας, δεσμεύσεις απέναντι στην ΕΕ και μην πω που ακόμη, 104 χρόνια, μετά δεν αναγνωρίζουν τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.
Ας μην «τσιμπάμε» λοιπόν σε αυτό το ανέξοδο τουρκικό φλερτ. Αναβαθμισμένα F-16 θέλουν να πάρουν σε πρώτη φάση, μοιρασιές στο Αιγαίο ονειρεύονται, ντεμέκ καλό κλίμα προσπαθούν να στρώσουν τώρα πριν τις κάλπες του Μαΐου και μέχρι τις επόμενες υπερπτήσεις.
Τους είδαμε τους ξαφνικούς έρωτες και τότε που ο Ρετζέπ ήταν δήμαρχος, πριν να γίνει σουλτάνος. «Ναι» μόνο στον «Ξαφνικό έρωτα» του Τσεμπερόπουλου επί της οθόνης, όχι όμως στην εξωτερική πολιτική.