Από τη Δευτέρα ο τυφώνας Τραμπ σαρώνει τον πλανήτη και το καράβι που λέγεται «Ευρωπαϊκή Ένωση» ταλανίζεται επικίνδυνα. Προφανώς κάποια στιγμή η θύελλα θα κοπάσει και η ηρεμία θα επανέλθει, αλλά μέχρι τότε ενδεχομένως το τοπίο θα έχει αλλάξει. Νέες ισορροπίες αναζητούνται, παλιές συμμαχίες αναθεωρούνται, καινούργιες… φιλίες αναπτύσσονται και κάπως έτσι η ζωή συνεχίζεται. Με τα πάνω της και τα κάτω της για όλους και τον καθένα ξεχωριστά. Με τον Τραμπ στο τιμόνι του κόσμου το πιθανότερο είναι να αποκαλυφθεί ακόμη και στον τελευταίο πολίτη σε όλο της το μέγεθος η ηγετική και γύμνια και διαχειριστική ανεπάρκεια της Ευρώπης. Μπορεί, επίσης, κάποιοι στην Ευρώπη να ξυπνήσουν. Και μακάρι να ξυπνήσουν. Διότι η Ευρώπη δεν έγινε το καλύτερο μέρος του κόσμου για να ζει κανείς ελέω… Θεού. Κάτι σωστό ή μάλλον πολλά σωστά έκαναν και εξακολουθούν να κάνουν οι Ευρωπαίοι, απλώς τις τελευταίες δεκαετίες έχουν χάσει τον μπούσουλα. Επομένως το να φανταστούμε τον Τραμπ ως… ξυπνητήρι για την Ευρώπη δεν είναι και τόσο αδύναμο σενάριο. Το ζήτημα είναι τι ώρα θα χτυπάει. Πρωί ή βράδυ; Μεσημέρι ή μεσάνυχτα; Δεδομένης της γραφειοκρατίας στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο, στο Παρίσι και άλλες πρωτεύουσες της ηπείρου μας ίσως το «Τραμπ ξυπνητήρι» να μην είναι το επικρατέστερο σενάριο, αλλά στο κάτω κάτω σημασία έχει η πραγματικότητα και η υπογραφή που θα βάλει στη ζωή των Ευρωπαίων.
Η Τσιμισκή στην… Παπάφη
Το έχουμε εμπεδώσει τα τελευταία χρόνια ότι οι τιμές πώλησης και ενοικίασης των ακινήτων, έχουν ξεφύγει για τα καλά. Και η Θεσσαλονίκη είναι μία περιοχή στην οποία έχουν καταγράφονται διαρκείς και μεγάλες αυξήσεις. Κατά καιρούς, μάλιστα, εμφανίζονται στις αγγελίες σπίτια, τα οποία οριακά καταρρέουν, ή άλλα, παμπάλαια κτίσματα τα οποία πωλούνται ή ενοικιάζονται σε εξωφρενικές τιμές. Κάποιος… τολμηρός, όμως, ξέφυγε πολύ περισσότερο. Έβγαλε προς ενοικίαση ένα διαμέρισμα στο Παπάφειο προς 20 ευρώ το τετρ. μέτρο το μήνα. Πρόκειται για διαμέρισμα 30 τ.μ. για το οποίο ζητάει ενοίκιο 600 ευρώ το μήνα. Προφανώς πρόκειται για… υπερβολική υπερβολή και γι’ αυτό τον αντιμετώπισαν ανάλογα οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων, αφού η αγγελία ανέβηκε στο Instagram. Το τι άκουσε δεν περιγράφεται. Και καλά να πάθει, αφού ναι μεν ο καθένας εκτιμά και διαχειρίζεται όπως νομίζει την περιουσία του, αλλά σε μια εποχή με οξύ στεγαστικό πρόβλημα οι προκλήσεις δεν μπορεί να μένουν αναπάντητες. Αλλά η πρόκληση έχει μία ακόμη διάσταση. Στη συγκεκριμένη ανάρτηση ο ιδιοκτήτης τονίζει ότι αυτά τα… 30 τετρ. μέτρα βρίσκονται κοντά στη στάση του μετρό. Δηλαδή το κράτος και η Ευρωπαϊκή Ένωση ξηλώθηκαν χοντρά, αφού το μετρό -με την Καλαμαριά και τους τόκους μέχρι το 2049- στοίχισε 3 δισ. ευρώ, ενώ η πόλη ταλαιπωρήθηκε επί σχεδόν 20 χρόνια για να νοικιάσει ο συγκεκριμένος την γκαρσονιέρα σαν να νοίκιαζε εμπορικό μαγαζί στη γωνία Τσιμισκή με Αγίας Σοφίας ή Αριστοτέλους; Έλεος…
Τα… επίμονα Χριστούγεννα
Μπορεί οι γιορτές να έχουν φύγει εδώ και καιρό και άπαντες, πλέον, να έχουν μπει για τα καλά σε κανονικούς ρυθμούς, αλλά ο άξονας της οδού Αριστοτέλους πάνω από την Εγνατία δεν λέει να επιστρέψει στην κανονικότητα. Κι αυτό επειδή το Χωριό των Μαγεμένων που έστησε ο Εμπορικός Σύλλογος της πόλης και γνώρισε επιτυχία και αποδοχή από τον κόσμο για έναν μήνα περίπου, μέχρι τις 5 Ιανουαρίου, δεν έχει ακόμη… φύγει εξολοκλήρου από το σημείο. Τουλάχιστον δεν είχε… φύγει μέχρι χθες το μεσημέρι. Σπιτάκια, έλατα και μερικά ακόμη στολίδια βρίσκονται ακόμη εκεί, ξαπλωμένα άχαρα, δημιουργώντας μια εικόνα μελαγχολική, στα όρια της θλίψης. Το γιατί δεν απομακρύνθηκαν ήδη όλα αυτά τα αντικείμενα, μάλλον κανείς δεν το ξέρει. Ενώ και το πότε ακριβώς θα απομακρυνθούν, παραμένει άγνωστο…
Οι 600 κατάδικοι της Σαντορίνης
Μπορεί ο ελληνικός τουρισμός να πηγαίνει καλά -δηλαδή τι καλά, πολύ καλά-, αλλά αυτό δε σημαίνει πως και όλα πέριξ του τουρισμού είναι… καλά. Στις αρχές του χρόνου η «Πανελλήνια Ομοσπονδία ΝΕΜΕΣΙΣ για το Περιβάλλον, τα Ζώα, το Κυνήγι» προχώρησε σε επίσημη καταγγελία στην Κομισιόν για την κακοποίηση που όπως ισχυρίζονται υφίστανται στη χώρα μας τα ιπποειδή και κυρίως τα γαϊδουράκια-ταξί σε νησιά όπως η Σαντορίνη, η Λίνδος, η Ύδρα, η Αίγινα και αλλού. Η καταγγελία είναι συγκλονιστική αφού μιλά για πραγματικά βασανιστήρια απέναντι σε ζώα που μπορεί επί αιώνες να βοηθούν τον άνθρωπο στις δουλειές του -τα παλαιότερα χρόνια πολλές οικογένειες κυρίως στα νησιά με τους στενούς ανηφορικούς δρόμους είχαν ως μέλος τους γαϊδουράκι που συνέβαλε στον βιοπορισμό τους-, αλλά από αυτό το σημείο μέχρι τα ανεβοκατεβαίνει το ζώο δεκάδες φορές καθημερινά ανηφόρες και κατηφόρες σε συγκεκριμένα δρομολόγια μεταφέροντας ανθρώπους και αποσκευές υπάρχει διαφορά. Και τα ζώα αυτά είναι πολλά, πάρα πολλά. Μόνο στη Σαντορίνη τα γαϊδουράκια – ταξί είναι περίπου 600 -στην πράξη 600 κατάδικοι- και εκ των πραγμάτων υφίστανται μεταχείριση που δεν ταιριάζει στον πολιτισμό μας. Αν και αυτού του είδους οι καταγγελίες έχουν ελάχιστες πιθανότητες να εξεταστούν στα σοβαρά στις Βρυξέλλες ας ελπίσουμε ότι η συγκεκριμένη θα αποτελέσει την εξαίρεση, μπας και αυτές οι εικόνες ντροπής και αίσχους, με φόντο το άσπρο των νησιών και το γαλάζιο του Αιγαίου, πάψουν να υφίστανται. Ή -τέλος πάντων- να μπουν κάποιοι κανόνες, ένα κάποιο μέτρο.
Η υγρή θολούρα της Θεσσαλονίκης και…
Η Θεσσαλονίκη δεν είναι ούτε πόλη του Βορρά, ούτε πόλη του Νότου. Βρίσκεται -ας πούμε- στο ενδιάμεσο. Παρ’ όλα αυτά της ταιριάζει περισσότερο η βορινή ατμόσφαιρα. Αυτές τις χειμωνιάτικες ημέρες, λοιπόν, λίγο πριν ξημερώσει η υγρή θολούρα που απλώνεται σαν ομίχλη, της δίνει μια γοητεία αξεπέραστη. Όπως σχολίαζε τις προάλλες ένας μπαρουτοκαπνισμένος και πολυταξιδεμένος ναυτικός που από συνήθεια μιας ζωής ξυπνάει πολύ πρωί και κατεβαίνει στη θάλασσα, ειδικά στην παραλία οι εικόνες θυμίζουν λιμάνι του Βορρά της Ευρώπης, καθώς τα φώτα φαίνονται από ελάχιστα έως καθόλου. Αλλά και ο Θερμαϊκός μοιάζει σαν να ανοίγεται επίσης στο Βορρά, αφού τα πλοία που κινούνται δεν φαίνονται, παρά μόνο σαν μια μικρή φωτεινή κουκίδα. Η φωτογραφία μάλλον δικαιώνει τον καπετάν – Νίκο.
…τα φαντάσματα στους δρόμους
Κινούνται αθόρυβα στην πόλη συνεχώς. Μέρα και -κυρίως- νύχτα. Σχεδόν κανείς δεν τους αντιλαμβάνεται, ούτε τους δίνει σημασία. Όχι πως τους νοιάζει, εκείνοι κοιτούν να κάνουν τη δουλειά τους. Αν με την έννοια δουλειά δεν εννοούμε την εργασία, αλλά τον τρόπο για να βγάζει κάποιος -κατά κυριολεξίαν- ένα κομμάτι ψωμί. Πρόκειται για τους ρακοσυλλέκτες, που στη Θεσσαλονίκη είναι κυρίως -αλλά όχι αποκλειστικά- εισαγόμενοι. Έναν από αυτούς εντόπισε ο φωτογραφικός φακός το ηλιόλουστο περασμένο Σαββατοκύριακο. Πριν από μερικά χρόνια η αστυνομία της πόλης -και ειδικότερα η Τροχαία- είχε απομακρύνει τους περισσότερους, σχεδόν όλους. Είχε αρμοδιότητα επειδή για να ψάξουν στους κάδους κινούνται στο οδόστρωμα. Άσε που σέρνουν μαζί τους ένα… τροχήλατο καρότσι για να βάζουν τα χρήσιμα που βρίσκουν – κατ’ άλλους κλοπιμαία- στους μπλε και πράσινους κάδους. Εσχάτως έχουν επανακάμψει και όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να τους συναντήσει σχεδόν παντού. Σε μια εποχή που το περιθώριο της κοινωνίας βρίσκεται στο επίκεντρο -μια ματιά στη ειδησιογραφία το επιβεβαιώνει- οι ρακοσυλλέκτες επιμένουν να παραμένουν αθέατοι. Δεν οργανώνονται, δεν φωτογραφίζονται, δεν κάνουν δηλώσεις, δεν διεκδικούν τίποτα. Ούτε καν τα 15 λεπτά της δημοσιότητας που τους αναλογούν. Τα χαρίζουν κι αυτά σε όποιον τα θέλει. Το περιθώριο του… περιθωρίου.
